Нахураваць, дзс.—побранить кого с криком. Нахуравоў на сваю бабу, дык сьмірнейшая стала. В. Старына.
Нацерабіцца, дзс. — наработаться, очищая ветки. Нацярабіўся за дзень, аж рукі баляць. В. Старына.
Нацерабіць, дзс.—наочищать веток (для топлива). Нацярабіў вазок гальля. В. Старына.
Націраньне, я, н.—натирание. Хвэльчар доў нейкага націраньня. В. Старына.
Нацухліць, дзс.—много намылить. Нашто етак шмат мыла нацухліў на рукі? В. Старына.
Нацухмоліць,-цца,—слишком много намылить,-ться. Ых, як нацухмоліўся! В. Старына.
Нацыркаць, дзс.—немного надоить молока. Із чарку нацыркала малака. В. Старына.
Нацэліцца, дзс.—наметиться. Ікраз быў нацэліўся по галавя шпокнуць. В. Старына.
Нацэўнік, а, м.—манжетка, связанная из шерстяных ниток и плотно обхватывающая руку у кисти („цэўку“). Надзень нацэўнікі: цяплей будзя ў рукі. Згубіўся адзін нацэўнік. В. Старына.
Нацягаць,-цца, дзс. — натаскать, -ться. Усякага дабра нацягоў ат людзей. Нацягоўся за дзень, аж ног ня павалакчы. В. Старына.
Нацягваць, дзс. (зак. нацягнуць)—1) натягивать. На калёса трэба новыя шыны нацягваць. Адно калясо нацягнуў.—2) протягивать время (относит. кормёжки). Сена мала, дык прыдзецца нацягваць сечкаю. Хлеба ня лішня,—будам нацягваць прываркам. В. Старына.
Нацягіч, а, м.—бочарный инструмент для натягивания обручей. Німа нацягіча, чым нацягнуць абруч. В. Старына.
Нацяньке, прс.—напрямик. Хто ходзіць нацяньке, той губляя дзяньке. Прык. В. Раўнапольле, Сьміл. р.
Нацярушыць,-цца, дзс. — напорошить,-ться. Па гумне нацярушыў саломы. У малако нацярушылася сьмецьця. В. Старына.
Начальства, а, н.—начальник, начальство. Ня вялікая с цібе начальства! В. Старына.
Начаць, дзс. — начать. Хто начоў, хай той і канчая. В. Старына.
Начван, а, м. — 1) насм., большое брюхо. Вываліў свой начван.—2) мальчик или девочка с большим животом. Ну, пашлі, начванэ, ат стала, хай людзі садзяцца! В. Лядцо, Пух. р.
Начварыць, дзс.—натравить собаками. Пастух начварыў сьвіньню сабакамі, каб ня ўцякала дамоў. В. Старына.
Начлег, у, м.—ночлег. Павялі коні на начлег. Некуды коні паўцякалі з начлегу. В. Старына.
Начлеж(зь)нік, а, м.—тот, кто водит лошадей на „начлег“. Начлежнікі стравілі маю канюшыну. Хлапчук падрос—будзя ўжо свой начлезьнік. В. Старына.
Начмуціць, дзс.—надурить. Начмуцілі яму, што й да суботы ня разбярэцца! В. Старына.
Начніцы, іц, мн.—бессонница. Излечивается различными заговорами у детей и взрослых.
„Зорачкі—сяструцкі!
вазьміце надзеі начніцкі—
начныя, дзянныя, прыпадныя,
прыгаворныя“.
З загавору ад начніцы ў дзяцей. С. Навасёлкі, Пух. р.
Начоўкі, вак, мн.—небольшое корыто для мытья и мойки белья. Памый галаву хоць у начоўках. В. Старына (Пр. Ночвы).
Начынка, і, ж.—фаршировка. На закуску была парасяціна з начынкаю. В. Старына.
Начыньне, я. зб.—различный инструмент. У майго бацькі ё ўсякага начыньня. В. Старына.
Начыняць, дзс. (зак. начыніць)—фаршировать. К вяліканьню начынілі парасё. Німа парасяці,—німа чаго й начыняці. В. Старына.
Нашапкавацца, дзс.—усердно напроситься, снимая шапку, умоляя кого о чем. Нашапкавоўся
83 👁