Сьпелы, прм. (пам. сьпеленькі) — зрелый. Пшаніца ўжо сьпелая— пара яе жаць. Во дзе сьпелянькая дулька! В. Старына. Сьпераду, прс. — спереди. Сьпераду жакетка добра, а йззаду, ік мех. В. Старына. Сьперазаць, сьпярэжыць, дзс.—нанесть удар поленом, палкою или подобным чем. Каб сьпяразоў яго чыстаколінаю!.. Калом па сьпіне так-жа сьпярэжыў яго!.. В. Старына. Сьпець, дзс.—зреть. Ня рві зялёных яблыкаў, хай ашчэ сьпеюць. В. Старына. Сьпірацца, дзс. — спорить. Ашчэ ён уздумаў са мною сьпірацца! В. Старына. Сьпісаць, дзс.—1) исписать. Сьпісоў аркуш паперы. — 2) наделать на теле кровавых знаков розгами, плетью или иным чем подобным. Сьпісоў яму ўсю шкуру лейцамі! В. Старына. Сьпісяжыць, дзс. — наделать на теле „пісягоў“ кнутом или иным чем подобным. Сьпісяжыў усяго каня. В. Старына. Сьпіхаць, дзс. (зак. сьпіхнуць) — спихивать, сталкивать. Ня трэ'бала яго сьпіхаць з воза, хай-ба сядзеў. Сьпіхнулі яго з лаўкі. В. Старына. Сьпіца, ы, ж. — 1) спица в колесе. Павыкідаліся сьпіцы с пярэдняга каляса.—2) деревянная линейка, на которой делают ушки лаптя. Згубілася адна сьпіца, і німа як лапця шлесьці. Шырокія сьпіцы, дык надта вялікія вушкі вышлі. В. Старына. Сьпяваць, дзс. — петь. Сьпявайця, дзевачкі, сьпявайця! В. Слопішча, Шацк. р. Сьпякота, ы, ж. — жара, зной. Сьпякота, аж ня вытрымаць! В. Старына. Сьпялейшы, прм. в ст.—более зрелый. Наша жыта сьпялейшая, і то ашчэ ня думаям жаць. В. Старына. Сьпярша, прс. — сперва. Сьпярша ты хаця етанаўчыся добра рабіць. В. Старына. Сьпячы,-чыся, дзс.—изжарить, -ться. Госьцю трэба яешню сьпячы. Сала сьпяклося, аж пагарэла. В. Старына. Сьсесьціся, дзс. — (о молоке) скваситься. Малако сьселася, нельга бяліць. В. Старына. Сьсівераць, дзс.—(о девице) состариться в девах. Яна й сьсівярая дзеўкаю, ніхто яе замуж ня возьмя. В. Старына. Сьсівець, дзс. — поседеть. Пастарэў, сьсівеў чалавек. В. Старына. Сьсілкаваць, дзс. — осилить. Адзін ня сьсілкуяш падняць меха. В. Старына. Сьцёбаць, дзс. (аднакр. сьцебануць) — стегать, хлестать. Узёў ды сьцёбая пугаю па чом папала. Сьцябануў яму дубцом па сраца разоў са тры. В. Старына. Сьцежар, а, м.—шост, около которого укладывают стог. Крыва ты ўбіў сьцежар, нельга будзя добра стога кідаць. В. Крамяні, Пух. р. Сьцежка, і, ж. — тропинка. Там будзя сьцежка цяраз поля. В. Старына. Сьцепавацца, дзс. — пожимать плечами, приподнимая их. От прывычка ў яго: абы-што, дык усё сьцепваяцца плячамі. В. Старына. Сьцерагчы,-чыся, дзс.—беречь,-чься. Німа каму сьцярагчы садка. Трэба сьцярагчыся, каб ня папасьціся. В. Старына. Сьцерпіць, дзс. — стерпеть. Холод, аж ня сьцерпіць! В. Старына. Сьцерці, дзс.—1) стереть. Каб чым сьцерці стол. — 2) без пользы провести время. Толька сьцёр час, і нічога ня дабіўся. В. Старына. Сьцерціся, дзс. — пропасть чему. Сьцерлася дарам гаспадарка. Сьцерліся іх пчолы бяз догляду. В. Старына. Сьціжма, ы, ж. — огромное стечение народа. У хату сьціжма народу набілася. В. Старына. Сьцікаваць, дзс. — подсмотреть из любопытства. Трэба-ж сьцікаваць, куды ён пойдзя. В. Старына.