1) отцеплять. Нешта ня'ччэпляваяцца паліца ат плуга.—2) отвязаться, отстать от кого. Аччапіся, чаго ты прыстоў да міне?! Нітка аччэпляна ат трэскі. В. Старына. Адчыняць,-цца, дзс. (зак. адчыніць,-цца, прм. адчынены) — отворять, открывать. Нятрэ' было аччыняць яму дзьвярэй. Аччыніліся варота. Аччыняйця варота — едуць чэрці з балота. Жартачкі: цэлу ночь юшка была аччыняна! В. Старына. Адчэпнае, ага, н.—отступное. Хвэльчар доў аччэпнага. Доў на'ччэпная В. Старына. Адшараваць, дзс.—оттереть грязь, пятно, натирая песком. Закарэў гаршчок—ніяк ня'тшараваць. В. Старына. Адштапаваць, дзс. — поколотить, побить. Атштапавоў палкаю па першая числo. В. Старына. Адшчыкнуць, дзс.—оторвать плод, лист. Атшчыкні яблык. В. Старына. Адшчэпліваць,-цца, дзс. (зак. адшчапіць,-цца)—снимать дверь с крючка. Хто там у хаця: атшчапіця дзьверы. Вот дзьверы зрабіў: самі атшчэпляваюцца! В. Старына. Адыхтар, прс. (літ. адыстар з лац. adinstar) — как раз. Але Івуля адыхтар, ік бацька. В. Раўнапольле, Сьміл. р. Ад'есьціся, дзс.—откормиться. Во як растаўсьцеў — ат'еўся на чужом хлебя. В. Старына. Ад'яда, ы, аг.—отрава—сварливый, надоедливый человек. Ат'яда ты майго сэрца, што ты ясі міне вечна?! В. Старына. Ад'етуль, прс. — отсюда. Ат'етуль дарога паварачвая на Мінск. В. Старына. Адэ-эст! выкл.—окрик пастуха на коров, когда те гонятся к стаду или отгоняются от потравы. Адэ-эст куды!... Адэ-эст сюды!... В. Вострава, Сьміл. р. Аж, злуч.—ан, что даже,—вообще усилительная частица. Так угрэўся, аж пот пашоў. Бабы паўкручваліся сягоньня аж да пеўняў. В. Старына. Ажарабіцца, дзс.—ожеребиться. На етум тыдні ажарэбіцца кабыла. В. Старына. Ажно, злуч. — вот. Ажно гляджу: йдзе мая баба. В. Старына. Ажымкі, мак, мн.—жмыхи. Сямён купіў ажымак іс сем'я. В. Матарова. Ажыцца, дзс.—гл. Абжыцца. Ажыўся на новум месьця й нічагуткі. С. Дукора, Сьміл. р. Ажэвіны, він, мн.—ежевина (Rubus caesius L.) Хадзіў у ажэвіны, але мала назьбіроў. В. Вострава, Сьміл. р. Азадак, дка, м. — задняя часть тела. Ік гопнаўся аб лёд, дык увесь азадак адбіў. В. Старына. Азадачыць, дзс.—гл. Абзадачыць. Азгрывы, прм. — возгривый. От нейкі азгрывы хлопяц: мусіць ніколі ня мыяцца. В. Раўнапольле, Сьміл. р. Азірацца, дзс. (зак. азірнуцца) — осматриваться. Ідзі ты атсюль ды ня'зірайся. Што ты йдзеш азіраючыся, ік злодзяй? Ашчэ нечага назад азірнуўся. В. Старына. Азызлы, прм.—опухший. Твар зрабіўся азызлы, сам увесь страшны. В. Старына. Азызнуць, дзс—опухнуть; употребл. и как бранное. Уся шчака азызла: пчала ўкусіла. Каб ты азыз! В. Старына. Азярод, а, м.—приспособление в виде большого высокого забора из жердей для сушки снопов, гречихи и проч. Нашы снапэ ашчэ ў вазяродзя. В. Старына. Азярэдзіць, дзс.—вешать снопы и проч. в азярод для сушки. Хадзём азярэдзіць грэчку. В. Старына. Азяць, азьму—гл. Узяць. Азьму пілу ды пайду ў лес. В. Клятное, Пух. р.