лыбытрясыў. Домна Вакуліна у дзецтві зу вугальлім падыла, божа мой, сколька зьідала. За морквыю сьмягніць, кажыцца б, большы і ня еў нічога. Абоя дрыжэлі зы гародніныю, і моркву, і гуркі як зы сябе елі. Чаго ты етык трясесься за йгрушымі, яны ж даўкія ні прыглыціць. Кылаціўся ехыць у лес, а я і ні ўзяў с сабою. Ня млей ты такога здароўя, ета зь віду як буря, а так дзень ходзіць, два ляжыць. 420. Хваціцца схамянуцца, раптоўна ўспомніць — схваціцца, спахваціцца, шчапянуцца, хамянуцца, схамянуцца; пахваціцца, хапянуцца, схапянуцца с., рэдкаўж.; спахапіцца с., кніжн., рэдкаўж. Хырашо, што воўрімя хваціліся ды зывязьлі ў бальніцу, там апірацыю зьдзелылі. Схвацілыся бежч, а тут ноч ны дваре, прішлося астацца. Спыхвацісься калінебудзь, толька глядзі каб позна ні було. Што ж ты шчыпянуўся, калі позна було. Прішла двору, а тады хымянулыся: ета ж я нітык ні купіла. Пыглядзіш, схымянесься, папомніш маё слова. Пышла гуркі сеіць і тады толька пыхвацілыся, што нечым — семя пыгніло. Во калі ты хыпянуўся сена касіць, што ж ты летым думыў. Схыпянуліся іціць пыц самыя раньня. Што ж ты спыхапіўся так позна, нада раншы думыць пра дровы. 421. Хваціць хопіць, дастаткова — будзіць, дос, до; досіць х., гумар.; давольна, дастаташна х., неалаг. Хваціць табе ўжо вылынгацца, устывай, заўтрік стыніць. Будзіць, мне большы ні пыдлівай. Дос табе дурату тварыць, зьдзікаісься як малютычка. До вам сьміяцца ныд малым, ці ён што пынімаіць. Можа ўжо досіць табе язык свой нізыбарсывыный чысаць? Давольна табе гігікі строіць, касу кляпі. Па-мойму, дык ужо дыстатышна кычацца, бакі можна атлежыць, ато пукніш с пакота, як Гічанок з рызлатыя йгрушыны. 422. Хвораст галлё, дробныя галінкі — хмыз, хмызнік г. вельмі дробнае; хлуз г. нікчэмнае; паціпнік, пруцце г. тонкае