Ачамярэлы, прм.—надоедливый.Такая-ж ачамярэлая дзіця, проста бяда з ім! В. Старына. Ачамярэць, дзс.—1) опротиветь, надоесть. Аж ачамярэла яго слухаючы.—2) одуреть. Галава ачамярэла мая. В. Старына. Ачапацца, дзс.—в шутливом тоне—, оправиться. А дарма: пахварэя ды ачапаяцца. В. Старына. Ачмуціць, дзс.—одурить. Ачмуціла дзеўка хлопца. В. Старына. Ачумець, дзс.—очуметь. Што ты ачумеў: сёньня-ж аўторак, а ня сярада! В. Раўнапольля, Сміл. р. Ачуньваць, дзс. (зак. ачуняць)—выздоравливать. Яму ужо ня чуньваць. Чуць ачунёў. В. Старына. Ачурацца, дзс.—отречься. Ачуроўся й бацькі й маткі. Ачураясься ты й сваіх, ік дам. В. Старына. Ачухацца, дзс. (рус. очухаться)—прийти в себя. Чуць ачухаўся ад гарэлкі. В. Старына. Ачэп, а, м.—верхнее бревно в продольной стене постройки, на которое ставятся стропила. У пуньца ўсё старое бярвеньня выкінулі, толька ачэпы пакінулі, каб лепяй было крохвы ставіць. В. Старына. Ашаламуціць,-цца, дзс.—ошеломить, -ться. Адна чарка ашаламуціла. Ашаламуціўся чалавек: ня ведая, куды йці. В. Старына. Ашалелы, прм.—ошалевший. Ета-ж проста ашалелы чалавек, з ім нельга гаварыць. Бегая, ік ашалелы. В. Старына. Ашалець, дзс.—ошалеть, взбеситься. Ашалеў сабака. Ашалеўшы: етулькі грошай выдаць! Хіба ашалеўшы, етак рабіць. В. Старына. Ашальмаваць, дзс.—обокрасть, обобрать обманным способом. Ашальмавалі сынке бацьку, усё пабралі сабе. В. Старына. Ашаляўаць, дзс. (прм. ашалуваны)—обшить досками. Ашылявалі хату, дык шмат цяплей. Ганак ашылёваны В. Старына. Ашлапіць, дзс.—о лошади, — расставлять ноги при езде по дороге над небольшими лужами. Днём во ехаць, дык конь хоць дзе яшчэ й ашлапіць лужыну. В. Старына. Ашпарыць, дзс.—ошпарить. Ашпарылі ложак с клапамі. В. Старына. Аштырыцца, дзс.—очутиться (от слова штырыць—толкнуть). Iк піргну, дык недзьдзя аштырысься! В. Старына. Ашуканства, а, н.—обман. Пачакайжа, я табе ня дарую твайго ашуканства! Ашуканствам веку ня пражывещ. Прык. В. Старына. Ашуканец, нца, м.—обманщик. Ня вер етаму ашуканцу, ня давай грошай наперад. В. Старына. Ашукаць,-цца, дзс.—обмануть, -ться. Ашукоўся я, што так дзешава прадоў жыта. Ня жыў, каб ня шукаць чалавека. В. Старына. Ашушкаць, ашустаць, дзс.—обмануць, обхитрить. Вось дык ашушкаў ты мяне! В. Вострава, Сьміл. р. Ашусталі п'янага: задарма купілі кажух. В. Старына. Ашчаболак, лка, м.—осколок полена. Атлезь, ато заробіш ашчаболка па нагах. В. Старына. Ашчапенец, нца, м.—большой скупец. Вот дзе ашчапеняц: і панюхаць ня дасьць. В. Загай Пух. р. Ашчарэпіць, дзс.—обхватить крепко руками или лапами. Ашчарэпіў, ік мядзьведзь, ды трымая. В. Старына. Ашчэ, прс.—літ. яшчэ—еще. Ашчэ прыдзя коза да воза. Прык. В. Старына. Ашыйна, прс.—не очень, необязательно. Ашыйна нам ехать с табою. В. Крамяні, Пух. р. Ашыяк, йка, м.—карковина. Во ета сала із ашыйка: В. Старына. Аюсь! выкл.—окрик на свинью. Аюсь у хлеў! В. Старына. Аюц! выкл.—окрик на поросят. Аюц вон! у хлеў пашлі, каб вы падохлі! В. Старына. Ая-яй! выкл.—междометие удивления. Ая-яй, які сьнег паляпіў вялікі! В. Старына.