Старонка 163
◀ / 330 ▶
Лучок, лучка, м. — полотнище, натянутое на полукруг и прикрепленное к косе для отбрасывания гречихи, которую косят обыкновенно с „лучком“. Трэба к касе прыстроіць лучок: буду грэчку касіць. В. Старына. Лучыцца, дзс. безас. — случиться. Так лучылася мне, нічога ня паробіш. В. Старына. Лучыць, дзс. безас. — попасть. Спаткнуўся: лучыў на сук. В. Старына. Лушнік, а, м. — приспособление для освещения избы, сохранившееся в южн. части быв. Червенского (Игуменского) у.; состоит из особой клетки, сплетенной из железн. полос, в которой разводят огонь. Запаліця лушнік: прасьці будам. В. Запярыньне, Пух. р. Лушчыць, дзс. — раскалывать, бить. Лушчыць адно яйцо за'дным. В. Старына. Лыгі, лыг, мн. — ноги с толстыми икрами. Выставіла, сьцерва, свае лыгі, ік бы іх ніхто ня бачыў! В. Старына. Лыгоўка, і, ж. — гл. Луг. У лыгоўца хай атмакая плацьця. В. Старына. Лыка, а, н. (пам. лычка) — лыко. Назапасіў сабе лык, што будзя лапцей на ўсю зіму. Лыка ты сьвінноя! (лаянка). В. Старына. За чужоя лычка рамяшком плацяць. Прык. Х. Самін. Пух. р. Лыковы, прм. — сделанный из лыка. Падай мне лыковы верч. В. Слопішча, Шацк. р. Лынды біць, — бездельничать, валяться. Толька ляжыць да лынды б'е, а рабіць нічога ня хоча. В. Старына. Лыніць,-цца, дзс. — снимать с лыка верхнюю кору; делается это только тогда, когда нужны мягкие лыки, как для веревки и пр. Ня лынь, ня псуй мне палосься! Лут добра лыніцца. В. Старына. Лыпаць вачамі, — хлопать глазами. Лыпая вачамі, ік цюцька. В. Старына. Лысы, прм. (скар. лыс) — лысый. Галава ў яго лысая, хоць ты боб малаці. — І ня лыс, — был таков. Віш ты яго: майго наеўся, напіўся, а ціпер і ня лыс. В. Старына. Барыс і ня лыс, а Марыся бараніся. Прык. В. Загай, Пух. р. Лытка, і, ж. — икра ног. Глядзі, атосабака ашчэ за лытку рване. Ня думайся: і ў цібе лытка дрыжала! (зн., и ты боялся). В. Старына. Лыткі кароткі, — „руки коротки“. На ета, браця, кароткі твае лыткі! В. Старына. Лэпаць, дзс. (зак. лэпнуць) — 1) ощупывать. Лэпая, ік сьляпы ўсяроўна. — 2) хлопать. Якоя там біў яго: лэпнаў разы са два па дупя. В. Старына. Льга, прс. — возможно. Калі льга будзя, прыедзь дамоў у госьці. В. Старына. Любата, ы, ж. — наслаждение, приятность. Любата йзьзесьці агурочак улетку! В. Старына. Любаценьне, я, н. — наслаждение, приятность в высш. ст. Так добра пагулялі — адно любаценьня! В. Старына. Любачка, і, ж. — милочка; употребл. при обращении. А мая ты любачка, я-ж табе добра кажу: паслухайся міне! В. Старына. Любезьнік, у, м. — приворотное зелье, настой которого дают пить парню, чтобы приворотить его к девице. Мусіць любезьніку далі хлопцу, што йзноў пачоў любіцца з дзеўкаю. В. Старына. Любенькі, прм. — ласк. от любы. Употребл. женщинами. Мае вы любянькія, памажыця мне мяшке пакласьці на воз! В. Старына. Любіцца, дзс. — любить друг друга. Цярэшка любіцца з Яўгіньняю. В. Старына. Любка, і, ж. — милая, употребл. при обращении. А мая ты любка, як ты добра гаворыш, аж ахвота цібе слухаць! В. Старына. Любошч, ы, ж. — любовь. Такая ў іх любошч, што адно бяз другога й дня ня можа прабыць! В. Старына.
Нават дробная праўка будзе карыснай. Не стаўце знакі націску, каб словы лепш знаходзілася праз пошук.
77 👁
◀ / 330 ▶