Кажарка, і, ж. — короткий, небольшой тулуп. Ускінь на плечы кажарку. В. Старына.
Кажды, прм. — каждый. Кажды цягне ў свой бок. В. Старына.
Кажурына, ы ж. — 1) кусок кажуха, овчины. Німа кажурыны, чым залапіць кажух. — 2) скорлупа, шелуха. На цыбулі тоўстая кажурына. В. Старына.
Кажух, а, м. (пам. кажушак, кажушок) — тулуп. Кажух ня вата, а капуста ня гарбата. Прык. В. Старына. Пашылі хлапцу кажушак бегаць у школу. Лёгінькі кажушок твой. В. Старына.
Каза, ы, ж. — 1) коза-животное. Козы ў Сьмілавічах па'бгрызалі ўсе дрэвы на вуліцы. — 2) забавка во время рождественских праздников, когда один из подростков перенаряжается козою, а толпа остальных водит его по домам с особыми песнями. Раней і ў нас вадзілі хлапцэ казу, а ціпер ета ўжо вывялася. В. Старына.
Казачок, чка, м. — 1) в спец. см., танец. Любіць ён скакаць казачка. — 2) 1/8 куб. сажень дров, приблиз. один хороший воз. Купіў казачок дроў. В. Старына.
Казаньне, я, н. — проповедь. Бацюшка казоў казаньня. В. Старына.
Казаць, дзс. — 1) говорить. Ці яму, ці сьцяне кажы, дык ўся роўна. Казаць ё што, да слухаць німа чаго. Прык. — 2) произносить речь, декламировать. Вышаў к народу да ік стоў казаць, — усе аж слухаюць! В. Старына.
Казаць у вадно, — одинаково говорить, одинаково показывать на суде. Колька яго ня дапрашвалі, усё ўвадно кажа. В. Старына.
Казерыць вочы, — глазеть. Нешта ты казерыш свае вочы. В. Старына.
Казка, і, ж. — сказка. Казка — складка, а песьня — быль. Прык. В. Старына.
Казлэ, оў, мн. — две крестовидные подставки для распиловки дров. На казлох дрова лепяй пілаваць, ік на зямлі. В. Старына.
Казлы драць — блевать. Цэлаю хату надроў казлоў. Сабака наброўся, аж казлэ дзярэ. В. Старына.
Казьляк, а, м. — гриб масляник. Назьбірала цэлы кошык казьлякоў. В. Старына.
Казьміровы, прм. — кашемировый. Наста купіла сабе казьміроваю хусту. В. Старына.
Кака, і, ж. дзіц. — человеч. испражнения и вообще все некрасивое, не нравящееся. Ня хачу вады; кака, — дай малака! В. Старына.
Какалуша, ы, ж. — черемуха (Prunus Padus L). Расьцьвіла ўжо какалуша. В. Старына.
Какаць, какі, дзіц. — испражняться. Мама, хачу какі! Хачу какаць. В. Старына.
Кал, у, м. — жидкий, самый крепкий навоз. У хляве адзін кал. В. Старына.
Кала і каля, прым. з родн. скл. — около, возле. Сядзь кала міне. Коні ходзяць каля балота. В. Старына.
Каламашка, і, ж. — 1) повозка. У каламашца паехаў на места. — 2) бран. на неуклюжего, брюхатого. От дзе каламашка, толька соўгаецца па дварэ! В. Старына.
Каланіца, ы, ж. — коломазь. Умараўся ў каланіцу. В. Крамяні, Пух. р.
Каласаваць, дзс. — 1) очищать зерно от колосьев во время молотьбы, пуская их в молотилку еще отдельно. Ячмень змалацілі, ашчэ каласаваць трэба. — 2) наливаться (о хлебных злаках). Жыта ўжо добра каласуя. В. Старына.
Каласавы, прм. — колосистый. Добрая жыта: ўсё каласавоя, пойдзя на куле. В. Старына.
Каласок, ска, м. — ласк. от колас; служ. обращением. Мой ты каласок, паслухай ты міне! В. Старына.
Калатніна, ы, ж., калатня і, ж. — 1) сильный страх, когда приходится трястись (калаціцца). Цэлаю ночку была калатніна. —
83 👁