Пошук гарункі ва ўсіх слоўніках

Вынікаў: 212
1 Ст. 336 — Лексіка гаворак Беларускага Прыпяцкага Палесся (2008)
  • ункі 59, 60, 71, 72, 139, 157, 179, 184а, 197, 199. гарункі 80, 102. самаробныя карункі. гл. зубы, кружава. КА
2 Ст. 114 — Народная словатворчасць (1979). А. А. Крывіцкі, І. Я. Яшкін
  • агчы яму няма каму. ГАРУ'НКІ мн. Карункі. Прышыюць гарункі на плацье i хорашэ. ГАРЭ'ЙШ Ы прым. Горшы. Гарэйшы
3 Ст. 312 — Народная словатворчасць (1979). А. А. Крывіцкі, І. Я. Яшкін
  • отлівы 113 гароўля 272 гарохавіна 155 гартаваць 224 гарункі 113 гарчак 143 гарчаніна 154 гарчыня 154 гарштыкадь
4 Ст. 33 — Жывое слова (1978). І. Я. Яшкін, Ю. Ф. Мацкевіч
  • кам палотны, бялізну. Пэрэд святом трэба позольніці гарункі da paдзюжки ПОМЭ'Т м. Дзірван; абложная зямля. На т
5 Ст. 31 — Жывое слова (1978). І. Я. Яшкін, Ю. Ф. Мацкевіч
  • Повесь усе мнясо ў вэндзілку дай ніхай вэндзіцца. ГАРУНКІ' мн. Карункі, карункавыя фіранкі. Помыла гарункі, трэбо повесіці на вокна. 1 Маюцца на ўвазе Дыялект
6 Ст. 264 — Жывое слова (1978). І. Я. Яшкін, Ю. Ф. Мацкевіч
  • нка 200 гармушка 154 гарно 221 гарошыска 29 гарт 39 гарункі 30 гарутка 39 гарутны 39 гарушчы 39, 80 гарчак 188,
7 Ст. 56 — Слова да слова - будзе мова. Дыялектны слоўнік вёскі Фядоры (2010). С. С. Клундук
  • не. Гарбузынне поросло, шо аж на плоты позалазыло. ГАРУНКИ, мн. Карункі. Радно спэрва вышывалы, а потом обвязвалы гарункамы. ГАЧКА, ж. Цяпка. Гачкы трэба нагострыты, а то
8 Ст. 29 — Хрэстаматыя па беларускай дыялекталогіі (1962). М. В. Бірыла
  • 1952 г. настаўнікам С. А. Александровічам ад Е. В. Гарунковай, 60 г. Стайкі (№ 125) 36(*) Бувала, кал'и пам'
9 Ст. 87 — Анамастычны слоўнік Гродзеншчыны (2005). Частка 1. Мікратапонімы. В. М. Ламака
  • ОШАК м. Равок (расце дзікі гарох). Паўлава Слонім. ГАРУНКОВІЧАЎ ЛЕС. Лес (лесніком быў Гарунковіч). Валэйкавічы Смарг. ГАРУ'ШКІ мн. Пагорак. Куз
10 Ст. 45 — Дыялектны слоўнік Брэстчыны (1989). М. М. Аляхновіч
  • лька. Горсэт такы хорошы, з брыжамы. Павіцце Кобр. ГАРУНКА ж. Карункавая кайма. Якую хорошу гарунку сама звязала. Навасёлкі Кобр. ГАРЦ м. Кубак. Побы
11 Ст. 294 — Лексика Полесья (1968). Н. И. Толстой
  • . Лк., карунки Св. Зр. Сп. Пх. Гл. Кч. Гц. Бб. Ан., гарунки Од. Бч. кружева домашней работы ср. зубы. || Бельк
12 Ст. 42 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1979). Том 1. А-Г. Ю. Ф. Мацкевіч
  • Старыя Смільгіні Воран. Абрызгалася падолка, быта карункі вісяць. Ахрэмаўцы Брасл. Падолак абрызгаўся. Мсціба
13 Ст. 45 — Матэрыялы для дыялектнага слоўніка Гомельшчыны (1978). Частка 4
  • мн., тое, што палавінкі ў 1 знач. Сёння на вячэру парункі з агуркамі салёнымі -(B. Слабодка, Петр.). Параўн.
