Развязаўся мех не на смех. А. Русіновіч, 1954, Светл. 13.3.29; А. Фядосік, 1960; Капатк. 8.1.76. Бог весць, што ў катоме есць, а вядома таму, хто кладзець. Ром., Зап., I, 215. Парожні мяшок плечы муляе. А. Махнач, 1952, Уздз. 13.10.15. Карман тоўсты, пяньковы. М. Мельнічэнка, 1950, Гом. 13.3.29. Паніч — торба ды й біч. Fed., 217. У старцах жыць, да з перцам есць. Нос., 20. а) Хоча старцам жыўшы, ды з перцам еўшы. Радч., 249. б) Хоча ў старцах жыўшы з перцам есць. Л. Царанкоў, 1960, Крыч. 13.9.2. в) Паны нішчымныя: у старцах жывуць ды з перцам жруць. К. Кабашнікаў, 1962, Гор. 8.1.77. У старэцкім целе да панская душа. Нос., 20; Дуб., 65. І ў старца душа не пень: хоча хлеба і канапель. А. Ліс, 1971, Шарк. Вар.: Рапан., 46; Добр., Смол., 117. З торбаю трасуся, да нікога не баюся. Сержп., 23. Нашы старцы пайшлі ў танцы. Сержп., 23. Старцы пугі на пугі мянялі ды барышы півалі. А. Ліс, 1963, Міёр. Вар.: Добр., Смол., 117. Старац старца ненавідзіць, а павадыр абодвух. Т. Лапаціна, 1961, Рэч. 13.3.24. а) Старац старца не любіць, а хазяін абыдвух. Pietk., 393. Старац старца не знаходзіць, затое павадыр павадыра знаходзіць. І. Суконкін, 1960, Церах. 13.3.29.