ЗАРЖАЦЬ, дзс.—заржать. На браду коні заржалі (Яноўшчына, Беш. р.). ЗАРНІЦА, ж. — зарница, отблеск молнии. Бач, якая зарніца (Б. Летцы, Куз. р.). ЗАРУБАЧКА, ж.—шов. Знаю па зарубачке, што маёй галубачкі (Запрудзьдзе, Сен. р.). ЗАРУЖА, ж. — лютик ползучий. Ranunculus repens L. Заружы сёньні ні нашла—заўтра (Карма, Куз. р.). ЗАРУЧЫНЫ, ж. — обручение. Учора ў Аксёна былі заручыны (Пустынкі, Сен. р.). ЗАРУЧЫЦЬ, дзс. — обручить. Заручылі дзеўку супроць панядзелку (Алексінічы, Сен. р.). ЗАСАДЫШ, а, м. — последняя и меньшая булка хлеба. Алена пасадзіла засадыш у печ (Хадулава, Куз. р.). ЗАСАРОМЕЦЦА, дзс.—застыдиться. Чаго ты, мая дачушка, засаромілась? (Ст. Марыянфельд, Беш. р.). ЗАСАЎКА, ж. — задвижка. Трэба к дзьверам прыдзелаць засаўку (Чашнікі, Чаш. р.). ЗАСЕК, у, м.—закром. Сып хлеб у засек (Дражна, Куз. р.). Поўны засік аўса (Ульлянавічы, Сен. р.). ЗАСЕНЬ, ю, м. — ЗАСІНКА, ж.—тень. Добра ўлетку пасядзець у засені (Вяжышча, Беш. р.). Жнеі селі абедаць у засінцы (Сукрэмна, Сен. р.). ЗАСЕРДАВАЦЬ, дзс. — рассердиться. Засярдавала і ня йдзець (Доўгае, Беш. р.). ЗАСЕТНІК, ЗАСЁТАК, а, у, м., ЗАСЕЦІЦА, ж. — помещение за сушильней—«асецьцю» (гл.). Вотрына ляжыць у засетніку (Зямковічы, Сен. р.). Засётак за ёўняю, дзе ж яму быць? (Красьніца, Чаш. р.). У таку, калі малоцяць, дык мякіну кладуць у засеціцу (Выгары, Куз. р.). ЗАСЕЯЦЬ, дзс.—засеять. Зябры засеяў ячмянём (Зямковічы, Сен. р.). ЗАСІЛІЦЦА, дзс.—1) зацепиться. Засіліўся колам за плот (Чарнагосьці, Беш. р.); 2) покончить самоубийством. Ён нешта ўзімку хацёў засіліцца (Навасёлкі, Сен. р.). ЗАСКАБІЦЬ, ЗАСКАЛУБІЦЬ, дзс.—занозить. Заскабіла я нагу (Селішча, Гар. р.). Заскалубіў сабе палец (Дабрыгары, Беш. р.). ЗАСКАГАТАЦЬ, дзс. — завизжать. Сьвіньня заскагатала, як пачула мой голас (Запрудзьдзе, Сен. р.). ЗАСКАРОДЗІЦЬ, дзс. — заборонить. Двое ганей заскародзіў (Лазок, Куз. р.). ЗАСКАЎРЭЦЬ, дзс.—покрыться коркою грязи. Заскаўрэла ў цябе морда (Косы, Віц. р.). ЗАСКВАРЫЦЬ, дзс.—приправить салом. Дужа добра заскварыла булён (Бель, Выс. р.). ЗАСЛАНЯЦЬ, дзс. — закривать «заслонкаю» (гл). Паланея, заслані печку (Масеева, Аз. р.). ЗАСЛОНКА, ж. — доска или лист жести, которым закрывают устье кухонной печи. Падай мне сюды заслонку, трэба зачыніць печку, бо хлеб ня сьпякецца (Забор'е, Сен. р.). ЗАСМАЖЫВАЦЬ, дзс.—зажаривать. Засмажываюць бульбу (Альшанікі, Беш. р.). ЗАСМАЛІЦЬ, дзс.—засмолить. Нада човен засмаліць, а то цячэць (Запрудзьдзе, Сен. р.). ЗАСМУЦІЦЦА, дзс. — запечалиться. Засмуціўся хлопец па дзяўчыне (Балдыкова, Аз. р.).