14 Ст. 144 — Краёвы слоўнік Чэрвеншчыны (1929). М. В. Шатэрнік
  • у лягчэй насіць. В. Старина. Каронкі, нак, мн.—гл. Карункі. Трэба зрабіць к пасьцелца каронкі. В. Голацал, Сьміл. р. (Пр. Карункі), Кароста, ы, ж.—чесотка. Дзеці хварэюць на каросту
15 Ст. 468 — Краёвы слоўнік усходняй Магілёўшчыны (1970). І. К. Бялькевіч
  • рык. ФАРБОТЫ, -ыў, мн. л. Вязаныя ручным спосабам карункі. Я зьвізала фарботы к абрусу. Буліна Касцюк. Кохта
16 Ст. 75 — Матэрыялы для дыялектнага слоўніка Гомельшчыны (1978). Частка 4
  • згаць; 2. вязаць. Я сама ўмею плёсці i рукавіцы, i карункі харошыя (Ліпляны, Лельч.); Тэ, кажэ, вяжэ, тэ, кажэ
17 Ст. 151 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • Назва аднаго са старажытных грэчаскіх плямёнаў. 0 Дарункі данайцаў — каварная паслуга з мэтай прычыніць зло.
18 Ст. 222 — Краёвы слоўнік усходняй Магілёўшчыны (1970). І. К. Бялькевіч
  • ране добры. Пухнава Раснян. КАРОНКІ, -нак, мн. л. Карункі, кружавы. Дзяўчына вяжыць каронкі. Стары Дзедзін Міласл. КАРОСТА, -ы, ж. Кароста (хвароба). Сьвярбяць рукі, мусіць, гэта завілась кароста. Вярбоўка Раснян. Бач, гэта ж у цябе кароста! Дзёгцям маж. Новае Сяло Мсцісл. У дзяцей кароста на руках: нада зьмішаць дзёгыць з серыю і салым і мазыць. Арцёмаўка Міласл. КАРОТКІЙ, прым. Кароткі. Набілкі зьдзелылі кароткія, і бёрда ня месьціцца. Слаўнае Мсцісл. КАРОТЧЫК, -а, м. Жаночая вопратка з сукна, шыецца кароткаю, крыху ніжэй пояса. Маці надзела свой каротчык. Ганнаўка Клім. Нада ўжо ёй пашыць каротчык. Бяседавічы Хоцім. КАРОЎКА, -і, ж. Памянш. ад карова. Кароўка мыя хуць малінькыя, але ладныя, малочныя. Шарэйкі Касцюк. Ны кірмашы прыспасобіла сабе кароўку. Б. Хутары Краснап. КАРПА, -ы, м. Уласнае імя Карп. Бацьку яго звалі Карпа. Арцёмаўка Міласл. КАРПЕКА, -і, м. Уласнае імя Карп. Яго звалі Карпа, а як ён быў малінькій, дык прызвалі яго Карпека, а дзяцей завуць карпекіны. Арцёмаўка Міласл. КАРТА, -ы, ж. Карта. Хто ета пырваў ужо адну карту, дзісятку красговую? Шарэйкі Касцюк. КАРТАВАЦЬ, дзеясл. Картаваць, тасаваць карты. Узяў карты ў рукі і пычаў картаваць. Парадзіна Мсцісл. КАРТАВІЦЬ, дзеясл. Картавіць, невыразна гаварыць некаторыя гукі. Ты кажы добра, ато картавіць, як турак. Крычаў. КАРТАВЫЙ, прым. Картавы, такі, які не выгаварвае некаторых гукаў. Ён картавы ды яшчэ гавора хутка, дык і ні рызьбярэш, што скызаў. Мсціслаў. КАРТАПЛЯНЬНІК, -а, м. Поле, дзе была бульба, бульбянішча. Картапляньнік нада запыхаць ды авёс пасеіць на корм. Шарэйкі Касцюк. КАРТОПЛЯ, -і, ж. Бульба. Восінь ужо прышла — трэба картоплю кыпаць. Ушакі Чэрык. КАРТОШКА, -і, ж. Бульба. Ныварылі мы сёньні здаровы чыгун картошкі ў мундзірах. Ушакі Чэрык. КАРТУЗ, -а, м. Шапка з казырком. Я купіў сабе новы картуз. Мышкі Раснян. Мне бацька купіў картуз, дык хуць дзьве гылавы ў яго сыджай. Бяседавічы Хоцім. КАРУЗА, -ы, ж. Задзіра. Гэта такая каруза — зь ім ніякі чорт жыць ня будзе. Аршаншчына. КАРУЗЛЫЙ, прым. Карузлы, закарэлы, захудалы, благенькі. Етыга цялёнка нечыга гудуваць, ён такей карузлый, што зь яго нічога ня будзіць. Арцёмаўка Міласл. КАРУЗЬЛІК, -а, м. Невялікага росту, слабы чалавек. Вышла замуж за нейкыга карузьліка. Хвёдараўка Краснап. КАРУЛЬКІ, -лік, мн. л. Аер. Улезь у возіра ды нарві мне карулік. Малецічы Крыч. КАРУНКІ, -нак, мн. л. Карункі. Зьвяжы карункі ды прышый — красівей будзе. Касцюкавічы Крыч. Дзяўчына вяжыць карункі. Юшкавічы Раснян. Хацела карунак купіць, ды німа ў
