Старонка 108
◀ / 766 ▶
ВЫЦЕРЕВОКЪ, бка, с. м. Земля, очищенная отъ заросли. Посѣявъ ячмень па выцеребку. ВЫЦЕРОКЪ, рка, с. м. 1) Тряпка, которою стирается нечистота. Кинь выцерокъ вонъ. 2) ж. р. Непотребная, порочная женщина, сволочь. Гетакую выцерокъ треба вонъ выгнаць изъ села. ВЫЦИКЪ, а, с. общ. Безпрестанно плачущій, ноющій; плакса. Выцикъ наша ещё не перестала выць. ВЫЦИНАЦЬ, сов. Выцяць, гл. д. 1) Вырубливать. Выцинаць, выцяць лозу па лугу. Выцинай сушь. 2) Искоренять наказаніемъ. Съ молода треба выцинаць дурную натуру. 3) Рѣзко выговаривать. За што ты такъ ему выцинаешъ, выцявъ? ВЫЦИНАЦЬЦА, сов. Выцяцьца, гл. возвр. Ушибаться. Который разъ выцинаюсь я объ гетую притолку; дзверь низко поставлена. Въ поцемку выцявся лбомъ. ВЫЦИНОКЪ, нка, с. м. Обрубокъ. Выцинками печь подтопить. ВЫЦИРАШКА, и, с. ж. 1) Непотребная, порочная женщина. Хто на гетой выцирашцѣ женицца? 2) общ. р. Замарашка, слов. руг. Ахъ ты выцирашка! ци можешь же ты мнѣ гето говорить? ВЫЦМАКТЫВАЦЬ, сов. Выцмоктаць (звукоподр.), гл. д. 1) Выпивать, производя чмоканье. До капли выцмактываюць, выцмоктали пиво. 2) Тоже, что Высмактываць. ВЫЦМОКТАНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выцмоктаць. Высосанный, выпитый до капли. Пиво выцмоктано. ВЫЦМОКТАЦЬ, см. Выцмактываць. ВЫЦМЫГА, и, с. общ. слово ругат. Пройдоха. Выцмыга гетый весь свѣтъ выцмыгавъ. ВЫЦМЫГАЦЬ, сов. глагола ср. Цмыгаць, въ д. знач. Бѣгомъ обойти. Ты усе село выцмыгала, пошовши па часокъ. ВЫЦМЫГИВАННЕ, я, с. ср. Частое выбѣганіе. Не къ добру гето твое выцмыгиванне съ хаты отъ пряслицы. ВЫЦМЫГИВАЦЬ, сов. Выцмыгнуць, гл. ср. Выбѣгать часто. Не даромъ дзѣвка выцмыгиваець, выцмыгнула вонъ; ци нема тамъ кого? ВЫЦОПКАЦЬЦА, сов. глагола общ. Цопкацьца. 1) Вылѣзть изъ грязи. Выцопкацьца изъ болота. 2) перен. Избавиться хлопотъ. Дай Богъ выцопкацьца изъ гетого дзѣла. 3) Вымараться грязью. Увесь выцопкався, якъ чортъ болотный. ВЫЦУДЗИЦЬ, см. Выцуживаць. ВЫЦУЖЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Выцудзиць. Выпитый. Боченокъ горѣлки за дзень госцями выцуженъ. ВЫЦУЖИВАЦЬ, сов. Выцудзиць, гл. д. Выцѣживать, перен. выпивать. Каженъ разъ, якъ пойдзуць въ корчму, по кварцѣ горѣлки па брата выцуживаюць, выцудзюць. ВЫЦУКИВАЦЬ, однокр. Выцукнуць, гл. д. 1) букв. Науськивать. Выцукиваць, выцукнуць собакъ. 2) Поощрять, побуждать къ ссорѣ. Чего ты мене выцукиваешъ? Брешися замъ, коли охоту маешъ. ВЫЦУРАЦЬЦА, гл. общ. Отрекаться отъ кого или чего. Выцураемся отъ цебе и отъ всего твойго. ВЫЦУРАННЕ, я, с. ср. Отреканіе. Отъ горѣлки я выцурання не дававъ. ВЫЦУРИВАЦЬЦА, сов. Выцурицьца (звукоподр.), гл. возвр. Вылетать съ быстротою. Зерны выцуриваюцца изъ сноповъ, коли хорошо молоцюць. Щепочка выцурилась, да