Старонка 202
◀ / 766 ▶
ЗБАВИЦЕЛЕВЪ, прил. прит. Спасителевъ. Збавицелево слово. ЗБАВИЦЕЛЬ, я, с. м. Избавитель. Збавицелю ты мой! Папынаши збавицели, не допускаюць зъ голоду умираць. ЗБАВИЦЕЛЬНЫЙ, прил. Спасительный. Збавицельную давъ раду. ЗБАВИЦЕЛЬСКІЙ, прит. Спасительскій. Збавицельскій прикладъ (примѣръ). ЗБАВИЦЬ, см. Збавливаць и Збавляць. ЗБАВИЦЬЦА, см. Збавляцьца. ЗБАВКА, и, с. ж. Уменьшеніе. Збавка цѣны. ЗБАВЛЕННЕ, я, с. ср. Избавленіе, спасеніе (дѣйствіе). Утопився бъ я, колибъ не подали збавлення. ЗБАВЛЕННЕ, я, с. ср. Сложеніе со счета, уменьшеніе. Збавленне со щоту. Збавленне цѣны. ЗБАВЛЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Збавиць — сложить со счета. Уменьшенный. Збавленаго не треба пытаць. Цѣна збавлена много. ЗБАВЛИВАЦЬ, сов. Збавиць, гл. д. 1) Сбавлять, уменьшать. Панъ збавивъ троху цежару, податковъ. 2) Сбывать. Збавливаць зъ рукъ. Ты збавливаешъ, хочешъ збавиць мене со свѣту. ЗБАВЛЯЦЬ, сов. Збавиць, гл. д. 1) Избавлять отъ чего. Нехай Богъ збавляець, збавиць насъ отъ бѣды. 2) Сбывать, такъ какъ и Збавливаць во 2-мъ знач. Яжъ цебе, невѣстка, не воды слала, Яжъ цебе, невѣстка, зъ свѣту збавляла. Изъ свад. пѣсни. ЗБАВЛЯЦЬЦА, сов. Збавицьца и Позбавицьца, гл. возвр. Избавляться. Ты одзинъ збавляешся, а насъ топишъ. Збавляцьца, збавицьца отъ некрутъ. Позбавицьца цежару. ЗБАЙДОСИЦЬ, сов. глагола д. Байдосиць. 1) Свести со свѣта, уходить. Збайдосили злые людзи твойго тату. 2) Разбить. Збайдосиць шклянку. ЗБАИЦЬ, см. Баиць. ЗБАЛОВАЦЬ, см. Баловаць. ЗБАЛОВАЦЬЦА, см. Баловацьца. ЗБАЛОМУЧЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Збаломуциць. Съ ума сведенный, обманутый. Збаломученая дзѣвка. Збаломученому нечего радзиць. ЗБАЛОМУЧИВАЦЬ, сов. Збаломуциць, гл. д. Увлекать съ намѣреніемъ обмануть. Збаломучиваешъ хлопца, а збаломуцивши будзешъ смѣяцца зъ его. ЗБАЛОМУЧИВАЦЬЦА, сов. Збаломуцицьца, гл. возвр. Уклоняться отъ степенной жизни, увлекаясь прельщеніями. Хлопецъ добрый, да жаль, збаломучиваецца, збаломуцився. Збаломуцився человѣкъ, перейшовъ въ польскую вѣру. ЗБАНКРУТОВАЦЬ, см. Банкрутоваць. ЗБАНКРУТОВАЦЬЦА, гл. общ. сов. в. Потерять довѣріе людей. Вѣривъ я тобѣ дотуль, покуль ты не збанкрутовався. ЗБАНКРУЧЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Збанкручиваць. Не возвращенный послѣ одолженія по плутовству. Збанкрученый поясъ. ЗБАНКРУЧИВАЦЬ, сов. Збанкруциць, гл. д. Плутовски пользоваться чужимъ, не возвращая или утаивая. Позычивши на часъ, збанкручиваешъ, збанкруцивъ мой поясъ, мое гроши. ЗБАСОВАЦЬ, сов. глагола ср. Басоваць, въ знач. д. 1) Разбить, шаля; испортить. Збасовали талерку. 