19 Ст. 174 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • ыло і ў Мікалайкі: Цар - настаўнік ваш, панове! Пастарункі ды касцёлы, 1 ніводненькае школы Беларусам у іх мов
20 Ст. 250 — Фальклорны слоўнік Гомельшчыны (2003). У. В. Анічэнка, У. А. Бобрык, Л. П. Кузьміч, Д. Д. Паўлавец
  • ; Ляскавічы Петр. ПРЫДАННЕ н. 1. Пасаг; вясельныя дарункі. На другі дзень нявеста прыглашала толькі маладых ж
21 Ст. 302 — З народнага слоўніка (1975). Ю. Ф. Мацкевіч, А. А. Крывіцкі
  • ўка маладой (радзей сваячка), якая збірае для яе падарункі i дапамагае шыць вясельны ўбор. У час вяселля сядзі
22 Ст. 334 — Краёвы слоўнік усходняй Магілёўшчыны (1970). І. К. Бялькевіч
  • Г. 97. ПЛЯСЬЩ [плесьць], дзеясл. Плесці. Плясьці карункі нада, а ты ўсё бегыіш. Бродкі Крыч. Гыварі ты na-лю
23 Ст. 117 — Дыялектызмы ў творах беларускіх савецкіх пісьменнікаў (1979). М. В. Абабурка
  • 184); файны — харошы (Сцяцко, 168). Фарботы назмн. Карункі. Любіць [дзед] любавадца на фарботы залаценькай павуціны, што бліскаюць на сонцы, цягнуцца, быццам плывуць і быдцам сцелюдда ад поля... (М. Гарэцкі. Ціхая плынь) Параўн.: фарботы — простыя, ручныя карункі з сумессю чырвоных нітак (Насовіч, 673), вязаныя ручным спосабам карункі (Бялькевіч, 478). фатыга наз., ж. гл. Пературбацыя,
24 Ст. 108 — Жывое наша слова (2001). І. Я. Яшкін, Л. П. Кунцэвіч
  • Кручок для вязания. Тамбуркай у сю зіму капырсляла карункі. ТА'НБУРКА ж. Тое, што i тамбурка. Мне пёршаю тинб
25 Ст. 136 — Самабытнае слова (1994)
  • час, калі ты трапляў у самыя што ні на ёсць цяжкія варункі... Хадкевіч. Каб хоць сын быў, дык той бы не папусц
26 Ст. 307 — Мова Сенненшчыны: дыялектны слоўнік (2015). Том 1. Л. П. Кунцэвіч, В. М. Курцова
  • яё аралі кругом. Самсоны. КРУЖАВА н., КРУЖАВА мн. Карункі. Кружава плялі з итак лляных. Гафт такдя, як кружав
27 Ст. 14 — Слоўнік рэгіянальнай лексікі Гродзеншчыны (1999). П. У. Сцяцко, М. А. Даніловіч
  • Спее, калі жнуць авёс. Грабава Зэльв. АФТАВАНЯ н. Карункі з гафту. Харошу просьціню сабе выткала. Каб яшчэ аф
28 Ст. 264 — Рэгіянальны слоўнік Віцебшчыны (2012). Частка 1
  • якоў напячом. Алексінічы Сен. КРУЖАВЬІ толькі мн. Карункі. Дзяўчатамі калі былі, так вечарам не сядзелі, круж
29 Ст. 163 — Гавораць чарнобыльцы (1994). А. А. Крывіцкі
  • КА ж. Кручок для вязання карунак. Тамбурка кру-чок карункі візаць. Шарыбазка. ТРУДЗЯКА М. 1 ж. Працавіты чалав
30 Ст. 492 — Слоўнік гродзенскай вобласці (1983). Т. П. Сцяшковіч
  • до'е пазычайуц у ма разы. Вострава Слон. ТУЛІ мн. Карункі. У маладой на галаве были прыгожыћа тули. Заберазь
31 Ст. 27 — Крылатыя афарызмы ў беларускай мове (2011)
  • Сучасны сон на антычны сюжэт). Параўн.: данайскія дарункі або дарункі данайцаў (Лепешаў 1993: 1: 322), дарункі данайцаў (Лепешаў 2004: 112). Руск.: дары данайцев (Ашукин, Ашукина [1955] 1987: 93-94; Берков, Мокиенко, Шулежкова 2000: 135), Бойся (бойтесь) данайцев, дары приносящих... (Берков, Мокиенко, Шулежкова2000: 51-52). БОЙСЯ ДАНАЙЦАЎ, UITO ДАРЫ СВАЕ ДОРАЦЬ. Гл. БОЙСЯ ДАНАЙЦАЎ, ШТО ДАРУНКІ ПРЫНОСЯЦЬ. БУДЗЬ I а т о в ь і(-о ў)! Г л. Будзь га
32 Ст. 148 — Чалавек. Тэматычны слоўнік (2006). Л. П. Кунцэвіч, В. М. Курцова, А. А. Крывіцкі
  • оўка маладой, радзей сваячка, якая збірае для яе падарункі i дапамагае шыць вясельны ўбор' Віл., Зах.-бран. p.
