ГЛЫБІЦЬ, -бл-ю, -б-іш; незак. Паглыбляць. Сажылкі глыбілі летым. ГЛЫБЛЕННЕ (глыбліньня) н. Паглыбленне. Посьлі глыбліньня калодзіж ныправіўся. ГЛЫЖА ж. Вялікая камлыга. Такім глыжым бырына нічога ня зьдзелыіць, іх нада палкыю біць. ГНАЯВЫЙ (гныявый) і ГНАЯВЭЙ (гныявэй) прым. Прызначаны для працы з гноем. Гныявэя вілкі (вілы). Гныявыя боты. ГНЕСЦА, гняцецца; незак. 1. Тужыцца; з цяжкасцю пралазіць. Гнеўся пыд вароты, чуць пралез. 2. перан. іран. Прыбядняцца, скнарнічаць. Ні гняціся ўжо, ні гняціся, ёсьць чым людзей устрэціць. ГНЕСЦЬ (гнесьць), гняту, гняцеш; незак. Гнясці; лупцаваць, хвастаць. Сколька яго ні гнятуць — ні каіцца. ГНЕТАНУЦЦА (гнітануцца), -н-уся, -н-есься; зак. Ударыцца. Зь яблыны як гнітануўся, дык чуць устаў. ГНЕТАНУЦЬ (гнітануць), -н-у, -н-еш; зак. Ударыць. Гнітануў у плечы. ГНЁТ м. Цяжкі кавалак дрэва, якім прыкладваецца пянька ў час мачэння. Гнітамі луччы пріклaдывыць пяньку, чым зямлёю. ГНУС м. Скнара, жмінда, сквапны. Гнусу луччы разьбіцца, чым што-небудзь аддаць. ГНУСЛІВА (гнусьліва) прысл. неадабр. Крыўдліва. Чаго ты глядзіш так гнусьліва? ГНУСЛІВЫЙ (гнусьлівый) прым. неадабр. Крыўдлівы. Раншы іна ні была такою гнусьлівыю.