въ воко. ВЫЦУРИЦЬЦА, см. Выцуриваццьа. ВЫЦУРОВАНЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Выцуроваць. Заштопанный. Выцурованые панчохи падзѣла. ВЫЦУРОВАЦЬ, сов. гл. д. Цуроваць. Заштопать. Выцуруй панескины панчошки. ВЫЦЫВКАЦЬ, сов. глагола ср. Цывкаць, въ д. знач. Выпросить съ плачемъ. На силу выцывкавъ квартовку жита. ВЫЦЫГАНИВАЦЬ, сов. Выцыганиць, гл. д. Выпрашивать съ назойливостью и неотвязно. Умѣець выцыганиваць и у мёртваго выцыганиць. Выцыганивъ у мене грошей въ позыку, да й не отдаець. ВЫЦЫРКАНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выцыркаць. Выдоенный. Коровы выцырканы, гони ихъ у поле. ВЫЦЫРКИВАЦЬ, сов. Выцыркаць, гл. д. (звукоподр.) Выдаивать. Выцыркиваць, выцыркаць коровъ. ВЫЦЫРКНУЦЬ, однокр. глагола д. Выцыркиваць. Малое количество выдоить. Выцыркни молока у коровы, полядзимъ ци жовто молоко. ВЫЦЬ, вию, сов. Завыць, (во всѣхъ граммат. измѣненіяхъ удерживаетъ ы), гл. ср. Выть, вопить. Вовки выюць въ лѣсѣ. Чего ты выешь; завыла, выючи разбудзила дзиця. ВЫЦЬМѢВАЦЬ, сов. Выцьмѣць (отъ тьма), гл. ср. Угасать, долго тлѣя безъ пламени. Огонь выцьмѣваець, выцьмѣвъ за попеломъ. ВЫЦЬМѢЦЬ, см. Выцьмѣваць. ВЫЦЬЦЁ, я, с. ср. Вой, вытье, плачъ въ голосъ. Што тамъ выцьця было! ВЫЦѢВАННЕ, я, с. ср. Затѣя, лишнее требованіе. Атъ! непотребное твое выцѣванне. ВЫЦѢВАЦЬ, гл. д. Загадывать. Выцѣваешъ, самъ не вѣдаешь што. ВЫЦЭЛЕВАЦЬ, сов. глагола д. Цэлеваць. Изъ кусочковъ составить цѣлое. Выцэлеваць шубу. Выцэлеваць полу. ВЫЦЮКИВАЦЬ, гл. д. Вырубливать. Выцюкивай гету лозину. ВЫЦЮКНУЦЬ, сов. глагола ср. Цюкаць. 1) Вырубить однимъ взмахомъ. Выцюкни хворосцину погоняць коня. 2) Выпить довольное количество. Выцюкнули повштопа горѣлки вдвоёмъ. 3) Высказать что либо рѣзко. Выцюкнувъ ему, ажъ носъ скрививъ. ВЫЦЯГАННЕ, я, с. ср. 1) Вытягиваніе. Выцяганне одзежи съ полымя. Выцяганне хворосту изъ кучи. 2) Потягиваніе, лежа. Часъ трацишъ въ выцяганню. ВЫЦЯГАЦЬ, сов. Выцягнуць, гл. д. 1) Вытягивать, простирать. Выцягаць полотно. На цѣлый локоць выцягнули. 2) Вытаскивать. Выцягаць, выцягнуць съ погреба бочку, съ колодзезя воду. Кабъ того выцягнули въ могилу, хто мое гроши выцягнувъ. ВЫЦЯГАЦЬ, сов. длит. глагола д. Цягаць. Повытаскивать въ разное время. Клумочками усе жито выцягавъ въ корчму па горѣлку. ВЫЦЯГАЦЬЦА, сов. Выцягнуцьца, гл. возвр. 1) Вытягиваться въ длину. Нитки не выцягаюцца, а рвуцца. Верёвка выцягаецца, выцягнулась. 2) Тянуться изъ всѣхъ силъ, истощаться. Для кого, и для чего ты выцягаешся? Выцягнувся сусимъ изъ силъ. 3) Выѣзжать съ тяжестями. Выцегайцеся, выцягницеся по заранѣй въ дорогу. Непріяцель вы
Нават дробная праўка будзе карыснай. Не стаўце знакі націску, каб словы лепш знаходзілася праз пошук.
79 👁
◀ / 766 ▶