33 Ст. 252 — Народнае слова (1976). А. Я. Баханькоў
  • аваркі ехаць да вянца. Клачкі. БРЫЖЬГ мн. Шырокія карункі, якія замуж,нія жанчыны насілі на галаве іпад хусткай. БРЫЗГУ'ЛЬ м. Самаробны драўляны гузік. БРЬРЛІК м. Сявалка, сплеценая з саломы i лазы. БРЭ'ТЫ мн. Асобныя кавалкі матэрыі, з якіх шыюць спадніцы. Пашыла сабе спадніцу ў чатэры брэты. Эйсманты. БРЭ'ЧКІ мн. Карункі. У нас некалі брэчкамі рушньке апшывалі. Струбка.
34 Ст. 48 — Матэрыялы да абласнога слоўніка Магілёўшчыны (1981). Выпуск 1
  • адзьбу, кромі Ивана. Кавалёўка Клім. КРУЖАВЬГ мн. Карункі. Мар'я вяжыць дужа красівыя кружавы. Заходы Шкл. К
35 Ст. 34 — Матэрыялы да абласнога слоўніка Магілёўшчыны (2005). Выпуск 2
  • на. Заполле Шкл. ЛІШ ТВЫ мн. 1. Ліштва. 2. Перан. Карункі. Я i ліштвы сама рабіла ны рушнікі. Акулінцы Маг.
36 Ст. 119 — Палескі слоўнік: Лельчыцкі раён (2000). І. М. Кучук, А. К. Малюк
  • аней, то не було б такой беда. Тонеж. РОСШЭУКА ж. Карункі ў навалачках, настольніках, фартухах. Як я дзеўкою
37 Ст. 210 — Дыялектны слоўнік. З гаворак Мсціслаўшчыны (1966). Г. Ф. Юрчанка
  • даёла слухыць ётыя хвальобны. ХВАРБОТЫ толькі мн. Карункі на адзенні. У хваробтых—біз работы. Памянш. хварбот
38 Ст. 556 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • гожы прыбрана з мусліну, А спаднічка ў яе - скрозь карункі, хвальбоны - Грубым золатам ткана па полі зялёным (
39 Ст. 64 — Этымалагічны слоўнік фразеалагізмаў (2004). І. Я. Лепешаў
  • ад музыку. Каляднікаў частавалі гарэлкай, давалі падарункі. Усё гэта называлася «вадзіць казу». Абрад «ваджэнн
40 Ст. 147 — Этымалагічны слоўнік фразеалагізмаў (2004). І. Я. Лепешаў
  • ячорных вогнішчаў). Першапачаткова — пра розныя падарункі, сабраныя ў выніку калядавання. Фіксуецца ў «Зборні
41 Ст. 335 — Лексіка гаворак Беларускага Прыпяцкага Палесся (2008)
  • ы мн. 132. зубы мн. 184а. зубу мн. 160. самаробныя карункі. // Зубы плеатуц' у рушніку у рубашк'е 184а. гл. карункі, кружава. ІРХА ірха ж. 59. шрха ж. 199. ачышчаная
42 Ст. 35 — Жывое народнае слова (1992). І. Я. Яшкін, П. А. Міхайлаў
  • тр ы м а ю ц ь др о в а з б а к о ў. ПАДУЗОФШК м. Карункі. У с е гэ т ы я па д у з о р н і к і не к а я i с а
43 Ст. 80 — Дыялектны слоўнік Брэстчыны (1989). М. М. Аляхновіч
  • бачыты дыкіх кабанув. Клейнікі Брэсц. ЗУБЫ мн. 1. Карункі. Маня зробіла хорошы зубы, прышыла до кофты. Мікашэ
44 Ст. 167 — Дыялектны слоўнік Лоеўшчыны (1982). Т. С. Янкова
  • глека да з'едім. Дзяражычы. КРУ'ЖАВА, КРУ'ЖАВЯ н. Карункі. Трэба ета мне кружава чырвачкай звезаць. Дзяражычы
45 Ст. 91 — Рэгіянальны слоўнік Віцебшчыны (2014). Частка 2
  • эта ж, вядома, падроб. Верхняе Глыб. ПАДРУБНІК м. Карункі. Звязала новы падрубнік. Язна Міёр. ПАДРУГАЦЬ зак.