2) Убить. Збасоваць со свѣту. ЗБАСУРМАНИВАЦЬЦА, сов. Збасурманицьца, гл. общ. Дѣлаться развратнымъ, особенно не соблюдающимъ постныхъ дней. Глядзи, не збасурманивайся, не збасурманься въ паньскомъ дворѣ. ЗБЕЗВѢРИЦЬЦА, сов. глагола общ. Безвѣрицьца. Лишиться довѣрія. Ты мнѣ збезвѣрився разъ, въ другій разъ николи не позычу. ЗБЕЗУЛИЦЬЦА, см. Безулицьца. ЗБЕЗЧЕЩЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Збезчесциць. Обезчещенный. Збезчещеному мало вѣры. ЗБЕЗЧЕЩИВАЦЬ, сов. Збезчесциць, гл. д. Обезчещивать, бранить подлыми словами, поносить. За што ты мене збезчещиваешъ, збезчесцивъ передъ людзьми. ЗБЕНЁХАЦЬ, сов. глагола д. Бенёхаць, въ противп. знач. Разбить, испортить какую либо вещь, забавляясь ею. Збенёхали дзиня, скляпку. ЗБЕНТЭЖЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Збентэжиць. Сбитый съ толка. Хлопецъ збентэженъ. ЗБЕНТЭЖИВАЦЬ, сов. Збентэжиць, гл. д. 1) Сбивать съ толка. Не збентэживай дзѣвку. Збентэжили хлопца. 2) Прерывать рѣчь чью. Збентэживаешъ мене безъ пуця. Збентэживъ рѣчь мою. ЗБЕНТЭЖИВАЦЬЦА, сов. Збентэжицьца, гл. возвр. Бунтоваться, сбиваться. Не збентэживайся, не збентэжся передъ паномъ, говори смѣло, што знаешъ. ЗБЕНЯЧИВАЦЬ, сов. Збенячиць, гл. ср. Перемѣнять свое слово, показаніе. На што тобѣ тутъ збенячиваць? Передъ паномъ збенячивъ, не то кажешъ, што мнѣ казавъ. ЗБЕРЦИ, см. Збираць. ЗБЕРЦИСЯ, см. Збирацьца. ЗБИВАННЕ, я, с. ср. Скруживаніе или отдѣленіе посредствомъ рѣшета зерноваго хлѣба отъ колосьевъ въ одно мѣсто. Збиванне пшеницы. ЗБИВАЦЬ, сов. Збиць, Собью, гл. д. 1) Скруживать, отдѣлять рѣшетомъ колосья и сорныя сѣмена отъ чистаго зерна. Збиваць, збиць жито, пшеницу. 2) Озадачивать, затруднять разными вопросами, отклоняя отъ предмета. Не збивай его, нехай говориць. Збивъ зъ толку человѣка. 3) Побоями изуродовать. За што ты его збиваешъ, збивъ такъ? 4) Сталкивать съ чего. Збиваць, збиць шапку зъ головы. 5) Смѣстить. Збиць зъ войтовства. ЗБИВАЦЬЦА, сов. Збицьца, гл. возвр. 1) Сбиваться съ прямаго пути. Збивацьца, збицьца зъ дороги. 2) Приходить въ замѣшательство. Збиваецца, збився зъ толку. 3) Трудиться до истощенія, суетиться. На кого ты збиваешся. Дзѣцей у насъ нема, не на кого збивацьца намъ. ЗБИВИННЕ, я, с. ср. собир. Колосья и сорныя сѣмена въ зерновомъ хлѣбѣ, скруженные рѣшетомъ. Збивинне отдаць свиням. ЗБИВКИ, вокъ, с. ж. употр. во множ. 1) Тоже, что Збивинне. 2) Вымолоченные колосья. Збивокъ даць коню. ЗБИВНЫЙ, прил. 1) Относящійся къ збивкамъ, вымолоченный. Збивные колосся. Збивная солома. 2) Сбивчивый. Збивная дорога. ЗБИРАЦЬ, сов. Зберци и Назбираць, гл. д. Собирать. Жито рѣдко, по колоску збираемъ. Разсыпавши, треба зберци. Коли не нажиёмъ, дакъ назбираемъ. Посл. ЗБИРАЦЬЦА, сов. Зберцися, Зберцьца и Собрацьца, гл. возвр. Собираться, приготовляться къ чему. Довго ты збираешся. Уси збернся въ одну хату. Собралися тучки въ кучки. Посл. Збирайцеся родные въ хатку: Старыя бабы для порядку,
Нават дробная праўка будзе карыснай. Не стаўце знакі націску, каб словы лепш знаходзілася праз пошук.
78 👁
◀ / 766 ▶