2) драка. Напіліся ды давай біцца — такую калатню паднялі! В. Старына. Калатня, і, ж. — крахмал, разведенный водою і залитый жиром с салом. З блінамі ядуць калатню. В. Дайнова, Пух. р. Калатуша, ы, ж. — 1) гл. Зацірка. Калатушы наварылі на вячэру. С. Амельна, Пух. р. — 2) расколоченная грязь. На вуліцы такая калатуша, аж ня вылязьці! В. Старына. Калаўрот, а, м. (жан. калаўротка) — самопрялка. На калаўроця куды хутчэй прасьці. У калаўроцца зламалася шпуля. В. Старына. Калаціць,-цца, дзс. — трясти,-тись; дрожать. Калоцяць дулі. Зьмёрз, аж калоціцца ўвесь. В. Старына. Калацьцё й, н. — гл. Калоцьце. У міне ў баку калацьцё. В. Старына. Калгатня і, ж. — беспорядок, шум. Вечна ў хаця ў іх калгатня. В. Старына. Калдобіна ы, ж. — ухаб, выбоина. Ня добрая дарога: адны калдобіны. В. Старына. Калена, а, н. — 1) колено в ноге. Нага баліць у каленя. — 2) часть танца, песни. Наўчыўся йграць адно калена полькі. В. Старына. Калецтва, а, н. — увечье, искалечение. Ня дай бог нікому такога калецтва. В. Старына. Калець, дзс. — промерзать. Калея на холадзя. В. Старына. Калечыць,-цца дзс. — увечить, искалечивать,-ться. Біць можна, толькі калечыць ня можна. Ячнаю мякінаю толька скаціна калечыцца. В. Старына. Калёса, лёс, мн. — крестьянская телега. Пайду запрагаць калёса. В. Старына. Калёсьсе, я н. зб. — колёсы. На месьця шмат прадавалася калёсься. В. Старына. Калі, 1) злуч. — если. Здароў, калі змалоў. Прыгав. 2) прс. — когда. Ня калі тоя было, ня калі й будзя. В. Старына. Каліва, а, н. (пам. калівечка) — 1) зерно, крупинка. Хлеба ў нас і калівечка німа. — 1) название всякой травы или хлебного злака в ед. ч. Цяжка жаць рэдкая збожжа: зьбірай яго па каліву. Вырваў адно каліва пшаніцы, лёну. В. Старына. Калідор, а м. — корридор. С канцыляры ўсіх атправілі ў калідор. В. Старына. Калі-небудзь, прс. — когда-либо. Калі-небудзь наведаюся к вам. В. Старына. Калі-не-калі, прс. — изредка. Калі-ня-калі тоя бывая. В. Старына. Каліўе, я, н. зб. — стебли трав или хлебных злаков. Каліўя то вялікая, але ці вялікая картопля? — В. Старына. Калматы, прм. — косматый. У сабакі калматы, хвост. В. Старына. (Пр. Касматы). Калода, ы, ж. — 1) толстое бревно. Прывезьлі з лесу калоду. — 2) улей пчол. У Ігната ё тры калоды пчол. В. Старына. Калодзіж, а, м. — колодезь. Кепска бяз свайго калодзіжа: хадзі на чужы двор. В. Старына. Калодзьдзе, я, н. зб. — колоды. Пад павецьцю шмат усякага калодзьдзя. В. Старына. Калодка, і, ж. 1) обрубок толстого бревна для колки дров и сиденья в избе. На калодца пасячы сучкё. Сеў на калодца каля самага комінку. — 2) ступница. Гразь на дарозя аж па калодкі. В. Старына. Каломіна, ы, ж. — громадина. Вырас усяроўна, як гэта каломіна (кажуць, паказваючы на хату, або інш. будыніну). В. Дайнава, Пух. р. Калоцьце, я, н. зб. — гл. Калацьцё. У правум баку калоцьця. В. Старына. Калошы, лош, мн. — обмотки, употребляемые женщинами из белых тряпок, — привязываются поясками. Абвярці калошы, ато жнеўнік ногі поколя. В. Старына.