Старонка 89
◀ / 766 ▶
ВЫЖИЛЕННЕ, я, с. ср. 1) Выжиливаніе, насильное требованіе. Выжиленнемъ взявъ послѣднюю корову. 2) Истощеніе силъ. Подымаешь до выжилення. ВЫЖИЛИВАЦЬ, сов. Выжилиць, гл. д. 1) Натяжками отнимать. Послѣднюю копѣйку выжиливаешъ, выжиливъ отъ мене. 2) Обезсиливать. Хлопца выжиливаешъ цяжкою работою. ВЫЖИЛИВАЦЬЦА, сов. Выжилицьца, гл. возвр. Истощаться силами въ трудной работѣ. Не выжиливайся дужо; одна будзець плата. Сядня выжилишся, а завтри хвораць будзешъ. ВЫЖИЛЯЦЬ, гл. д. Тоже, что Выжиливаць. Послѣднее выжиляешъ. ВЫЖИЛЯЦЬЦА, гл. возвр. Тоже, что Выжиливацьца. ВЫЖИРОВАНЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Выжироваць. Выкормленный. Выжированый кабанъ. ВЫЖИРОВАЦЬ, рую, сов. глагола д. Жироваць. Откормить. Матка выжировала дочку. ВЫЖИРОВАЦЬЦА, гл. возвр. сов. в. Растолстѣть отъ обезпеченной жизни. Выжировався, якъ кормная свиння. ВЫЖИЦЬ, см. Выживаць. ВЫЖЛА, ы, с. общ. бранное сл. Мальчикъ или дѣвочка, надоѣдающіе своимъ проворствомъ или вмѣшательствомъ не въ свое дѣло. Выжла гетый усюдыхъ выглѣдзиць, усюдыхъ поспѣець. ВЫЖЛЁНОКЪ, нка, с. м. умен. слова Выжелъ и Выжла. ВЫЖЛОКТАЦЬ, см. Выжлокчиваць. ВЫЖЛОКЧИВАЦЬ, сов. Выжлоктаць, гл. д. Выпивать до дна, говорится укорительно. Не выжлокчивайце усего. Выжлоктали усе пиво, горѣлку. ВЫЖЛУКЦИЦЬ, сов. глагола д. Жлукциць. 1) Выбучить. Плацце не выжлукцила хорошо, помази не отцираюцца. 2) Тоже, что Выжлоктаць. ВЫЖЛУКЧЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выжлукциць. Выбученный. Плацце не выжлукчено хорошо. ВЫЖОВЦИЦЬ, сов. глагола д. Жовциць. Выкрасить желтою краскою. Выжовциць повозку, сани. ВЫЗВОЛЕННЕ, я, с. ср. 1) Увольненіе, освобожденіе отъ чего. Вызволенне отъ пригону, изъ турмы. 2) Вспомоществованіе въ крайности, облегченіе одолженіемъ. Вызволення ни откуль не маемъ. ВЫЗВОЛЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Вызволиць. 1) Освобожденный отъ чего. Вызволенъ отъ пригону. 2) въ знач. прил. Свободный. Вызволенаго часу не маю. ВЫЗВОЛЁНЫЙ, прил. Свободный. Пріѣду вызволенымъ часомъ. Вызволеная торговля. ВЫЗВОЛИЦЬ, см. Вызволяць. ВЫЗВОЛИЦЬЦА, см. Вызволяцьца. ВЫЗВОЛКА, и, с. ж. 1) Освобожденіе, увольненіе отъ чего. Вызволку дали отъ пригону. 2) Домашній обиходъ. Позычь грошей на вызволку. ВЫЗВОЛЪ, у, с. м. 1) Тоже, что Вызволка въ обоихъ знач. 2) Оборотъ хозяйственный, приходъ. Вызволу ни съ чого не маемъ. Малый съ хозяйства вызволъ, нема чего продаць. ВЫЗВОЛЬНО, нар. Достаточно для пополненія чего либо. Сёлѣта вызвольно на хлѣбъ и на гроши. ВЫЗВОЛЬНЫЙ, прил. 1) Доходный. Вызвольный годъ. Вызвольная работа, вызвольное рукодзѣлле. 2) Свободный. Вызвольный часъ, дзень. ВЫЗВОЛЯЦЬ, сов. Вызволиць, гл. д. 1) Освобождать, отпускать на волю. Колодниковъ вызволяюць, вызволили изъ турмы. Вызволяць отъ подданства, отъ некрутъ, отъ пригону. 