Łatašyć, ~šyŭ. Dz. nz. Bić kijem pa sadovym drevie, kab až šum čuŭsia. Niejki chlopic łatoša kijam pa dziadźkavaj jabłynia. Łatašyć, ~šyŭ. Dz. nz. Rvać travu ci harodninu, kab šum čuŭsia. Niejkija dzieci na našaj asielicy travu łatošuć. Łatočyna, ~ny. Naz. Łahčyna z syroj ziamloj, a časam z hruntovaj vadoj. Pabač, jak łatočyna zazilaniełasia. Łatuchać, ~chaŭ. Dz. nz. Rabić šumlivy stuk. Niechta łatuchaja ŭ varoty. Łatuška, ~ki. Naz. Staryja kožnuju misku zvali łatuškaj. Biary łatušku dy li kapustu: pałudnavać para. Łaźnia, ~ni. Naz. Budynina dla hramadzkaha kupańnia i sušeńnia lonu. Tata suša lon u łaźni. Łaźniak, ~nika. Naz. Łazovy haj. Voŭk schavaŭsia ŭ łaźniak. Łechtar, ~ra. Naz. abo — Łachman, ~na. Vynašanaja padranaja adziežyna mieskaha vyrabu. Kali ty ŭščepiš hety łechtar, dyk ciabie ludzi zaśmiajuć. Łep! Kl. Žlohku vyciać rukoj. A jon, łep, mianie pa plačy dy zaśmijaŭsia. Łepnuć, ~naŭ. Dz. z. Žlohku udaryć. Praŭda, ja jamu łepnaŭ sa dva razy. Łoh, ~hu. Naz. Miž pachani vuzki dy doŭhi kavałak sanažaci. Na łahu raście muražnaja trava. Łoj, ~ju. Naz. Tłušč usich žyviołaŭ aprača śviniej i ptušak. Mama natapiła try jaŭtary aviačča łoju. Łopacca, ~paŭsia. Dz. nz. (Vul.). Kryčeć na ŭsio horła pry łajancy. Čaho ty łopajišsia na ŭsio pola. Łopaciń, ~patnia. Naz. Vialiki j šyroki śvierdzieł, što ŭ kałosnych kałodkach dzirku vykručvajuć. Stalmach navastryŭ łopaciń. Łopaciń, ~patnia. Naz. Nievialikaja pryłada ŭ žornach. U žornach łopaciń adarvaŭsia. Łopaciń, ~patnia. Naz. Asoba, što pry zvadcy biaz sensu kryčyć. Zmoŭkni ty, łopaciń. Łopać, ~paŭ. Dz. nz. Vydavać stuk-šum. Pievień łopaja kryllam. Łotak, ~łotaka. Naz. Draŭlanaja karytca dla ścioku vady. Z łataka lijecca vada. Łoža, ~žy. Naz. abo — Łožak, ~žka. Miesca dla spańnia. Badaj heta łoža tut zhareła. (Fal. Pieś.). Łožmy, ~maha. Prm. Niastromki. Na carkvie łožmaja stracha. Łub, ~bu. Naz. abo — Łubina, ~ny. Taŭstaja kara ź lipy. Budka nakryta łubam. Łubina staraja. (Vul.). Hetak źniavažajuć starych ludziej. I hetaj staroj łubinie zachaciełasia paniknuć na jhryšča. Łubka, ~ki. Naz. Sudzina zroblenaja z lipovaha łubu ci pašyta z sałomy. U łubku usypali žyta. Łucieć, łutca. Naz. Zakručany łut. Za łucieć pryvizali kruk. Łučacca, ~čaŭsia. Dz. nz. Papadać Dzie balić, tam i łučajicca. (Fal. Pryk.). Łučka, ~ki. Naz. Miakkija j bliskuščyja kramnyja nitki. Hanna kupiła łučki na pajasy. Łučka, ~ki. Naz. abo — Łuka, ~ki. Spłaŭnaja sanažać kala raki. My svaju łučku ŭpratali da pavodki. Łučnik, ~ka. Naz. U staraśvieckich takoch pryłada dla aśviatleńnia. Na łučniku paliłasia smołka. Łučycca, ~čyŭsia. Dz. nz. Dałučacca, prystavać da kampanii. Budzim łučycca dy razam paścić. Łučyć, ~čyŭ. Dz. z. Papaści ŭ cel. Jon łučyŭ u vasiarodak celi. Łučyć, ~čyŭ. Dz. z. Natrapić. Ja zajšoŭ da znajomych, až łučyŭ na balušku. Łučyna, ~ny. Naz. Doŭhija ščepki dla aśviatleńnia. Tata ščapaja łučynu. Łučyńnik, ~ka. Naz. Karzina z łučyny. Biary łučyńnik dy vybiraj bulbu. Łuh, ~hu. Naz. Popiel zality varam i pracedžany dla myćcia bializny. Mama ŭłuzie namačyła adziežu, zaraz budzia adžymać. Łukatka, ~ki. Naz. Kryvula. (Zigzag). Niejki pjany pašoŭ u łukatku. Łuna, ~ny. Naz. Lenaść, hultajstva, niaruchavaść. Jak prypiakło sonca, dyk na mianie niejkaja łuna napała. Łuń, ~nia. Naz. Hultaj, maruda, niaruchlivy. Dobra zrabiŭ, što ty zastreliŭ hetaha byčka, bo jon łuń i byŭ. Łupač, ~ča. Naz. Mužčyna z taŭstymi vusnami. Heta toj łupač narabiŭ plotak na mianie. Łupazvon, ~na. Naz. Biazdziejny, razińkavaty padletak. Hladzi, łupazvon, kali boli puściš statak u škodu, dyk tarmasu dastaniš. Łupcavać, ~vaŭ. Dz. nz. Ściobać dubcom, puhaj, bizunom. Što ty łupcujiš biz patreby statak. Łupcoŭka, ~ki. Naz. Bićcio puhai, rozgaj, bizunom. Baćka Vincuku daŭ łupcoŭku što ŭ čužy sad łaziŭ. Łupiecha, ~chi. Naz. Źnievažlivaje słova na žančynu z taŭstymi vusnami. Kamu jina patrebna hena łupiecha. Łuska, ~ki. Naz. Vierchniaje akryćcio skury ryby. U dastatku rybku skobluć, a ŭ nistačy z łuskoj jaduć. (Fal. Pryk.). Łuskać, ~kaŭ. Dz. nz. Treskać, łopać. Ni staŭ vazy ŭ pieč, bo ad haračyni paliva budzia łuskać. Łusta, ~ty. Naz. Ad bułki chleba klinam adrezany kavałak chleba. Chto łustu nosia, toj jeści nia prosia. (Fal. Pryk.). Łušaja, ~ji. Naz. Drobnaje biełaje parošša, što byvaje na hałavie ŭ vałasach jinšych