Асьцюкаваты, прм.—с шелухою от зерен. Хлеб нейкі асьцюкаваты. Пярапечка смашная, але асьцюкаватая. В. Старына. Асьцярога, і, ж.—осторожность. У такой справя трэба асьцярога. Асьцярога ня пашкодзіць. В. Старына. Асьцярожны, прм. (прс. асьцярожна)—осторожный. Асьцярожна, сынку, йдзі па кладца. Асьцярожны чалавек і слова лішняга ня скажа. В. Старына. Асыкацца, дзс. (зак. асыкнуцца)—отговариваться, бурчать. Дак ета ты ашчэ мне будзяш асыкацца, я-ж табе пакажу! Асыкнуўся раз, другі дый толькі таго. В. Вострава, Сьміл. р. Асыпацца, дзс. (зак. асыпацца)—осыпаться. Асыпаяцца лісьця. Асыпаліся йгрушы. В. Старына. Асядаць, дзс. (зак. асесьці)—осаживаться. Ня хадзі па хаця, хай асядзя пыл. Рой асеў на ліпя. В. Старына. Асяніна, ы, м.—сбор по осени платы натурою для кузнеца. Сяло згадзіла сабе каваля на'сяніну. В. Старына. Асянчук, ў, м.—плохо удавшееся сено. Гэтым летам было кепская надвор'я, і мы шмат нарабілі асянчуку. С. Амельна, Пух. р. Асяродак, дку, м.—сердцевина. У яблыні ўвесь асяродак выгніў. В. Жораўкі, Сьміл. р. Ат, выкл.—эх, эх-ма, выражающие досаду, неудовольствие. Ат, ё тут што слухаць! Ат, толька што робіць! Ат, добра й так будзя! В. Старына. Атава, ы, ж. (пам. атаўка)—отава. Другі раз скасілі атаву. В. Старына. Атаўка—сену прыбаўка, да ня ўмеў скасіць яе Саўка. Прык. В. Дукарка, Сьміл. р. Атварог, у, м.—творог. Наеўся атварогу с пірагом. В. Старына. Ато, ато-б, злуч.—то, а так. Маўчы, ато бяда будзя. Ня ведаў, ато-б і я прышоў. Ато-ж, выкл.—вот, вот какой. Ато-ж дурны хлапец! В. Старына. Ато (ўжо), прс.—вот уж. Ато ўжо думаў, што бяда будзя. В. Старына. Ато-ж як, прс.—а то как-же. Ато-ж як ты хацеў? В. Старына. Атопак, пка, м.—стоптанный лапоть. Пастаянна цягаяцца ў ватопках. Выкінь атопкі на сьметнік. В. Старына. Атос, а, м.—тяж из веревочек или железных прутьев для натягивания оглобли к концу оси. Такі цяжкі воз наклоў, аж атосы парваліся. В. Старына Атрапаць, дзс. (прм. атрэпаны)—отрепать. Атрапала дзьве куклы лёну. Мой атрэпаны ўвесь лён. В. Старына. Атрапенець, дзс. (ад польск. utrapienie)—взбеситься. Чаго ты атрапеняў, крычыш вельма?! В. Старына. Атрута, ы, ж.—1) отрава. Атруты яму патсыпалі, дык атразу й кончыўся.—2) плохое кушанье. Ну й квас—атрута нейкая!—3) в бранном смысле. Атрута ты мая, што ты міне губіш! В. Старына. Атрутнік, а, м.—побранка на лентяя, на сварливого и вообще на надоедливого. Атрутнік ты, што ты ўсё ляжыш, чаму нічога ня робіш! Атрутнік еты ўжо ўсіх пазагрызоў у хаця.—В. Старына. Атруціць,-цца, дзс. (прм. атручаны)—отравить,-ться. Ня выцерпяў чалавек такога жыцьця ды атруціўся. Жонка атруціла мужыка. Дзеўка памерла атруціўшыся. Сабака, мусіць, атручаны. В. Старына. Атрэпь'е, п'я, н. зб.—1) негодные остатки при трепаньи льна. З лёну шмат вышла атрэп'я.—2) полотно худшего качества. Хадосься выткала дзьве губкі атрэп'я. В. Старына. А ўжо-ж, выкл.—разумеется, ну да. А ўжо-ж так. А ўжо-ж, хай будзя так. В. Старына. Аўстрыяка, і, м.—австриец. Папоўся ў плен к аўстрыякам. В. Старына.