dvojnyja ramy. Abaŭlacca, ~laŭsia. Dz. nz. Marudzić. Vy, chłopcy, nia baŭlajcisia, bo treba da viečara stoh śkidać. Abava, ~vy. Naz. Marudžańnie. Jidzi, Janka, na schodku, ali biz abavy. Abaviazak, ~zku. Dabraachvotnaja, ci prymusovaja pavinnaść. Sumlennyja ludzi vykonvajuć svaje abaviazki. Abaviazać, ~zaŭ. Dz. z. Pastavić u pavinnaść vykanać niejkuju spravu ci raboty. Ułada vołaści abaviazała siłan prykavać viodry da krukoŭ la studniaŭ. Abazvolić, ~liŭ. Dz. z. Zrabić volnym, vyzvalić. Ja na hetym tavary ni zarabiŭ, ali rad, što ruki abazvoliŭ, kali pradaŭ jaho. Abaźviečyć, ~čyŭ. Dz. z. Mocna udaryć, kab ahłušyć. Ja tabie, kali abaźvieču hetaj viortkaj, dyk ad ziamli ni ŭstaniš. Abchadzicca, ~dziŭsia. Dz. z. Nałažycca, chadzić. Hety byčok, kali abchodzicca, dyk dobra pojdzia ŭ sasie. Abchodzicca, ~dziŭsia. Dz. nz. Mieć dačynieńni. Hety ŭradovic z usimi ludźmi dobra abchodzicca. Abchodzicca, ~dziŭsia. Dz. nz. Upraŭlajecca z rabotaj biaz niejčaj dapamohi. Naš dziadźka simianisty, dyk biz čužnika abchodzicca ŭ haspadarca z rabotaj. Abchodzić, ~dziła. Dz. nz. Kryŭdna. Staromu abchodziła, što ŭ jaho rady ni pytajuć. Abchodzić, ~dziŭ. Dz. nz. Jiści kala niečaha. Jon abchodziŭ toja bałota. Abciorci, abcior. Dz. z. Abčyścić, asušyć. Abcior baćka tvar rukoju. (J. Koł.). Abcižaravać, ~vaŭ. Dz. nz. Rabić ciažkim. Uletku abcižaravaj pierad vozu, a zimoj abcižaravaj zad vozu. (Fal. Pryk.). Abčapacca, ~paŭsia. Dz. z. Panačaplać, panaviešavać na siabie. Starac abčapaŭsia torbami dy pašoŭ u žabraninu. Abčapacca, daŭhami. Nabyć šmat daŭhoŭ. Jon choć abčapaŭsia daŭhami, ali dobry dom kupiŭ. Abduć, ~duło. Dz. z. Zrabicca taŭstym puchłym. Mianie doma ni było. Kazu maju abduło. (Fal. Pieś.) Abdułavaty, ~taha. Prm. Poŭny taŭsty ŭ tvary. Dzie daloka vy spatkali abdułavataha chłopca? Abdzialić, ~liŭ. Dz. z. 1) Kožnamu dać, nikoha nie abminuć. Nastaŭnik vynis kašel jabłykaŭ, dy usich vučniaŭ abdzialiŭ. 2) Pry dzialbie niekamu nie dadać, pakryŭdzić. Kali jany dzialilisia, dyk Marcina zusim abdzialili. Abdzień. Prs. Na praciahu dnia. Ja abdzień da Miensku źjeździŭ i damoŭ viarnuŭsia. Abdzira, ~ry. abo — Abdzirtus, ~sa. Naz. Čałaviek u padranaj adziežy. Niejki abdzira da nas pašoŭ, — žabrak ci durny. Abdzira, ~ry. Naz. abo — Abdzirocha, ~chi. Biassumlenny lichviar, jaki za svaju absłuhu narodu biare nadzvyčaj vialikuju płatu, abo maharyč. Naš chvelčar vialiki abdzira. Abhaniać, ~niaŭ. Dz. nz. i z. Admysłovym płužkom absypać bulbu ci harodninu. My svaju bulbu ŭžo abahnali. Abharadzić, ~dziŭ. Dz. z. Pastavić abharodku. Naš susied abharadziŭ sad. Abharnuć, ~nuŭ. Dz. z. Prysypać, prysunuć niešta sypkaje. Abharni, dačuška, harščok žaram. Abharodka, ~ki. Naz. Płot, tyn, parkan, štakiet — abharodka. Tut treba pastavić novaju abharodku. Abhavaryć, ~ryŭ. Dz. z. Z dapamohaj hutarki załadzić niejkuju hramadzkuju spravu. Silania abhavaryli, što jany vyvizuć drovy da škoły. Abhavaryć, ~ryŭ. Z dapamohaj hutarki plotak unizić, abniasłavić čałavieka. Ja majo pili j jeli dyj mianie abhavaryli. Abhavor, ~ru. Naz. Hutarka ab błahich pavodzinach čałavieka, jakich jon nia maje, kab jaho panizić. Heta što ja kažu ni abhavor, ali čystaja praŭda. Abhruntavać, ~vaŭ. Dz. z. Davieści, najści padstavu. Advakat abhruntavaŭ, što ja maju prava na hetu spadčynu. Abhukać, ~kaŭ. Dz. z. Abmović, abhavaryć, panizić čałavieka na słavie. Jany sami nivarty taho čałavieka, kaho jany abhukali. Abiačejka, ~ki. Naz. 1) Abahniony bierah vieka dziežki, kubła. Bondar struhaŭ abiačejku na kubił. 2). Bierahi rešata. U rešacia rasščapiłasia abiačejka. Abiadnieć, ~nieŭ. Dz. z. Stacca biednym. Jon abiadnieŭ na hetaj sialibia. Abialić, ~liŭ. Dz. z. Źniać skuru z zarezanaj žyvioliny. Naš haspadar učora zarezaŭ dźvie aviečki j abialiŭ. Abiarnucca, ~nuŭsia. Dz. z. Kali naładavany voz pavalicca na bok. Voś było biady, kali ja ŭčora z vozam siena abiarnuŭsia na mościa. Abiarnuć, ~nuŭ. Dz. z. 1) Pastavić sudzinu dnom uhoru. Mama na stale abiarnuła ciorlicu j pastaviła na jej gaźničku. 2) Abvalić na bok. Tata na humnie abiarnuŭ voz siena. 3) Pavalić napoŭnienuju sudzinu. Tamaš niaŭmyśla abiarnuŭ na palicy žban małaka. Abiazdolić, ~liŭ. Dz. z. Stracić dolu. Kali čałaviek abiazdoliŭ, dyk tracia spryt i rupnaść. Abiazdoliny, ~naha. Prm. Toj kamu nie šancuje ŭ žyćci. Abiazdoliny čałaviek tracia j nadzieju na palapšeńnia. Abibok, ~ka. Naz. Hultaj, jaki paabiváŭ baki ad ležni. Čaho ty lažyš, abibok: voś ludzi pracujuć, jak tyja muraški.