ны. Сокі цаліны) Ён выцягнуў нарады, палажыў на іх дошкі і стаў навальваць гной, хоць вывозіць яго цяпер ён ніколі не меў на ўвазе. (Я. Колас. Адшчапенец)
Параўн.: нарад — частка воза (Сержпутоўскі, 51); нарадка — павозка, у якой возяць гной (Жыдовіч, II, 106).
Нарады гл. Нарад.
Нарасхлест, Наросхліст і Нахлашч прысл. Насцеж; наросхрыст.
«Рыгорка мой, сонца маё, ясачка мая»,— з радаснаю гордасцю ў голасе, трупцявым голасам загаманіла Стэпа, нарасхлест адчыніўшы дзверы і шырока растапырыўшы рукі настрэчу сыну. (Ц. Гартны. Сокі цаліны) [Карантышок] ступаў ціхенька, уперавалачку. Кароткае паліто наросхліст. Пусты, пухлы, задаволены. (І. Пташнікаў. Чакай у далёкіх Грынях) ...Вароты ў стайні наросхліст, а коней і знаку няма... (М. Лужанін. Дванаццаць вячорных вогнішчаў) [Каровы] стаялі як укопаныя ля нахлашч парасчынятых варот і рыкалі. (Б. Сачанка. Апошнія і першыя)
Параўн.: нарысхраст — насцеж (Шаталава, 111); нахлашч — наросхрыст, размашыста, шырока (Сцяшковіч, 310); нахляшч — насцеж (Сцяцко, 105).
Наросхліст гл. Нарасхлест.
Нарытнікі гл. Набераткі.
Насатка наз., ж. Насоўка, насавая хусцінка.
Камандзірша ў жоўценькіх скураных пярчатачках махала беленькаю насатачкаю... (М. Гарэцкі. Ціхая плынь)
Параўн.: насатка — насоўка (Бялькевіч, 279; Сцяшковіч, 308).
Насаўсім прысл. Зусім.
[Яўхім] пранізаў яе [Ганну] позіркам: «Ето ты цвёрдо, насаўсім?» (І. Мележ. Подых навальніцы) Усціння прадала ледзь не за паўцаны карову, забіла дошкамі хату і дзверы, і вокны, развіталася насаўсім з суседзямі, паехала. (І. Чыгрынаў. Усціння) Я і то думаю, ці не Салаўёў гэта латышок... У водведкі ці насаўсім? (С. Грахоўскі. Рудабельская рэспубліка)
Параўн.: насаўсім, саўсім (БРС-26, 285), саўсім, сусім (Яўневіч, 48), сусём (Жыдовіч, II, 156) — зусім.
80 👁