ЗАЖЫНКІ, ж.—начало жатвы. У нас сёньні былі зажынкі (Пустынкі, Сен. р.). ЗАЖЫТАК, у, м. — зажытое. З нівялікім зажыткам пашоў ад яго (Бешанкавічы, Беш. р.). ЗАЗЕМНЫ ВЯНЕЦ — самые верхние бревна сруба. Заземны вянец паложан — можна кроклы ставіць (Лятоўшчына, Куз. р.). ЗАЗЛАВАЦЬ, дзс.—начать сердиться. Ужо й зазлавала на мяне (Лужасна, Куз. р.). ЗАЗЮРЫЦЬ дзс.—завидеть. Як зазюрыў ваўка, дык і сеў (Доўгае, Беш. р.). ЗАДЗІРА, агульн. — задира, зачинщик ссор. Ен такі ўжо задзіра (Селядцова, Беш. р.). ЗАДЗІРАЦЬ, ЗАДЗЕРЦІ, дзс.— поднимать, поднять. Задзяры шапку і паглядзі лепей (Стаішча, Чаш. р.). Верабейка памёр, ношкі ў гору задзёр (Дварэцк, Чаш. р.). ЗАДЗЮЎБАЦЬ, дзс. — заклевать. Крукі задзюўбалі векшу (Дубінкі, Беш. р.). ЗАЙДА, агульн.—плакса. Плачаць, зайшлася зайда ета! (Унава, Лёз. р.). ЗАЙЗДРАСЬЦЬ, ж. — зависть. На усё ў яго зайздрасьць (Русінава, Сен. р.). ЗАИЗДРОСНЫ — завистливый. Ня будзь ты такі зайздросны (Оўсішча, Сен. р.). ЗАЙЗДРОСЬЦІЦЦА, дзс.— иметь зависть. Зайздросьціцца на маё дабро (Латыгаль, Сен. р.). ЗАЙМАЗДАРОЎ — понапрасну. Аблаяў яго займаздароў, тай годзе (Канавалава, Куз. р.). ЗАЙСЬЦІ, дзс.—зайти. Німа часу зайсьці да вас (Пушкары, Сен. р.). ЗАЙЦАВА КАПУСТА—заячья капуста. Oxalis Acetosella L. Дзеці нарвалі зайцавай капусты (Вядрэнь, Чаш. р.). ЗАКАБАЕК, у, м.—узкий проход между двуме строениями на подобие немощенного корридора. Што ты туляішся па закабайках: там ігрушы не расьтуць і сьцены мёдам не намазаны (Гарнова, Сен. р.). ЗАКАТУЛАК, у, м. — узкий проход между двумя строениями на подобие немощенного корридора. У закатулку зложана кастрыца (Закур'е, Чаш. р.). ЗАКАВУЛАК, у, м.—закоулок. Закавулак дужа цёмны (Мішкава, Куз. р.). ЗАКАЖАНЕЦЬ, дзс.—похудеть от плохого ухода и остановиться в росте. Саўсім закажанеў гэты парасёнак (Капланы, Сен. р.). ЗАКАЗВАЦЬ, дзс.—зазывать. Іван пабег заказваць на сход (Копцевічы, Чаш. р.). ЗАКАЗЬНІК, а, м.—зазыватель. Ён у нас заўсёдным заказьнікам—усе сходы ззывае (Красьніца, Чаш. р.). ЗАКАЛАЦІЦЬ, дзс.—заправить мукой. Закалаці юшку (Белькава, Беш. р.). ЗАКАЛОТКА, ж. — жидкое тесто, которым приправляют кушанье. Няма белай мукі на закалотку (Бель, Выс. р.). ЗАКАЛУПІЦЬ, дзс. — задеть, зацепить. Во, закалупіла яго гэта слова (Мікалаёва, Куз. р.). ЗАКАНУРАК, а, у, м.—чулан, закоулок. У заканурку ёсь шчуры (Кураеды, Беш. р.). ЗАКАПАЦЬ, дзс. — закопать. Ідзі ты лехі закапай (Альшанікі, Беш. р.). ЗАКАРЭЦЬ, дзс. — покрыться корою грязи. Закарэла мая рубаха (Пятніцкая, Беш. р.).