Старонка 107
◀ / 766 ▶
ВЫХАПЫВАЦЬ, сов. Выхопиць, -плю, -пишъ, гл. д. Выхватывать. Выхапывай съ хаты, што попало. Выхопивъ зъ рукъ гроши. ВЫХАПЫВАЦЬЦА, сов. Выхопицьца, -плюся, -пишся, гл. возвр. Наскоро выбираться; вытаскивать свое имущество. Выхапывайся, горимъ. На силу выхопились съ хаты. ВЫХВАЛЕННЕ, я, с. ср. Восхваленіе. На выхваленне Бога. ВЫХВАЛЁНЫЙ, прил. 1) Восхваленный. Нехай Богъ будзець выхвалёный на вѣки. 2) Хваленый. Гетожъ выхвалёный твой такъ здзѣлавъ тобѣ. ВЫХВАЛКА, и, с. ж. 1) Хвастовство. Знаемъ мы твое выхвалки. 2) Похвальба. Выхвалку дзѣлаець побиць мене. За выхвалки покушаешь палки. ВЫХВАЛЯЦЬ и ВЫХВАЛИЦЬ, гл. д. 1) Похвалять. Живемъ, Бога выхваляючи. 2) Превозносить похвалами. За што ты такъ его выхваляешь, выхваливъ? ВЫХВАЛЯЦЬЦА, сов. Выхвалицьца, гл. возвр. въ знач. общ. Угрожать мщеніемъ, похваляться. Выхваляецца, выхвалився побиць мене. ВЫХВАРИВАЦЬ, сов. Выхвораць, гл. ср. Болѣть. Выхваривай, выхворай ена отъ моей головы. Кабъ ты выхворавъ за то, што ты у мене перебравъ. ВЫХВОРОСЦИЦЬ, сов. глагола д. Хворосциць. Высѣчь розгами. Выхворосцили его, нехай не вучицца красць. ВЫХВОРѢЦЬ, сов. гл. ср. Хворѣць, въ д. знач. Выхворать. См. Выболѣць. ВЫХИЛЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выхилиць. Выпрямленный. Выхиленый гвоздь, дротъ. ВЫХИЛЯЦЬ, сов. Выхилиць, гл. д. Выпрямливать. Осторожно выхиляй гвоздь, штобъ не зломаць. Выхили руку. ВЫХИЛЯЦЬЦА, сов. Выхилицьца, гл. возвр. Выпрямляваться. Мягкое желѣзо скоро выхиляецца. Подъ станкомъ выхилився, якъ треба. ВЫХИНАЦЬ, сов. Выхинуць, гл. д. Выгибать. Выхинаць, выхинуць полозы, лубъ на лукошко. Выхинаць бокъ, спину. ВЫХИНАЦЬЦА, сов. Выхинуцьца, гл. возвр. Выгибаться. Не ўсякое дзерево выхинаецца хорошо. Сцѣна выхинулась вонъ. Рѣка выхинулась колѣномъ. ВЫХИНУТЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выхинуць. Выгнутый. Выхинутую сцѣну поправиць треба клямерами. ВЫХИНУЦЬ, см. Выхинаць. ВЫХИНУЦЬЦА, см. Выхинацьца. ВЫХОВАНЕЦЪ, нца, с. м. Воспитанникъ, питомецъ. Дзѣцей своихъ нема, дакъ выхованца принявъ. ВЫХОВАНКА, и, с. ж. Воспитанница. Выхованку свою выдавъ за мужъ. ВЫХОВАННЕ, я, с. ср. Воспитаніе. Подзеньковавъ мнѣ за мое выхованне его. ВЫХОВАНЫЙ, прил. 1) въ знач. сущ. Воспитанникъ, питомецъ. Дзядзькинъ выхованый. 2) прич. стр. отъ д. глагола Выховаць. Воспитанный. Хорошо выхованъ твой сынъ. Сиротка, чужими людзьми выхованый. ВЫХОВЫВАЦЬ, сов. Выховаць, гл. д. Воспитывать, содержать на воспитаніи. Съ своими дзѣцьми и племенниковъ выховываець, выховавъ. ВЫХОПИЦЬ, см. Выхапываць. ВЫХОПИЦЬЦА, см. Выхапывацьца. ВЫХОПЛЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выхопиць. Выхваченный. Гроши зъ рукъ выхоплены. Одзежа и выхопленая погорѣла