46 Ст. 14 — Скарбы народнай мовы. З лексічнай спадчыны насельнікаў Гродзенскага раёну (1993). Частка 1. А. П. Цыхун
  • дзя, ні вытрываюць. Індура. Антылярыкі мн. Брыжы, карункі (на адзенні). Маленькія брыжачкі, такія тоненькія,
47 Ст. 499 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • дствы, староствы, павятовыя «камісаржы», войты, пастарункі -ужо адны гэтыя голыя формулы змушалі падазрона нас
48 Ст. 346 — Лексіка гаворак Беларускага Прыпяцкага Палесся (2008)
  • лка. ПРОШВА прошва ж. 26, 32, 197. прошва ж. 160. карункі, якія ўшываюць у сярэдзіну абруса, у ручнік. гл. ус
49 Ст. 226 — Віцебскі краёвы слоўнік (1927). М. І. Касьпяровіч
  • , Сен. р.). НАШЫТЫ — нашитый. На манкетах нашытыя карункі (Чарнагосьиі, Беш. р.). НАШЧА — натощак. Паўлюк па
50 Ст. 202 — Слоўнік гаворак цэнтральных раёнаў Беларусі (1990). Том 1. А-П. Е. С. Мяцельская
  • саду, а ўлесьці баіцца. Пудзіцк Пух. КРУЖАЎЦО н. Карункі. Карунак у нас і кружаўцом яшчэ называюць. Завішына
51 Ст. 417 — Тлумачальны слоўнік прыказак (2011). І. Я. Лепешаў, М. А. Якалцэвіч
  • бім так: і дамову заключым – на новую карціну, і падарункі аформім. Адным словам, пакрышым буракі на абодва ба
52 Ст. 43 — Матэрыялы да абласнога слоўніка Магілёўшчыны (1981). Выпуск 1
  • 'ЦЬ незак. перан. Вязаць. Кулупаю ўжо два дні етыя карункі. Крычаў. КАЛЮ'ЧВІНА ж. Глыбокая канава на дарозе,
53 Ст. 104 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • гэтыя краты ад злодзея або віжа, так яны нагадвалі карункі або сплеценыя кветкі (У Караткевіч. Хрыстос прызямл
54 Ст. 27 — Тураўскі слоўнік (1985). Том 4. П-Р. І. Я. Яшкін, Г. А. Цыхун, А. А. Крывіцкі
  • ур мене узяў перэбіў усюі Аздамічы. ПЕРЭБО'Й м. Падарункі ад кумоў у час хрысцін. Кум перэд кумом на перебой
55 Ст. 161 — Фальклорны слоўнік Гомельшчыны (2003). У. В. Анічэнка, У. А. Бобрык, Л. П. Кузьміч, Д. Д. Паўлавец
  • сябе, імаучым. ЛП, 164; Балсуны Ветк. КРУЖКІ мн. Карункі. А ти я ня девка, ти я ни паненка: Сподница ў кружк
56 Ст. 350 — Лексіка гаворак Беларускага Прыпяцкага Палесся (2008)
  • а. УСТАЎКА устаўка ж. 26, 71. вустаўка ж. 59, 60. карункі, якія ўшываюцца ў сярэдзіну абруса, у ручнік. гл. п
57 Ст. 97 — Скарбы народнай мовы (2005). Л. П. Кунцэвіч
  • , хаця б дажджу ні было, як той раз. ГАРОТІКІ ми. Карункі. Надзя вельмо харошые гаронкі пляце, i к просьціням
58 Ст. 60 — Скарбы народнай мовы. З лексічнай спадчыны насельнікаў Гродзенскага раёну (2014). Частка 2. А. П. Цыхун
  • е браць на гэршкі, як малы быў. Рагачы. Гэ'стка ж. Карункі. Кедысьці шляхцянкі шылі сукенкі з гэсткамі, ціпер
59 Ст. 43 — Прыказкі і прымаўкі (2002). А. С. Аксамітаў
  • БУДЗЯ ДАБРО. Перасцярога не квапіцца на дарагія падарункі. ЗА ЛОКАЦЬ СЯБЕ НЯ ЎКУСІШ. Калі нічога не можна зра
60 Ст. 260 — Фразеалагічны слоўнік Косаўшчыны (2014). А. Ф. Зайка
  • аць парадзіху. У адведкі ходзяць жанчыны. Нясуць падарункі парадзісі і дзіцяці. Старажоўшчына Кос. ХАДЗІЦЬ ХВ
61 Ст. 52 — Этымалагічны слоўнік фразеалагізмаў (2004). І. Я. Лепешаў
  • ра нашы ўцёкі цяпер ужо ведаюць усе навакольныя пастарункі… Вось, браце, якія нашы блуканні па пакутах (М. Маш
62 Ст. 195 — Дыялектны слоўнік Брэстчыны (1989). М. М. Аляхновіч
