А. А, зл.— 1) а, но (противопоставление). Рук ня мае, а піша (мароз) (Стралкі, Беш. р.); 2) и, да. Бярно а дровы дух выматалі, пакуль вывез (Чарнагосьці, Беш. р). А, вкл.— 1) отклик. Максім! — А! (Пачаевічы, Чаш. р.); 2) вопрос. Што табе трэба, а? (Беліца, Сен. р.). АБ, прм.—о, об. Аб чым тутацькі гаварыць? (Карма, Куз. р.). АБАБАК, а, м. — березовик, черный гриб. Boletus scaber Bull. Дзяўчына знашла у лесе добры абабак (Пустынкі, Сен. р.). АБАБІЦЬ, дзс. — обить, околотить. Абабіў капы са дзьве жыта (Астроўна, Віц. р.). АБАБРАЦЬ, дзс.— 1) выбрать. Ахрэма ў сельсавет абабралі (Красьніца, Чаш. р.); 2) обобрать, обворовать. Міколу зладзеі абабралі датла (Латышы, Беш. р.) АБАГНУЦЦА, дзс.—вогнуться. Столь абагнулася ад цяжару (Асіпова, Аз. р.). АБАДРАНЫ — ободранный. Стрэхі абадраныя (Мазалава, Куз. р.). АБАДРАЦЦА, дзс.--оборваться, обноситься. Абадраўся, як жабрак (Пітрашы, Сен р.). АБАДРАЦЬ, дзс.— снять кожу, ободрать. Жыта яшчэ толькі абадраў, а малоць ні малоў (Алексінічы, Сен. р.). АБАДНЕЦЬ, дзс.— 1) провести весь день. Ён абаднеў, позна паехаўшы (Асіпова, Аз. р.); 2) наступить дню. Ужо і абаднела (Храпавічы, Куз. р). АБАЖРАЦЦА, дзс.— об'есться, обожраться. Конь абажраўся аўса (Пітрашы, Сен. р.). АБАЗУРЫЦЦА, дзс.— потерять стыд. Яму ня стыдна—ён ужо абазурыўся (Сьвярдлы, Беш. р.). АБАІ—оба. Абаі яны там былі (Лужасна, Куз. р.). АБАЛОНКА, ж. — оконное стекло. Рабяты, дурэючы, пабілі абалонку (Селядцова, Беш. р.). АБАЛОНЬ, ж.—верхний слой древесины вокруг сердцевины ствола. Ета бярно ні гадзіцца, бо абалонь зусім гнілая (Высачаны, Выс. р). АБАЛОНЬНЕ, н. — заливное место у реки. Добра мець такое абалоньне, як у вас—сена хопіць (Александрова, Гар. р.). АБАМКНУЦЦА, дзс. — упасть, сорваться. Ён абамкнуўся ў ваду (Дабрамысьль, Лёз. р.). АБАМЛЕЦЬ, дзс.—упасть в обморок. Учора Іваніха абамлела (Вішняк, Лёз. р.). АБАМРАВАЦЬ, дзс. — ослабевать. Конь зусім абамрэў (Каралёва, Выс. р.). АБАНІТЫ — балованный, шаловливый. Мой сын страшна абаніты. Абаніты рябёнак (Рудня, Аз. р.).