2) Помогать въ нуждѣ. Коли ни попросишъ, усёгды вызволяець, вызволиць. Ты мене вызволь, а я цебе выучу. Посл. ВЫЗВОЛЯЦЬЦА, сов. Вызволицьца, гл. возвр. 1) Освобождаться отъ чего. Якъ хочешъ, вызволяйся; не вызволишся изъ моихъ рукъ. 2) Выходить изъ стѣсненнаго положенія, получать помощь по хозяйству. Якъ мога, вызволяйся, только въ довги не залѣзай. ВЫЗВОРОТКА, и, с. ж. Хозяйственный оборотъ. Ни въ чемъ не маемъ вызворотки, продаць нечего. См. Зворотка. ВЫЗВЫЧАЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Вызвычаиць. Исчезнувшій исподоволь изъ обыкновенія. У насъ гето давно вызвычаено. ВЫЗВЫЧАИВАЦЬ, сов. Вызвычаиць, гл. д. Выводить изъ обыкновенія. Треба вызвычаиваць, вызвычаиць частыя погулянки. ВЫЗВЫЧАИВАЦЬЦА, сов. Вызвычаицьца, гл. возвр. Выходить изъ обыкновенія. Пьянство по троху у насъ вызвычаиваецца. Волочебники вызвычаились въ нашей сторонѣ. ВЫЗИНАЦЬ, сов. Вызинуць, (Слав. зинути), гл. д. Высовывать изо рта, изъ зѣва. Не вызинай языка. Змѣя вызинула жало. ВЫЗИРАЦЬ, сов. Вызирнуць, гл. ср. Высматривать. Панна вызираець изъ вокошка. Нѣхто вызирнувъ изъ за вугла. ВЫЗЛАЧАНЫЙ, прил. Вызолоченный. Вызлачаные завушнички. ВЫЗЛАЧАЦЬ, сов. Вызлациць, чу, гл. д. Позолачивать. Вызлачаюць, вызлацили коностасъ въ церкви. ВЫЗЛАЧЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Вызлациць. Вызолоченный. Вызлаченый келихъ. ВЫЗНАВАЦЬ, наваю и наю, сов. Вызнаць, гл. д. 1) Сознавать. Не вызнаваешъ своей вины. Вызнавъ свой довгъ. 2) церк. Исповѣдывать. Жиды не вызнаваюць Христа. 3) Признавать за кого. Вызнаець, вызнавъ его за свойго сына. ВЫЗНАВАЦЬЦА, ваюся, сов. Вызнацьца, гл. возвр. Сознаваться. Ни въ чомъ не вызнаваецца, не вызнався. ВЫЗНАННЕ, я, с. ср. 1) Сознаніе. Щирое вызнанне свойго проступку. 2) Признаніе. Вызнанне документовъ, духовницы. 3) Церк. Исповѣданіе. Папъ панъ Кальвинскаго вызнання, не ходзиць ни въ церковь, ни въ косцёлъ. ВЫЗНАЦЬ, см. Вызнаваць. ВЫЗНАЦЬЦА, см. Вызнавацьца. ВЫЗЫБАЦЬ, сов. Вызыбаць, гл. д. букв. Разшатывая, вытягивать. Избавлять, извлекать изъ бѣды. Свой свойго, якъ мога, вызыбаець изъ бѣды. Насилу вызыбали отъ некрутъ. ВЫЗЫБНУЦЬ, однокр. глагола д. Вызыбаць. 1) Вывернуть шатая. Вѣцеръ вороты вызыбнувъ. 2) Выбросить, качая. Дзиця вызыбнешъ изъ люльки, не размахивай. ВЫЗЫБНУЦЬЦА, гл. возвр. однокр. в. Вывернуться, сорваться. Вороты вызыбнулись отъ вѣтру. ВЫЗЫВКА, и, с. ж. Вызовъ. Вызывка охотниковъ. ВЫЗЫКА, и, с. ж. Одолженіе, помощь въ недостаткѣ. Померли бъ зъ голоду, колибъ не здѣлавъ намъ ёнъ вызыки. ВЫЗЫЧАЦЬ, сов. Вызычиць, гл. д. Помогать кому одолженіемъ. Спасибо, часто насъ вызычаець. Вызычиць кого хлѣбомъ. ВЫЗЫЧКА, и, с. ж. Пособіе. Дзеньковаць за вызычку. ВЫЗЮКАЦЬ, сов. Вызюкаць, однокр. Вызюкнуць, гл. д. Вы
Нават дробная праўка будзе карыснай. Не стаўце знакі націску, каб словы лепш знаходзілася праз пошук.
83 👁
◀ / 766 ▶