8 – 15; Климчук 2006, 83 – 87]. Дубенецкая царква ў пісьмовых крыніцах упершыню згадваецца ў 1592 г. [Спрогис]. Яна здаўна з'яўлялася парафіяльнай царквой. У гаворцы в. Дубенец захавалася мадэль «цвёрды невелярызаваны (паўмяккі) губны зычны + [і(и)]»: роб·илі, позаб·иралі, заб·ыла, неправ·ильно, рукам·и, з жонкам·и, п·исалі. Але ў той жа час у ёй разбурылася мадэль «цвёрды губны зычны + [ы]» – яна злілася з папярэдняй мадэллю «цвёрды невелярызаваны (паўмяккі) губны зычны + [і(и)]»: гр·иб·и, слаб·и, в·и, в·ислав, коров·и, м·и, нап·исав. Мяккія і "паўмяккія" зычныя *д, *т у дубенецкай гаворцы перайшлі ў мяккія палаталізаваныя (характарызуюцца меншай ступенню мяккасці, чым палатальныя зычныя) [дз], [дзз], [ти], [цт]. Тэксты запісаны спрошчанай транскрыпцыяй. Для абазначэння «паўмяккасці» ў яе розных варыянтах ужываецца знак [·] пасля зычнага. Націск абазначаецца знакам [] пасля галоснага. Знакам [и] абазначаецца галосны «сярэдні» паміж [і] і [ы], ён вымаўляецца пасля цвёрдых невелярызаваных ці слаба велярызаваных зычных. Галосны [ê] – «закрыты» [е], галосны [ô] – «закрыты» [о]. Мяккасць зычных перад галоснымі, якія абазначаны літарамі [е], [ё], [і], [ю], [я], не паказана. Расказвае Шваб Аляксандр Васільевіч, 1913 г.н.; запіс зроблены ў 2000 г. у в. Гарадная. Якраз т·эп·эр так·э вр·эмие, шо вс·эі люд·и в л·еіс·и. Ягодыи б·эруть. Городная – м·эшчанэ тут. Горшк·и роб·ил·и, стройіл·і. Н·эбагатэ так·э с·эло було, ну ал·е по сов·эист·и люд·и бул·і. У ц·эрков ход·ил·и. В·иполнял·и всё. Война була. Тоды плохо було, всяк·и п·эр·эж·итк·и бул·і. А т·эп·эр, слава Богу, хорошо. П·энс·ію во вр·эмне дають, продуктоув доставляють. Я сам плотн·ік, хатиы роб·ив. От ц·эрков стройіл·і, р·эм·энт·іроував, і кр·эста став·ив. Я – плотн·ік. І от это хат·иі, всё это пошт·и вс·эи миі стройіл·и. Було шт·иыр·и так·их сп·ец·иал·істиы, і столяра, і всё. І вся г·это стройка нашая. Хома Способ [радавое прозвішча], воун с·ильно способный був, то Способ прозыивал·и. А хам·илія – В·эчорко. Вуон наш·им бр·игадіром був. М·эн·э по хам·ыілійі – Шваб, Ал·ександр Васільев·ич. Моуй прэдок од·ин з н·эімцоув, то Шваб хам·ылія. Од·ин сыін у Стол·ін·и, роб·ить на маш·ин·и, продукты воз·ить. А я сам од·ин, ныэма н·икого. Ну, м·и сам·и хундам·энт зал·ивал·и, сам·и стройіл·і. У замок із д·эр·эва, а гэто вжэ пошалёвал·і. Н·и всю м·и, а гэту пр·истройку. В нас староста молодиый, новий. Гэто в нас хороша ц·эрков. В·исока була, аж до Піынска в·идно. Ну н·эм·эіц взорвав. Як отступав з Городнойі, то подорвав. Староста молодыій став і давай стройіт·и такую, яка була. Кол·и еійі стройіл·и, н·ихто й нэи помн·ить, хто ёго знае