ЗА, прм.—кроме общего значения: 1) при. За табою горш, як за чужым (Лужасна, Куз. р.); 2) во время, в течении. За дзень звазілі снапы (Карма, Куз. р.); 3) через известное время. За два часы будзім тамацькі (Бель, Выс. р.). ЗААРАЦЬ, дзс. — запахать. Ячмень бацька заараў ужо (Лятоўшчына, Куз. р.). ЗААРЫШТАВАЦЬ, дзс. — арестовать, задержать. Абакраў школу і настаунікаў ды ўцёк, але ў Віцебску заарыштавалі (Храпавічы. Куз. р.). ЗАБАБОННЫ—суеверный. Забабонны народ у етай дзярэўні (Вышадкі, Меж. р.). ЗАБАБОНЫ, ж. — 1) предразсудки, суеверия. Гэты чалавек ведае многа забабонаў (Оўсішча, Сен. р.); 2) пустяки. Брось ты бабскія забабоны (Мазалава, Куз. р.). ЗАБАБУРКА, ж. — складка. Ай, якія дрэнныя кішкі — з забабуркамі! (Машкі, Сен. р.). ЗАБАВА, ж.—1) времяпрепровождение. Нейкую ж яны там забаву маюць, што так доўга сядзяць (Дубнікі, Сен. р.); 2) промедление. Забава ў дарозе была: каток зваліўся (Карма, Куз. р.). ЗАБАГАЦЕЦЬ, дзс.—стать богатым. Забагацеў наш сусед пасьля таго (Косы, Віц. р.). ЗАБАДЗЯЦЦА, дзс.—изнемочь бродяжничая. Бач, як ён забадзяўся, чуць ідзе (Горбава, Лёз. р.). ЗАБАЛАМУЧВАЦЬ, дзс. — запутывать. Гаварылі добра, а ён забаламучваць пашоў (Труханавічы, Чаш. р.). ЗАБАЛБАТАЦЬ, дзс. — залопотать. Забалбатаў нейкую малітву (Чарніца, Лёз. р.). ЗАБАЛІЧЧА, н.--часть сенного сарая за балкою. Поўная забалічча наклаў сена (Ульлянавічы, Сен. р.). ЗАБАРАНАВАЦЬ, дзс. — заборонить. Забаранаваў двое ганей (Труханавічы, Чаш. р.). ЗАБАРАНІЦЬ, дзс.—запретить. Ужо забаранілі пасьціць на пожні (Бель, Выс. р.). ЗАБАРОНЕНЫ — 1) защищенный. Забаронены ад гэтых гіцляў у той раз, ён больш на вячоркі ня ходзіць (Амільлянова, Лёз. р.); 2) запрещенный. Гэта поле забароненае—тут канюшына (Крывіна, Куз. р.). ЗАБАРСАНЫ—с веревочками продетыми в ушки лаптя. Вазьмі забарсаныя лапці (Касачы, Лёз. р.). ЗАБАРСАЦЬ, дзс. — затянуть веревочки в ушки лаптей. Забарсай новыі аборы ў лапці (Дражна, Куз. р.). Забарсяй аборы ў лапці (Зямковічы, Сен. р.). ЗАБАРСЬНІ, ж.—место, где подвязываютьсся лапти, щиколотки. Вада па забарсьні (Доўгае, Беш. р.). ЗАБАЎКА, ж.—игрушка. Далі дзяцёнку забаўку, дык і змоўчыў (Марчонкі, Сур. р.). ЗАБАЎЛЯЦЦА, ЗАБАВІЦЦА, дзс. — 1) задерживаться, задержаться. Мама, дзе ты так доўга забавілася? (Асіпова, Аз. р.); 2) развлекаться, развлечься. Забаўляйся, ды й пра дзела помні (Рыбчына, Сір. р.). ЗАБАЎЛЯЦЬ, ЗАБАВІЦЬ, дзс.-- 1) задерживать, заддержать, развлекая. Хлопцы, ні забаўляйце дзяўчат, а за работу! (Лужасна, Куз. р.); 2) развлекать, развлечь. Я забаўляла рабёнка цацкамі (Мянюцева, Сен. р.). ЗАБАЎНА — 1) потешно. Забаўна яны бегаюць на етай сцэні