Комін, а, м.—дымовая труба в печи. У коміня загарэлася сажа. В. Старына. Комінак, нка, м. — небольшой очаг при кухонной печке. Вячэру зварылі на комінку. В. Старына. Конаўка, і, ж. — кружка. Выпіў цэлаю конаўку вады. В. Старына. Конік, а, м.—кузнечик. (Locusta) У траве скачуць конікі. В. Старына. Конская цыбуля, — ситник развесистый. С конскай цыбулі паплялі капялушэ. В. Старына. Конскае шчоўе, — щавель конский (Rumex domesticus Hartm.). Ня ведалі дзеці ды наравалі конскага шчоўя. В. Старына. Копанка, і, ж. — выкопанный пруд. Вады напіўся с копанкі. В. Старына. Копыл, а, м. — копыл — столбик в санях. Паўкідаліся с саней капылэ. В. Старына. Копыт, а, м. — копыто. Конь расьсек сабе копыт. В. Старына. Корм, у, м. — корм. Да Юр'я трэба каб корму было і ў дурня. Прык. В. Старына. Кормнік, а, м. — откармливаемый боров. Кормніку трэба боляй мукі падсыпаць. В. Старына. Кормны, прм.— откармливаемый (говорится о свиньях). Прадалі кормнага парасюка. Здохла кормная сьвінка. В. Старына. Корх, у, м.— мерка длины, отложенная большим и указательным пальцами. На хібу сала аж на корх будзя. В. Лядцо, Пух р. Корч, карча, м. (мн. карчэ) — корч, выкопанный пень дерева, преимущественно обгнивший. Мужчыны пашлі ў карчэ (знач., на заработки по выкорчовыванью пасеки, леса). В. Старына. Коськаць, дзс.—звать лошадь: „кось! кось!" Коськаў, коськаў—ды ніяк ня злавіць каня. В. Старына. Кося, коська, і ж. — ласк. лошадь. Стой, кося, ня брыкайся! Коська, мая, коська! В. Старына. Котлішча, а, н. — выкатанное место в засеве. У жыця адны котлішчы. В. Старына. Коўдра, ы, ж. (польск. koldra)—одеяло. Ложак заслалі коўдраю. В. Старына. Коўзалка, і, ж. — каток для катанья на коньках. Гулёў на коўзалца цэлы дзень. В. Старына. Коўзацца, дзс. — кататься на коньках. Хлапцэ пашлі коўзацца. В. Старына. Коўзаць, дзс. — пачкать. Надзеў ды коўзая новаю жакетку. В. Старына. (Пр. Кеўзаць). Коўзкі, прм. (прс. коўзка) — скользкий. Коўзкая дарога. На дварэ зрабілася коўзка. В. Старына. Коўтаць, дзс.—глотать с трудом от торопливости. Ых як коўтая: аж чэрці яго бяруць! В. Старына. Коўш, каўша, м.—ковш. Курам пасыпалі коўш ячменю. В. Старына. Кош, каша, м. — 1) тоже что и кошык. Накапалі цэлы кош картоплі.— 2) ящик в мельнице для засыпки зерна на жернова. У кош атразу засыпаў два мяшке жыта. — 3) большой из прутьев ящик для возки угля. У кузьню павезьлі цэлы кош вугальля. В. Старына. Кошт, у, м. — издержки, стоимость. Жыве на свой кошт. В. Старына. Кошык, а, м.—полукруглая корзина из прутьев. Картопля стаіць у кошыку. В. Старына. Кпіць, дзс. — издеваться над кем, трунить. Німа чаго кпіць с чалавека. В. Старына. Кравец, краўца, м. (пам. крэўчык)— портной. Ік краўцу атнёс шыць жакетку. Мікітка— добры крэўчык. В. Старына. Край, ю, м. -- 1) край, страна, область. Паехалі жыць у чужы край. — 2) предел чего. Ня стаў міскі с краю, ато зваліцца. В. Старына. Краіна, ы, ж. — гл. Край (1). Багатая там краіна: народ жыве ў дастатку. В. Старына. Крактаць, дзс. — 1) квактать. Крэкчуць жабы ў балоця.— 2) стонать, покрякивать. Стары дзед крэкча. В. Старына.