Цалік — цаліна. Цаліком — напрасткі, нацянькі. Цесіль — майстар будаваць драўляныя будынкі і часаць дрэва; цясляр. Цёрліца — гліняная пасудзіна для расцірання маку. Цівун — панскі наглядчык за працай сялян у часы прагону. Цівунаваць — наглядаць за працай сялян у панскім маёнтку. Цура — страва з пакрышанага ў квас або ў ваду хлеба з соллю, цыбуляй, часам з алеем; рулі. Цурыць — ліць, цячы тонкім струменем (з літ. čiurēti). Цынш — падатак (з польск. czynsz, нямецк. zinz). Цюха — Цімох. Цялеш (ад тіліша) — кароткае тоўстае палена. Цяць — сеч, кусаць, біць каго-н. Чапка — шапка. Чаропка — малая гліняная міска, гаршчок або кубак. Чаўпсці — настойліва даводзіць каму-н. што-н., паўтараць увесь час адно і тое ж. Чаха — пропуск ніткі пры снаванні і пры тканні. Чулінда — неахайная жанчына. Чуць дух — адчуваць строгасць, баяцца каго-н. Шабола (шабалда) — пустазвон. Шапар (шафар) — кіраўнічы работай і расплатай з работнікамі ў ляснога купца. Шаты — пышнае дарагое адзенне. Шатырыцца — ладзіцца, прыбірацца, рыхтавацца да якой-н. урачыстасці. Шмараваць — намазваць маззю, націраць. Шмат — кавалак тканіны, палатна. Штыкі — ісці кульгаючы. Шубец — кажух, шуба. Шчарбаты — няўдалы, аднабокі. Шчык — верхаліна дрэва, верх. Шэлег — старажытная дробная манета (у радзімічаў — шеляг; у беларусаў, палякаў і ўкраінцаў — шэлег у 15—18 стст.). Юха — юшка; жыжка ва ўсялякай страве. Якаўцы — бяскрыўдныя людзі. Ярым — Яром, Ярома, Верамей. Ятроўка — жонка аднаго брата ў адносінах да жонкі другога брата.