ўся. ВЫХРЕСТКА, и, с. ж. Крещеная изъ Евреекъ. ВЫХРЕСТЪ, а, с. м. Крещеный изъ иновѣрцевъ. См. Выкрестъ. ВЫХРЕСЦИЦЬ, см. Выхрещиваць. ВЫХРЕСЦИЦЬЦА, см. Выхрещивацьца. ВЫХРЕЩЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выхресциць. Окрещенный изъ иновѣрцевъ. Выхрещеный изъ жидовъ, Турковъ. ВЫХРЕЩИВАЦЬ, сов. Выхресциць, гл. д. Окрещивать изъ иновѣрцевъ. Жида выхрещиваюць, выхресцили. ВЫХРЕЩИВАЦЬЦА, сов. Выхресцицьца, гл. возвр. Принимать крещеніе. Жидъ николи щиро не выхрещиваецца, коли и выхресцицца, не оставляець свойго шамбёрства. ВЫЦАЛЫПЫВАЦЬ, сов. Выцалыпаць, гл. д. Выхватываць, вытаскивать. Выцалыпываць груши, баранки. Выцалыпаць одзежу съ пожару. ВЫЦВЕРЕЖЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Выцверезиць. Отрезвленный. Выцвереженый ничого не дасць, а пьяный давъ бы. ВЫЦВЕРЁЖИВАЦЬ, сов. Выцверезиць, гл. д. Приводить въ трезвость. Выцвереживай его; не давай горѣлки, дакъ и выцверезишъ. Бизуномъ выцверезиць треба. ВЫЦВЕРЁЖИВАЦЬЦА, сов. Выцверезицьца, гл. возвр. Отрезвляться. Выцвереживайся, треба къ папу йци. Ляжъ спаць, выцверезисъ. ВЫЦВИЧИЦЬ, сов. глагола д. Цвичиць. Высѣчь розгами. Не збродуй, а то выцвичу. ВЫЦЕКАЦЬ, сов. глагола д. Цекаць. Высмотрѣть; замѣтить, высматривая. Выцекавъ свойго украдзенаго коня. Выцекавъ слѣдъ, куды ёнъ ходзиць. ВЫЦЕКИ, овъ, с. ж. употр. во множ. Тоже, что Выбеги. Увертки. Выцёками своими не обманець насъ. ВЫЦЁКЛЫЙ, прил. Вытекшій, лишенный необходимой влаги. У его выцёклыя вочи. ВЫЦЕПЛЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выцеплиць. Истопленный. Печь выцеплена. Выцепленая свѣтлица отворена насцижъ. ВЫЦЁПЛИВАЦЬ, сов. Выцеплиць, гл. д. Истапливать. Выцепливаць, выцеплиць печъ, свѣтлицу, гумно. ВЫЦЕПЛИВАЦЬЦА, ВЫЦЕПЛИЦЬЦА, гл. возвр. Истапливаться. Сѣдзи тутъ, покуль печъ выцепливаецца, покуль не выцеплицца. ВЫЦЕПЛИЦЬ, см. Выцепливаць. ВЫЦЕПЛИЦЬЦА, 1) см. Выцёпливацьца. 2) Одѣться легко, при порядочномъ холодѣ. Ты нѣшто выцеплився на такій холодъ. ВЫЦЕРЕБИЦЬ, см. Выцеребливаць. ВЫЦЕРЕБКА, и, с. ж. 1) Порубка, очистка земли отъ заросли. Трудная выцеребка тутъ была. 2) перен. Строгій выговоръ. Славную выцеребку дали ему. ВЫЦЕРЕБЛЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выцеребиць. Вырубленный. Лѣсъ выцеребленъ. ВЫЦЕРЕБЛИВАННЕ, я, с. ср. Вырубливаніе, вырубка. Выцеребливанне зарослей, лѣсу. ВЫЦЕРЕБЛИВАЦЬ, сов. Выцеребиць, гл. д. 1) Вырубливаць. Выцеребливаць, выцеребиць лозу на сѣнокосъ, заросль на лядо. 2) Дѣлать строгіе выговоры и упреки. Не гнѣвайся, што я тобѣ выцёребливаю, выцеребивъ правду матку. Выцеребивъ ему дубнякъ зъ березникомъ. Посл. ВЫЦЕ
Нават дробная праўка будзе карыснай. Не стаўце знакі націску, каб словы лепш знаходзілася праз пошук.
90 👁
◀ / 766 ▶