Ababić, ~biŭ. Dz. z. Pabić, adłupcavać. Maci ababiła chłopca zatoja, što błahija słovy kazaŭ. Ababić, ~biŭ. Dz. z. 1) Abivać kijem jabłyki z dreva. Chłopic ababiŭ try jabłyki ź jabłyny. 2) Abivać pranikam hałoŭki lonu. Mama ababiła dźvie kapy lonu. 3) Abivać, abtrasać pył. Ciotka ababiła rukoj pył z rukava. Ababrać, ~raŭ. Dz. z. Vybrać, vyłučyć čałavieka na pasadu. Učora Antosia Kancavika ababrali za staršynu. Ababrać, ~raŭ. Dz. z. Ačyścić ad šałupiny bulbinu ci harodninu. Treba ababrać jašče hetyja try bulbiny. Ababrać, ~raŭ Dz. z. Abščypać z dreva sadavinu. Zaŭtra treba ababrać duli. Ababrać, ~raŭ. Dz. z. Abrabavać, abkraści. Učarašniaju noč ababrali našu viosku, što ni zastałosia ni aviečki ni śvinčaci. Abačeńnia, ~nia. Naz. Uvaha, pašana. Musia na ciabie nastaŭnik niejkaja abačeńnia maja, što knižku padaryŭ. Abačyć, ~čyŭ. Dz. z. Pabačyć, pahladzieć. Abač kudy jon uzabraŭsia. Abadaj. Zł. Časam užyvajecca zamiesta — kab. Abadaj toj prapaŭ, chto pa doktara pašoŭ. (Fal. Pieś.) Abadnej nazie. Kali adna naha abutaja, a druhaja bosaja. Janka abadnej nazie vyskačyŭ až na vulicu. Abadnieć, ~nieŭ. Dz. z. Apynucca ŭ śviatle novaha dnia. My abadnieli, kali vyjaždžali z lesu. Abadrać, ~raŭ. Dz. z. 1) Paškodzić skuru na ciele. Byk abadraŭ bok na suk. 2) Paškodzić karu na drevie. Barana abadrała karu na jabłyncy. Abadrać, ~raŭ. Dz. z. Gvałtam sadrać adziežynu ź ludziny. Aloksa abadraŭ Symona, kali złaviŭ u jabłykach. Abadrać, ~raŭ Dz. z. Skryŭdzić pry handli abo ŭziać vialikaju kvotu pry pazykach. Ty ź jim ni zavodź handlu, bo jon ciabie, jak lipku abdziare. Abadzinóčyć, ~čyŭ. Dz. z. Pazbavicca siamji. Stać adzinokim. Naš dziadźka abadzinočyŭ: syna zabrali ŭ vojska, a dočki zamuž pašli. Abadzisty, ~taha. Prm. Paŭkruhły, jak bok vobada. U henaj dziaŭčyny, jak i ŭ matki nos abadzisty. Abadźmuć, ~muŭ. Dz. z. Sadźmuć vusnami pył ci parošša. Dziadźka abadźmuŭ pył z knižki. Abadźmuć, ~muŭ. Dz. z. Kali zrobicca taŭsty žyvot ad chvaroby. Ciotčynu karovu abadźmuła. Abahnuć sani. Zamacavać viazy na saniach. Tata maje sanački abahnuŭ. Abakpicil, ~la. Naz. Biassumlenny ašukaniec, łajdak, jaki vydaje siabie za pavažnaha čałavieka pakul ašukaje svaju achviaru, a potym vyśmiejvaje jaje. Hety abakpicil ni z ciabie pieršaj sakpiŭ. Abakpić, ~piŭ. Dz. z. Ašukać, źniavažyć, vyśmiejać. Jon moža abakpić čałavieka tolki tam, dzie jaho jašče ni znajuć. Abałak, ~łka Naz. Páskałak z dreva abałoni. Hety abałak tolki ćmieja na ahni, a karyści ź jaho nijakaj. Abałaniasty, ~taha. Prm. Tkanina ŭ šyrokija abałonki. Zaviažy, dačuška, abałaniastaju chustku. Abałonka, ~ki. Naz. Kalarovyja kvadraty na tkaninie. U hetaj koŭdry cyrvonyja j čornyja abałonki. Abałoń, ~ni. Naz. Słaji dreva, što blizka kary. Abałoń — niatryvałaja dreva. Abamleć, ~leŭ Dz. z. Asłabieć da niaprytomnaści. Učora brat dva razy abamleŭ. Abapał. Prs. Z abodvuch bakoŭ. Abapał darohi raśli prysady. Abapreć, ~reŭ. Dz. z. Kali ad praciahłaj makraty skura na ciele zahnivajecca. U pastuška na bałotnaj pašy nohi abapreli. Abaranak, ~nka Naz. Kruhłyja skrutki ciestavaha piečyva. Tata kupiŭ na kirmašy śviasła smurhonskich abarankaŭ. Abaranak, ~nka. Naz. Skručany kružok z mocnych skručanych łutoŭ dla viazańnia smykoŭ i draŭlanych baronaŭ. Tata nakruciŭ abarankaŭ, a zaŭtra budzia smyki vizać. Abarmot, ~ta. Naz. Ašukaniec, jaki jimkniecca, kab niešta ŭkraści, ci vymanić. Toj abarmot kala mianie taptaŭsia pakul dzisiatku ŭkraŭ. Abarsać, ~saŭ. Uciahnuć, usilić abory ŭ łapci. Abarsaj, synku, novyja łapciki, bo zaŭtra ŭpola pahoniš. Abarvać, ~vaŭ. Dz. z. Kali rana na ciele zahnajicca dy torhaje. U jaho palic na nazie abarvaŭ. Abarvać, ~vaŭ. Dz. z. 1) Vyrvać travu z kareńniem. Abarvi, dzietki, travu na hradzie. 2) Adryvać nitki. Abarvi, dačuška, kreŭzy na cadziłca. Abatknuć, ~nuŭ. Dz. z. 1) Abatknuć ščeliny ŭ łodcy. Ja abatknuŭ łodku j zasmaliŭ ščeliny. 2) Abatknuć vokny, ci dźviery. Tata na zimu abatknuŭ vokny dy prystaviŭ pa