ЖАЛАБЛІВЫ—жалобный. Жалаблівае аблічча яго (Сянно, Сен. р.). ЖАЛАМУЗЬДЗІНА, ж.—можжевельник. Juniperus communis L. Жаламузьдзіну прынёс капціць мяса (Александрова, Гар. р.). ЖАЛАМУСЬЦІК, у, м. — жимолость. Lonicera xylosteum L. Жаламусьцік—непатрэбны куст (Заронава, Куз. р.). ЖАЛАСНА, ЖАЛАСЬЛІВА—жалобно. Марыля загаласіла жаласна па маццы (Дзямідавічы, Чаш. р.). Яна жаласьліва пяяла (Пустынкі, Сен р.). ЖАЛАСНЫ — жалобный, жалкий. Ён умеіць іграць на скріпкі адну дужа жаласную песьню (Лахманы, Аз. р.). ЖАЛАСЬНІК, а, м.—участливый. Вялікі ён жаласьнік у нас (Лужасна, Куз. р.). ЖАЛАСЬЦЬ, ж.—жалость, сожаление. Ні да кога жаласьці ня меець (Пустынкі, Сен. р.); 2) печаль. Жаласьць на душы ў мяне вялікая (Лужасна, Куз. р.). ЖАЛДОБАК, а, м. — ком. У кашы жалдобкі (Луб'ева, Аз. р.). ЖАЛЕЗНЫ—железный. Я ехаў па жалезнай дарозе (Купіна, Віц. р.). Пар. зялезны. ЖАЛЕЗКА, н.—лезвие. Жалеска ў нажы прытупілася (Лужасна, Куз. р.). ЖАЛЕЙКА, ж.—свирель. Хлопчык зьдзелаў сабе жалейку (Кузьміно, Сен. р.). Хлопчык зрабіў жулейку (Семянцова, Беш. р.). ЖАЛІЦЦА, дзс. — жаловаться. Пашоў жаліцца ў рык (Пякары, Куз. р.). ЖАЛКА—жаль. Жалка мне таго чалавека, што забілі (Сянно, Сен. р.). ЖАЛКАВАЦЬ, дзс.—скорбеть. Ганка дужа жалкуець па бацьку (Сянно, Сен. р.). ЖАЛОБА, ж. — траур. Кацярына носіць жалобу па матцы (Чашнікі, Чаш. р.). ЖАЛОБНЫ, — траурный, печальный. Жалобны год настаў для сямейкі (Кузьміно, Сен. р.). ЖАЛЬ, ю, м.—1) жалость. Няма ў яго жалю да бедных людзей (Дабрамысьль, Лёз. р.); 2) досада. Жаль мяне разабраў пасьля гэтага (Лужасна, Куз. р.). ЖАЛЯЗЬНЯК, а, м.—заступ. Жалязьняком тут нада капаць (Лужасна, Куз. р.). ЖАМЯРА, ж.—шелуха. Дзеці зьелі суніцы, асталась толькі жамяра (Пясочак, Куз. р.). ЖАНІЦЦА, дзс. — жениться. Будзім мы з табой жаніцца (Яноўшчына, Беш. р.). ЖАНІХАЦЦА, дзс.—ухаживать. У нас цяперака усе і з усімі жаніхаюцца (Лужасна, Куз. р.). ЖАНОЦКІ—женский. У жаноцкае дзела ня суйся (Сянно, Сен. р.). ЖАНЧЫНА, ж.—женщина. Па вуліцы пашлі жанчыны (Яцукі, Беш. р.). ЖАР, у, м.—1) горящие уголья, жар. Дастань жару з печы (Раіны, Аз. р.); 2) нагоняй. Даў яму жару (Лужасна, Куз. р.). ЖАРАБОК, а, м. — жеребец. Канавал склаў жарабка (Рыбчына, Сір. р.). ЖАРАБЯ, н.—жеребенок. Хворае наша жарабя (Сукрэмна, Сен. р.). ЖАРАЛО, н.—жерло, отверстие. Жарало ў гэтай трубе вялікае (Чыр Зорка, Чаш. р.). ЖАРАНЬНЕ, н.—битье. Жараньне на етым ігрышчы было вялікае (Лятоўшчына, Куз. р.).