пāць, холадно, ёсьці німа чаго, от зьнебуліса. Сл. Зьнябуўса, ётаку дарогу прайшоў. Кл. ЗНЯВЕРЫЦЬ (зьнявёрыць, зьне[я]вёрыць). Жорсткім абыходжаннем выклікаць (у чалавека, жывёліны) страх, боязь. Ето ж ты, Валодзік, зьнявёрыў вала лысаго, што й ні патпускае блізко. Кл. ЗНЯПРАЎДЗІЦЬ (зьніпраўдзіць) -джу, -дз-іш. Расказваючы (пераказваючы), адступаць ад праўды, расказваць (пераказваць) на шкоду каму-небудзь. Ён усе (усё) зьніпраўдзіў, хіба так і було? Кл. Параўн.: рускае исказить. Гл. няпраўдзіць. ЗНЯЧЭЎКУ (зьнячэўку, зьн[е]чэўку). Ужываецца ў значэнні і побач з знянацку. Зьнячэўку вельмі напужаў. Вольн. ЗЯЗЮЛЬКА (арф). жан. Ці ж е (ёсць) грошы на зязюльку (арф.). Кл. Параўн.: зяўзюля, кукуля, кукулька. ЗЯКРАТЫ (зякраты, з[е]краты). 1. Зякраты (пра чалавека)—з вялікімі вачыма; уставіўшыся, доўга глядзіць нерухомымі вачыма. На свайіх дачок сварыцца, лае йіх: «Чаго, зякраты[е], вулупіліса?» Кл. 2. Зякратае бёрда—рэдкае бёрда. Кл. ЗЯЛО (арф.) ніяк. Насенне пустазелля. Зяла курам прынесла (арф.). Кл. ЗЯЎЗЮЛЯ (зеўзюля). Зеўзюля кукуе йшчэ. Сл. Гл. зязюля.