Старонка 284
◀ / 330 ▶
ощущаемый зрением. Чаго-б плакаў сьлеп, каб бачыў сьвет? Прык. Х. Самін, Пух. р.—3) люди, общество. Увесь сьвет з етага дурня будзя сьмяяцца. В. Старына. Сьветкаваць, дзс. — праздновать. Людзі сьвяткуюць, а ён ня глядзіць, усё робіць. В. Старына. Сьвечка, і, ж. — свеча. Ён-жа ўжо памірая—дайця яму сьвечку ў рукі! В. Старына. Сьвіннапас, а, м.—пастух свиньей. Ня хочаш вучыцца—будзяш сьвіннапасам. В. Старына. Сьвіннарка, і, ж.—гриб свинюха, свинюшка. Знашоў цэлаю кучу сьвіннарак—кошыкі два наброў. В. Старына. Сьвінчо, чаці, н. — поросёнок. Аткуль-жа тоя будзя сала, калі ў нас німа й жаднага сьвінчаці. Чыё ета сьвінчо етакая сытая? В. Старына. Сьвірань, рня, м. (пам. сьвіронак)—амбар. Цэлы сьвірань завалілі дабром. У сьвіронку паставілі грэчку. В. Старына. Сьвірдлаваць, дзс. — сверлить. Тут сьвірдлуй дзірку. В. Слопішча, Шацк. р. Сьвіркаць, дзс. — сверчать. Сьвіркун за печчу сьвіркая. В. Старына. Сьвіркун, а, м. — сверчок. Убіўся ў хату сьвіркун ды ня дае спаць: сьвіркая ўсю ноч. В. Старына. (Пр. Цвыркун). Сьвірэпка, і, ж.—сурепица (Brassica campestris L.). У ваўсе адна сьвірэпка. В. Старына. Сьвірэць, дзс.—еле светиться. Газьніца чуць сьвірыць. Прыкруціў лянпу, дык яна чуць стала сьвірэць. В. Старына. Сьвістун, а, м.—мот, гуляка. Сьвістун усю сваю гаспадарку прасьвістоў. В. Старына. Сьвісьцёлка, і, ж.—самодельный свисток из липовой коры или из дерева,—свирель. Спусьціў з ліпы сьвісьцёлку. Умея добра сьвістаць на сьвісьцёлку. В. Старына. Сьвіта, ы, ж. (пам. сьвітка)—верхняя одежда, в роде пальто; шьется из домашнего сукна, обыкнов. серого цвета. Надзеў на места новаю сьвіту. Хлапцу трэба пашыць сьвітку, ато німа ў чом хадзіць. В. Старына Сьвіцца, дзс.—просвечивать. Сукно ня зваляна добра, дык сьвіцца. В. Старына. Сьвякруха, і, ж.—свекровь. Благая мая сьвякруха: пастаянна грызецца ды грызецца. В. Старына. Сьвяньціць, дзс. (прм. сьвянцоны)—освящать. Тата павёз пірагё сьвяньціць (на вяліканьня). Дай яму сьвянцонаі вады выпіць, дык мо й паправіцца. В. Старына. Сьвярбець, дзс. — чесаться, зудеть. Усё цела нешта сьвярбіць—трэба ў лазьню схадзіць папарыцца. В. Старына. Сьвята, а, н.—1) праздник. Ведаям і бяз папа, што ў нядзелю сьвята. Прык.—2) особа. Ня вялікая ён у міне сьвята! В. Старына. Сьвятласьць, і, ж.—святыня,—церковные иконы, хоругви и кресты. Дзеўкі пашлі па сьвятласьць: бацюшка будзя па сяле хадзіць. В. Старына. Сьвятліца, ы, ж.—чистая, лучшая половина избы. Іван Базылёў выстраіў сабе хату іс сьвятліцаю. В. Старына. Сьвяточны, прм. — праздничный. І сьвяточная, і будзённая—адна ў міне адзежа. В. Старына. Сьвятыя вячарэ,—вечера от рождества до крещения, когда крестьяне считают всякие работы грехом. Ціпер сьвятыя вячарэ—нічога ня можна рабіць. В. Старына. Сьледам, прс.—в след. Сьледам за ім і пашоў. Сьледам—за дзедам. Прык. В. Старына. Сьлепавокі, прм. — слеповатый. Вымяняў ён сабе нейкага сьляпавокага каня. Пятрок сьляпавокі за які шаг-два ат сібе дык нічога ня бачыць. В. Старына. Сьлепанда, ы, сьлепандзяка, і, аг.—бранное, слепец. Сьляпанда ета нічога ня бачыць, прэцца куды
Нават дробная праўка будзе карыснай. Не стаўце знакі націску, каб словы лепш знаходзілася праз пошук.
77 👁
◀ / 330 ▶