ледзь прыкметныя ўжо, вось ужо зусім зніклі... і толькі чуваць яшчэ іхняе гегеканне — ціхае і далёкае. (П. Галавач. Спалох на загонах)
Параўн.: гегеўка — валляк; гегаць — гергетаць (Жыдовіч, I, 38), гагатаць (Шаталава, 41); гэгаць — гукапераймальнае (Янкоўскі, II, 56).
Гзымс наз., м. 1. Карніз.
Цяпер галубоў не відно,— спяць і яны затуліўшыся недзе на гзымсах. (Я. Брыль. Вачыма друга)
2. Перан. Выгляд; штучная прыгажосць.
...Нябось, захочам жа пазваць і папа, і пісара, і старшыну. Гэ-э! Гзымс патрэбен... Не праўда, мо, Тадося? (Ц. Гартны. Сокі цаліны)
Параўн.: гзымс — выступ на коміне, карніз (Бялькевіч, 134).
Гібінка наз., ж. Выгіб, крывізна (Бялькевіч, 134).
Уздоўмецца галава ў белай намётцы, блісне на плячы гібінка сярпа, тонкія рукі круцяць вязьмо. (М. Гарэцкі. Ціхая плынь)
Параўн.: гібыць — прагінаць, хістаць (Юрчанка, 65).
Гіпацца дзеясл., незак. Вагацца; калыхацца на ўласных нагах.
Але Брава-Жыватоўскі не падаў здаволенага выгляду — падкусіўшы, быццам у развазе, ніжнюю губу, ён пагіпаўся на падэшвах, а тады сказаў... (І. Чыгрынаў. Плач перапёлкі)
Параўн.: гібыць — хістаць (Юрчанка, 65).
Гіч і Гічан наз., м. 1. Бацвінне.
На мякіне вырас я, гічанамі пуза ўздута. (Я. Колас. Новая зямля)
2. Перан. Верх мяшка, месца, дзе ён звязваецца.
...Тхорык узяўся і другою рукою за гіч мяшка, крыху паддаў яго спіною. (А. Кулакоўскі. Тры зоркі)
Параўн.: гіч, гічына — націна, адно каліва (Янкоўскі, I, 60; II, 51); гічан — бацвінне (БРС-62, 208); гіч — націнне (Шаталава, 41); гічанё — бурачнік (Жыдовіч, III, 36).
Гічан гл. Гіч 1.
Гічка наз., ж. гл. Гіч 2.
...Ігнаціха трымалася рукамі за гічку мяшка. (М. Капыловіч. У ружовым тумане)
79 👁