сына м'ел'н'ика. Кас'иба спрашываў, што ў йаго з нагам'и, йи пас'л'а гаворыц': «Йа ц'аб'е магу выл'ачыц', ал'е нада нанова таб'е ног'и ламац'». Сын аглашайиц' бац'ку, што нада нагу ламац'. Бац'ка н'а згаджайицца. Ал'е потым дагаварыл'ис'и. Йи вос' гетый прыблуда пачынайиц' прыгатаўл'ен'а: стол прыгатов'иў, п'илк'и. Патом роб'иц' угавор, што йон н'а пус'ц'иц' бац'коў, пакул' н'а выл'ачыц'. Йи пачаў л'ачыц'... Прыходз'иц' бац'ка и мац'и, бачуц' — сын идз'ец'. Бац'ка прынос'иц' шапку золата — старык н'ичога н'а б'арец'. З гетага врем'а пашла пра йаго бал'шайа слава. Ус'е стал'и да йаго прыходз'иц'. Запісана ў 1951 г. студэнткай Белдзяржуніверсітэта Я. І. Уладыка ад Ф. Пузырэўскага, 29 г. Хвасты (№ 9) От йа йашче на вос н'и накладаўшы, а ўжо пан'имала, йак накладац' пласт ад йакога чалав'ека. А гаворац', йес'л'и вос набудавац' добра, то бол'ей б'ис тарантаса *, йак с тарантасам пав'аз'еш. У нас з'имой йедуц' пад Дз'исну. Л'етам стох там ложуц', а з'имой йедз'им заб'ирац', то ўжо пад жердку уц'искайим. Йак даўн'ей па н'иўцы гетай йедз'иш, то н'и растрас'еш б'аз жердз'и, бо ўжо зроб'ил'и дл'а выгоды тарантас. Ц'ап'ер, кан'ечна, скажац' и н'е па-б'еларуску и н'е патутейшаму. Дажа йак зайшл'и руск'ийа салдаты ў саракавым гаду и стайал'и. Адз'ин аб акумул'атара гаворыц'. Дагетул' н'и знала, и с'ичас знайу. Ужо кал'а Бог'ина так гаворац'. Мы кал'и саб'ерамс'а разам, то пан'имайим. Н'е раз'б'арош тут настайашчага йазыка. Згаварыцца згаворуцца, ал'е н'има аднаго йазыка. Прышла да нас старушка й гаворыц': «Прапаў радны м'ех». Йа думайу-думайу, ц'и гета ад радн'и м'ех? Пытайу йа: «Што гета ў вас зов'аца радны мех?» Ц'и мо йана ад радн'и прыв'азла, ц'и гета што иншайе. У нас даўн'ей гаварыл'и, курыца—гета капал'н'ица. Кал'и выграбла — кажуц' скас'ила. Йа думайу, йак гета курыца можа скас'иц'? И па с'в'ец'е нарот. Кажны свой абычай майиц'. Запісана ў 1951 г. студэнтам Мінскага педінстытута П. П. Шубай ад С. К. Алехны, 59 г. Дуброўкі (№ 12) Малы брадз'ан'ок йос'. Йа вот л'убл'у хадз'иц' на рыбу. Йос' там рыбы, йос'. У воз'ера уходз'иц' и зноў у аз'орка заходз'иц'. Лов'им удвайох: адз'ин стайиц' пас'арод и дз'аржыц' за кан'ец, а друг'и заграбайиц'. — А хто ав'ечак пас'ец', Тол'а?