ВАЛЯР'ЯНА, ж. — валериана. Valeriana officinalis L. У нас многа валір'яны расьцець (Дзяды, Сір. р.). ВАЛЯЦЦА, дзс.—1) валяться. У яго і хамут валяецца на дварэ (Лятоўшчына, Куз. р.); 2) падать. Перастань валяцца! (Раіны, Аз. р.). ВАНГЛЁНКА, ВАНДЛІНА, ВЯНГЛІНА, ж. — ветчина. Ванглёнка сапсавалася (Шуміліна, Сір. р). Вандліны прынясі гасьцям (Бабінавічы, Выс. р.). На Вялікадня ў іх была вянгліна (Сьвеча, Беш. р.). ВАНДОЛ, у, м. — ухаб. Усе вандолы абмінулі (Навасёлкі, Беш. р.). ВАНЕЦЬ, дзс.—вонять. Мяшок нечым ваніць (Лужасна, Куз. р.). ВАНДЗЭЛАК, а, м. — узелок. Ідзець па дарозе, прычапіўшы вандзэлак (Лосьвіцкая, Сір. р.). ВАНДЗІДЛА, н.—удила. У аброці паламаліся вандзідла (Пачаевічы, Чаш. р.). ВАНІТАВАЦЬ, дзс.—тошнить. Мар'ін дзяцёнак як толькі пасьсець, дык і ванітуець (Сянно, Сен. р.). ВАНТРОБА, ж. — 1) печень. Сьвежая вантроба (Застарыньне, Беш. р.); 2) живот. Іш вантробу напехал! (Шуміліна, Сір. р.). ВАНТРОБ'Е, зб.--внутренности животного. Выкінулі вантроб'е, бо яно сапсувалась (Лапы, Беш. р.). Вантроб'я ўсі абчысьціла й абмыла (Навікі, Віц. р). ВАНУГЛІК, а, м. — вонючка, человек, от которого постоянно исходит неприятный запах. Якей ты вануглік — вечна ад цябе пахнець! (Баравыя, Куз. р.). ВАНЦАК, а, м.—болезнь живота. Во, каб цябе ванцак забіў! (Чаркасаў, Беш. р). ВАПЕНЬНІК, а, м. — рабочий обжигающий известь. Вапеньнікаў ні знайці (Мамойкі, Беш. р.). ВАПЕНЬНІЦА, ВАПЕЙНІЦА, ж.--горн, обжигальня извести; известковый завод. На берагу Дзьвіны стаяць вапейніцы (Астроўна, Віц. р.). ВАПЁР, ВАПРУК, а. м.—боров. У камуніі добры вапёр ёсьць (Рыбчына, Сір. р.). Загані вапрукоў каб ня збеглі (Азярышча, Аз. р.). ВАПІЦЬ, дзс.—белить известкою. Узяўся хату вапіць, ды толькі мажыць (Навікі, Беш. р.). ВАПЛЕНЫ—покрытый известкою. У іх доме сьцены вапленыі (Лужасна, Куз. р.), ВАПНА, ж. — известь, Нада пабяліць столь вапнай (Навікі, Віц. р.). ВАПНЯК, у, м.—известняк. У гэтай гарэ ужо няма вапняку (Стрэлка, Беш. р.). ВАР, у, м. 1) кипяток. Залей попел варам (Рудня, Аз. р.); 2) сапожная смола для вощения сапожных ниток. Цяпер павашчы дратву варам (Мішкава, Куз. р.). ВАРАЖБА, ж. — 1) гадание. Варажба да добра не давядзець (Пустынкі, Сен. р.); 2) ворожба. Ён варажбой займаецца (Азярэцк, Сен. р.). ВАРАЖБІТ, а, м. — колдун, знахарь. Сходзім да варажбіта (Доўжа, Куз. р.). ВАРАЖБІТКА, ж. — гадалка, знахарка. Яна была ў варажбіткі (Ісачкава, Аз. р.). ВАРАЖЫЦЬ, дзс.--гадать. Прапаў конь, трэба ісьці варажыць (Шарыпіна, Беш. р.). ВАРАЦАЦЬ, дзс. — тошнить. Так варацаець, што ні давядзі госпадзі! (Стаішча, Чаш. р.).