  • . Цілый дэнь горав ратай. Ляхаўцы Малар. РАТВА ж. Карункі. Я ўжо ратву звязала на просьціну. Падлаззе Лях. Р
63 Ст. 549 — Слоўнік гродзенскай вобласці (1983). Т. П. Сцяшковіч
  • падарункі. Мой сын на в'ас'ел'л'е б'аре п'ац' чашн'икаў, чашн
64 Ст. 410 — Падручны расійска-крыўскі (беларускі) слоўнік (1924). В. Ю. Ластоўскі
  • ОБСТАНОВКА, акружаючыя, каго ці што людзі, рэчы, варункі; абастоўка; варункі, акольнасьць. У гэткай абастоўцы, варунках, акольнасьцях цяжка працаваць. ОБСТАЙВАТЬ каго, адстаіваць; застуняцца, заступяць. Заступацца за свае правы, за сваю справу. Нябось, я цябе адстаю перад начальствам (зьверхнасьцю), ОБСТОЯТЕЛЬНЫЙ чалавек, надз?йны; пэўны. ОБСТОЯТЕЛЬСТВА, акольнасьці, варункі. Акольнасьці, вару'нкі не далі мне свабоды рухаў. Г
65 Ст. 140 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1982). Том 3. М-П. Ю. Ф. Мацкевіч
  • ы мерае i надзяляе зямлёй. Солы Смарп. 2. Давадь падарункі на вяселлі. Старійы сват дзяліў каравай, a маладых
66 Ст. 232 — Рэгіянальны слоўнік Віцебшчыны (2012). Частка 1
  • Мар'янполле Брасл. КАЛЯДЗІЦА ж., абрад. Каляда, падарункі, атрыманыя ад гаспадара за віншаванне, песні. Казал
67 Ст. 421 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • бег прыдворны з залатым падносам, на якім ляжалі падарункі — для кожнага прыёму іх выбіраў сам еўнух-прэпазіт
68 Ст. 367 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1979). Том 1. А-Г. Ю. Ф. Мацкевіч
  • кажух. Стральцы Гродз. 3. Вязаць, плесці. Ты можаш карункі вырабляць. Кемялішкі Астр. 4. Займацца чым-н. Што т
69 Ст. 239 — Народнае слова (1976). А. Я. Баханькоў
  • ле на гэтай матэрыі зякратай ня відаць. ЗУБЬГ мн. Карункі, вязаныя зубцамі. Зьвязала зубы да прдсьціны. КАЛО
70 Ст. 63 — Рэгіянальны слоўнік Віцебшчыны (2012). Частка 1
  • ардыкі, Каханавічы, Цясты В.-Дзв. БАЗАРЫНКІ мн. Падарункі. На базары купіла ўнукам базарынкі. Язна Міёр
71 Ст. 55 — Матэрыялы да абласнога слоўніка Магілёўшчыны (2005). Выпуск 2
  • тупіліся. Нада натачыць. Харошкі Маг. РЭНЧЫКІ мн. Карункі. Я зьдзелыла к просьціне ренчыкі, ніхай будзець па
72 Ст. 75 — Матэрыялы для дыялектнага слоўніка Гомельшчыны (1976). Частка 2
  • івенка, Ветк.). Параўн. канун. КАНОРКІ толькі мн. карункі. Прыгожыя канresponse каноркі спляла маці (Новая Ду
73 Ст. 41 — Тураўскі слоўнік (1987). Том 5. С-Я. І. Я. Яшкін, Г. А. Цыхун, А. А. Крывіцкі
  • Хорошые скацерцё позаслала. Аздамічы. По краёх шчэ карункі к скацерці прышыю. Пагост. СКАЧА'Г м. Малы язь. Ск
74 Ст. 177 — Віцебскі краёвы слоўнік (1927). М. І. Касьпяровіч
  • сте. Які ваш сынок карузьлік! (Лужасна, Куз. р.). КАРУНКІ, н.—кружева. На ей была спадніца з карункамі (Мікал
75 Ст. 59 — Дыялектны слоўнік Косаўшчыны (2011). А. Ф. Зайка
  • Дзе кузня – там і гарно. Гічыцы Ягл. ГАРОНКІ мн. Карункі. Як звяжа гаронкі, то рукі трэба цалаваць гэтай жан
76 Ст. 117 — Матэрыялы для слоўніка мінска-маладзечанскіх гаворак (1970). Сшытак 1. М. А. Жыдовіч
  • алі міне іпа'ляц. Цял. РАСШЭ'УКА (рашшэ7ўка) жан. Карункі, якія ўшыБаюцца ў сярэдзіну абруса, ручніка, прасці
77 Ст. 27 — Слоўнік гаворак цэнтральных раёнаў Беларусі (1990). Том 1. А-П. Е. С. Мяцельская
