Беш. р.). Матка дала нам на вячэру малака й бліноў (Санікі, Беш. р.). ВЯЧЭРАЦЬ, дзс. — ужинать. Ідзіце вячэраць (Рудня, Аз. р.). Ідзі вічэріць (Мазалава, Куз. р.). ВЯЧЭРНІКІ, аў, м.—гости невесты едущие к жениху, вечерний поезд гостей невесты. Вячэрнікі ехалі й гойкалі (Асінаўка, Беш. р.). ВЯЧЭРНІЦА, ж.—вечерняя звезда, Венера. Вячэрніца ужо показалась на небе (Вейна, Сен. р.). ВЯЧОРКА, ж.—вечарынка. У тая ваекрэсеньне будзіць вячорка (Учанавічы, Віц. р.). ВЯЧНІНА, ж.—1) недвижимое имущество, вечное владение. Вячніну прадаў і зьнік (Пустыр, Сір. р.); 2) долговечность, Гэты дом—вячніна (Гарадок. Гар. р.). Г. ГА, вкл.—1) отклик. Га! што ты хочашь? (Амбросавічы, Сір. р.); Пар. а; 2) вопрос. Чаго ты захадзіўся, га? (Бяскатава, Гар. р.). ГАБЁЛАК, ГАБЭЛЬЧЫК, а, м.—рубанок. Габёлак у майсьцера усёгды войстры (Гарывецк, Сен. р.). Дошкі габлююць габэльчыкам (Павульле, Чаш. р.). ГАБЛЮШОК, а, м., ГАБЛЮШКА, ж.—шархебель, вид рубанка. Пазыч габлюшка пачысьціць дошку (Оўсішча, Сен. р.). Габлюшкай габлююць дошкі. (Вішкавічы, Чаш. р.). ГАБЛЯВАЦЬ, дзс.—строгать, чистить доску рубанком. Мой брат зьбіраецца габлюваць дошкі на лаўку (Оўсішча, Сен. р.). ГАВАРКІ—словоохотливый. Гаваркі наш начальнік (Касачы, Лёз. р.). ГАВАРУШКА, ж.—опенок, растущий на гниющих пнях. Agaricus mutabilis Schäff. На пні многа гаварушак (Сідоры, Меж. р.). ГАВАРЫЦЬ, дзс.—1) говорить. Гаварыць то ён умее добра (Ісачкава, Аз. р.). Што яна гаворыць? (Мікалаёва, Куз. р.). Яму гаворуць, а ён ні за што (Яноўшчына, Беш. р.); 2) разговаривать. Мне некалі, любая, гаварыць (Гарадок, Гар. р.). ГАВЭНДА, ж.—пустой, безсодержательный разговор. Кінь ты развадзіць свае гавэнды! (Ст. Беліца, Сен. р.). ГАВОРКА, ж.—1) беседа, речь. На вашу гаворку плюнуць толькі. Прываліcь ты са сваей гаворкай (Навікі, Сен. р.); 2) говор. Туташняя гаворка ня тая што у нас (Шыркі, Куз. р.). ГАВЯДЗІНА, ж.—говяжье мясо, говядина. На вячэрю булён з гывядзінай (Кавалёўшчына, Беш. р.). ГАГАЦЬ, дзс.—гоготать. Гусі ўжо даўно гагаюць—выпушчай іх у поле (Добрамысьль, Лёз. р.). ГАД, а, м.—1) змей. Гада забілі ў лесе (Выдрэя, Выс. р.); 2) злой, дурной человек. Во, гад хітры! Гэтаму гаду да ўлажываць! (Мікалаёва, Куз. р.). ГАДАВАНЕЦ, ГАДАВАНЬНІК, а, м.—питомец, воспитанник. Гадаванец наш харош (Мішкава, Куз. р.). Ета мой гыдаваньнік: з трёх гадоў гадую (Навікі, Віц. р.). ГАДАВАНЬНЕ, н.—ГАДОЎЛЯ, ж.—вскармливание. Добрага гадаваньня другадзічка (Мядзелева, Куз. р.). Гадоўлей сьвіньней зарабляў (Падлазьнікі, Куз. р.),