каючыся ў тлустае, неадабр.; квакліцца в., пэцкаючыся ў густое, іншаск., неадабр.; вазголіцца в., пэцкаючыся ў вязкае і цягучае, іншаск., неадабр. Сяньня вазіцца с табою саўсім німа ўремя, прідзіш як-небудзь другей раз. Троху цісані, цісані дый зыклыдай у шулля, дужа ні цацкыйся с палкыю,—красу нывадзідь. Крыса-то тыкая шула, масьліцца зь ім цэлый дзень,—троху шпар выдзіўбыў і зыкапывый, будзіць стыяць, нійдзе дзеніцца. Ні бабчыся, сёя-тое скорінька ўкінь у кашолку дый ны калёсы, стыяць дужа некылі. Мэнчуцца і мэнчуцца сыснапом, усёроўна якніма другога зыняція. Валыніціся вы біз усякыга толку. Дрэнчыся зь ім, дрэнчыся, а работа ніхай стаіць. Я б дужа стаў зь еткім супчыкым шырахоніцца, раз-два пыкызаў ба дарогу нызад. Цырімоніліся с табою доўга, а цяперь хваціць, ці за розум бяріся, ці асвыбыджай места. Ты сам знаіш, што я чыкыцца с табою доўга ні стану, хлыбазіну ў рукі і путурю піріц сабою. Я табе дыла судзенца кідыдь бульбу, а ні чыкрініцца. Некылі мне с табою бянтэжыцца, пыбягу якей мяшок травы прінясу. Валхвілыся і зь меншым, і з большым валхвілыся, дык менщый і пріедзіць, і капейчыну якую дасьць, а большый і носа ні пыказыіць, і дайжа пісьмо ляніцца ныпісаць. Доўга зь Мітрыхваным вылаводзіліся, і ўгыварівылі, і ўвішчалі, і чаго толька ня дзелылі, — нічога ды чылавека ні даходзіць, тады ўзялі дый прыгналі — ідзі куды хочыш. Сколька ўгодна ня возьмідь, будзідь кыніцеліцца. Ты б дылікатнічыў, каб зы цябе хто пастух глядзеў. Нешта малый зыхвыраў, усё жывоцікым жаліўся, дык пасьці дзьве нядзелі кукобілыся зь ім. Пароўся кыла тых валінык дэлый вечыр і ні прішыў пы-чылавечы. Кулупаіцца і кулупаідца, а там аць сілы ны час усяго дзела. Хваціць кыпашыцца, пірідзівайся ды пыбягім скорінька к машыні, ждаць нас доўга ні станудь. Валтузіцца і валтузіцца, а каб хто спрасіў, на што і ны якоя, дык і сам ні знаіць, — так, дзелыць нечыга. Цігаюцца вун лі бані, езьдзюць адзін ны адным. Ладныга кавэнчыўся з рукою, пакуль зыжыла троху, а то було нічога ні ўзяць і ні к чаму ні прітронуцца. Тут уремя гаріць, дыхнудь некылі, а тут з вамі дуріся. Масолісься ты зь естыю косткыю як малінькій. Ні квакліся дужа, ныклыдай скарей, пынясу ў карыта выклыду. Сколька ты вазголілыся зь естымі блінамі? — відзіш, ны быльшаку сколька,—сьцёмшыся ідуць.