  • ся. Кукалеўка Чэрв. АНТАЛЯЖЫ, АНТЫЛЯЖЫ толькі мн. Карункі. Анталяжы бываюць с усякімі ўзорамі: кольцамі, ромб
78 Ст. 230 — Жывое народнае слова (1992). І. Я. Яшкін, П. А. Міхайлаў
  • рацы: яны пралі, вышывалі рушнікі, сарочкі, вязалі карункі, панчохі i г. д. Як паведамляе П. В. Шэйн, час гэты
79 Ст. 255 — Слоўнік гродзенскай вобласці (1983). Т. П. Сцяшковіч
  • а з Йим. Прэціма Шчуч. МАРТАПЛИСЫ мн. Упрыгожанні, карункі. Майа баба аддала дачце ўсе свайє мартапласы. Дубар
80 Ст. 154 — Дыялектны слоўнік Лоеўшчыны (1982). Т. С. Янкова
  • Глянь, коромыслы павіслі. Пярэдзелка. КАРОНКІ мн. Карункі. Мар'я красівенна коронкі в'яжа. Дзяражычы. Навучыл
81 Ст. 338 — Лексіка гаворак Беларускага Прыпяцкага Палесся (2008)
  • 79. кружево н. 160, 166, 184а, 186, 197, 199, 202. карункі фабрычнай работы. // Што самі пл'атом то зубу, а што з магазша кружево 160. гл. зубы, карункі. КРУК кр'ук м. 184а. гаплік. гл. гаплік. КРУЧВАНК
82 Ст. 330 — Тураўскі слоўнік (1985). Том 4. П-Р. І. Я. Яшкін, Г. А. Цыхун, А. А. Крывіцкі
  • ласа i на дворэ. В. Малешава. РОСШЬГЦЬ зак. Ушыць карункі, злучыць выплятаннем дзве полкі, два бакі чаго-небу
83 Ст. 122 — Жывое слова (1978). І. Я. Яшкін, Ю. Ф. Мацкевіч
  • каў. От, гора зь етым шындылкам, зламауся німа чым карункі давязаць. ЯРМЯ'К м. Армяк з саматканага сукна. Ты
84 Ст. 117 — Слоўнік рэгіянальнай лексікі Гродзеншчыны (1999). П. У. Сцяцко, М. А. Даніловіч
  • уцкі, каб ты выпрагласё! Савічы Зэльв. ТРАНКІ мн. Карункі (вышыўка) на кашулі. Такую ўжо кашулю мне зрабіла,
85 Ст. 241 — Народнае слова (1976). А. Я. Баханькоў
  • О'ТЫР, ПРО'ТЫРЧ м. Іголка без вушка. РО'ШШЫУКА ж. Карункі ў навалачках. Рошшыўкі да навалечак зъвязала новыя.
86 Ст. 66 — Слоўнік гродзенскай вобласці (1983). Т. П. Сцяшковіч
  • го ўс'о адз'ен'н'е – адны брынды. Андрушоўцы Шчуч. Карункі. Прышыла да сарочк'и брынды и ўжо фарс'иц', йак на
87 Ст. 207 — Віцебскі краёвы слоўнік (1927). М. І. Касьпяровіч
  • р.). МАНКЕТЫ, аў, м.—обшлага. На манкетах нашыты карункі (Чарнагосьці, Беш. р.). МАНТАЧЫЦЬ, дзс. — выпрашив
88 Ст. 163 — Народнае слова (1976). А. Я. Баханькоў
  • одры, які дзеліцца з іншымі. Холмеч. ПАДЗОФНІК м. Карункі, якія прышываюцца да прасціны. Падзорнік у простынь
89 Ст. 329 — Слоўнік гродзенскай вобласці (1983). Т. П. Сцяшковіч
  • о идз'е. Герупава Свісл. ПАКРЫВАЦЬ незак. Дарыць падарункі. Ужо дз'ица пакрывайуп, н'ас'ице, хто што майа. Ані
90 Ст. 83 — Жывое народнае слова (1992). І. Я. Яшкін, П. А. Міхайлаў
  • Кручок для вязания. Люблю я танбуркай візаць, усе карункі, скаціркі ей звізала. ТАРНАВА'ЦЦА незак. Неспакойн
91 Ст. 29 — Скарбы народнай мовы. З лексічнай спадчыны насельнікаў Гродзенскага раёну (2014). Частка 2. А. П. Цыхун
  • здаецца, ні ўмеяш — ні бяры. Лікоўка. Брэ'чкі мн. Карункі. Даўней дзяўчата апшывалі брэчкамі рушніке, рукавэ
92 Ст. 47 — Матэрыялы для дыялектнага слоўніка Гомельшчыны (1978). Частка 4
  • (Барталамееўка, Ветк.). Параўн. паронкі ў 2 знач., парункі. ПАСАХЛІ толькі мн. каноплі (пустыя). Уперад пасах
93 Ст. 175 — Беларускае дыялектнае слова (1975). Л. Ф. Шаталава
  • БУРАК м. Кручок для вязання. Купіла тамбурак, буду карункі візаць. Касталомава В.-Дзв. ТАМБУРКА (танбурка) ж.
