Адно, прс.—только. Адно ўсё крычыць: дай есьці, дай піць. В. Старына. Аднолетак, тка, а, м. — одногодок. Цяляткі адноляткі, але наша лепшая. В. Старына. Адным чынам—в смысле,—одним словом. Адным чынам, пагулялі добра. В. Старына. Адолець, дзс. — одолеть, осилить. Адзін чуць адоляў міску буракоў. В. Старына. Адонак, нка, а, м.—подкладка из веток для стога сена. Стог стаіць на вісокум адонку. В. Старына. (Пр. Адзёнак). Адпадаць, дзс. (зак. адпасьці) — отпадать. Прышоў Пятрок—атпоў лісток; прышла Ільля—атпала два; а прышла Прачыстая—усё поля ачысьціла. Прык. В. Старына. Адпалоса(у)ваць, дзс. — отполосовать ремнем или поясом, сильно избить. Ік хваціў бацька рэмянь, то такжа атпалоса(у)ваў хлапца! В. Старына. Адпарыць, дзс.—сильно побить. Так атпарылі рызыканьціку, што чуць дамоў пашоў. В. Старына. Адпасьціць, цца, дзс. — откормить, -ться. За лета добра атпасьціўся конь. Атпасьціў на чужом дабры сваю худзізну. В. Старына. Адпачасваць, дзс. — отхлестать. Сьціхні ты плакаць, ато зараз атпачасвую. В. Старына. Адпачынак, нку, м.—покой, отдых. Старому пара ўжо на'тпачынак. Атпачынку таго німа ніколі. В. Старына. Адперыць, дзс.—сильно побить поленом. Ну й атперылі-ж паленам Хвадзея! В. Старына. Адпірацца, дзс. (зак. адперціся)—отпираться в прямом и переносном значении. Парасята мусіць самі атперліся ды выскачылі с хлева. Атпіраяцца, што нічога ня ведая. В. Старына. Адпіраць, дзс. (зак. адперці)—завезть, занесть что далеко или скоро. Нашто ты воз атпёр аж у самы канец?—'К відзіш, атпёр іх на станцу. В. Старына. Адпіргнуць, дзс. —быстро оттолкнуть ногой или рукой. Вэнь аж куды атпіргнуў кошык! В. Старына. Адпіхаць, -цца, дзс. (зак. адпіхнуць) —отталкивать. Што ты вельма атпіхаясься? Атпіхні ету жабуцьку, хай ня лезя сюды. В. Старына. Адплаціць,-цца, дзс. — отплатить. Ніяк ня'тплаціцца ат Сімана за гарэлку. В. Старына. Адповедзь, і, ж.—ответ со взбучкою. Такую доў яму атповядзь, што дзісятаму закажа! В. Старына. Адпоўшыць, дзс.—надавать затрещин. Атпоўшыў па першая чысло. В. Старына. Адпраніць, дзс. — сильно побить Добра атпраніў я Сымону,—век будзя помніць. В. Старына. Адпрасіцца, дзс.—отпроситься. Пасу коні, але атпрасіўся ў хлопцаў дамоў. В. Старына. Адпрацаваць, дзс.—достаточно потрудиться. Бацька атпрацавоў сваё, хай сынэ ціпер робяць. В. Старына. Адпрыччыць, дзс.—отучить от дому кого. Сораму ён ня зная: будзя датуль хадзіць, пакуль ня'прыччаць. Атпрыччылі яго ўжо—боляй ня ходзіць к нам. В. Старына. Адпудзіць, дзс. — отпугнуть. Начлежнікі чуць отпудзілі ваўкоў ат сібе. В. Старына. Адпэньдзіць, дзс. (польск. odpędzić) — выпроводить. Атпэньдзілі мы сваіх гасьцей, хай едуць здаровы. В. Старына. Адпяразваць,-цца, дзс. (зак. адпяразаць,-цца)—распоясывать, -ться. Атпяраз(у)вай кажух ды лезь за стол. Атпяразоўся пояс. В. Старына. Адрабляцца, дзс. (зак. адрабіцца)—отделываться (от кого). Чуць я атрабіўся ат п'янага. В. Старына. Адрабляць, дзс. (зак. адрабіць)—1) отделывать какую либо вещь. Вот майстра атрабіў вазок!—2) кончить работать. Бацька ўжо атрабіў сваё.—3) отплатить долг