94 Ст. 258 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1986). Том 5. С-Я. Ю. Ф. Мацкевіч
  • к. Прышываць, уточваць, устаўляць. У сукню ўшывалі карункі. Ракаўскія Швянч. Даўней бірку ушывалі у штаны заме
95 Ст. 172 — Самабытнае слова (1994)
  • дствы, староствы, павятовыя «камісаржы», войты, пастарункі — ужо адны гэтыя голыя формулы змушалі падазрона на
96 Ст. 203 — Беларускае дыялектнае слова (1975). Л. Ф. Шаталава
  • я вязання. Галоўка тонкая ў штуціку, дрэнна рабіць карункі. Ністанішкі Смарг. ШТЫБНА прысл. Кепска. От пошыла
97 Ст. 336 — Прыказкі і прымаўкі (1976). Кніга 2. М. Я. Грынблат
  • о рублёў убытку. І. Курбека, 1961, Докш. 13.9.7. Падарункі без штаноў ходзяць. Раст., 183. Што ў яго рукі папа
98 Ст. 483 — Тлумачальны слоўнік прыказак (2011). І. Я. Лепешаў, М. А. Якалцэвіч
  • 14 лют.). Палічыце, калі ласка, усе яе дарункі-пячэнікі, падушачкі, не забыўшы, вядома, кучку цукр
99 Ст. 110 — Жывое народнае слова (1992). І. Я. Яшкін, П. А. Міхайлаў
  • пасучы каровы, што ледва дадому прышоў. ЗУБЫ' мн. Карункі да прасціны, рушніка. Зубы вывязала, цяпер выбялю i
100 Ст. 347 — Лексіка гаворак Беларускага Прыпяцкага Палесся (2008)
  • решеўкі мн. 132, 184а. рошеўкі мн. 160. фабрычныя карункі, якія ўшываюць у сярэдзіну абруса, у навалочку. //
101 Ст. 572 — Слоўнік гродзенскай вобласці (1983). Т. П. Сцяшковіч
  • лы вел'ум. Лешчаняты Смарг. ЕНТАЛЯЖЫ мн. Фабрычныя карункі. Мама на с'в'ато пашыла нам сукенки з ентал'ажами.
102 Ст. 170 — Жывое наша слова (2001). І. Я. Яшкін, Л. П. Кунцэвіч
  • каборачцы ў мянё складзены рушнікі, старьшрубахі, карункі. Шавярнічы. КАВЭТКІ мн. Леташняя падмарожаная буль
103 Ст. 19 — Тлумачальны слоўнік адметнай лексікі ў творах Якуба Коласа (2003). Г. У. Арашонкава, Н. А. Чабатар
  • льтанка; мезанін' (Каспяровіч-БРС). АНТАЛЯЖЫКІ мн. Карункі. І якіх убораў толькі На паненках ні было! Анталяжыкі ў дзве ролькі... Сымон-музыка. Анталяжы мн. 'карункі' (Навагр. Сцяшковіч, 1972); анталяжы, антыляжы мн. 'карункі' (Валож. МСММГ, 1970; Валож., Чэрв. СЦБ, 1970); антылярыкі мн. 'брыжы, карункі (на адзенні)' (Гродз. Цыхун); антуляжы мн. 'карункі' (Зэльв. Сцяцко). Параўн. франц. entoilage 'палатня
104 Ст. 415 — Падручны расійска-крыўскі (беларускі) слоўнік (1924). В. Ю. Ластоўскі
  • ы. ОГОВАРИВАТЬ што, дапускаць што умоўна, ставіць варункі; варункавдць, засьцярагаць; ра
105 Ст. 80 — Матэрыялы для дыялектнага слоўніка Гомельшчыны (1978). Частка 4
  • Піркі, Браг. + Багуцічы, Ельск.). ПЛЯЦЁ'НКАIII ж. карункі. Павойнік абшыла пляцёнкай (Ж.-Буда, Добр.); Абшый
106 Ст. 14 — Дыялектны слоўнік Брэстчыны (1989). М. М. Аляхновіч
  • зіця i анігадкі собе. Цераблічы Стол. АНТАЛЯЖЫ мн. Карункі. Гальку обшыла анталяжамы, хурошэ. Перавысь Малар.
107 Ст. 7 — Матэрыялы для дыялектнага слоўніка Гомельшчыны (1981). Частка 7
  • йду сваёй тамбаркі (Хізы, Ветк.); Тамбуркай вязал! карункі, скацеркі (Бабовічы, Гом.); Танбуркі дзед мне дзела
108 Ст. 75 — Народная лексіка Гомельшчыны ў фальклоры і мастацкай літаратуры (1983)
  • Рам., БС, IV, 140; Балсуны Раг. КРУЖКІ толькі мн. Карункі. А ти я ня девка, Ти я ни паненка: Сподница у кружк
109 Ст. 87 — Слоўнік гаворак цэнтральных раёнаў Беларусі (1990). Том 1. А-П. Е. С. Мяцельская
  • кавоў або сподняя спадніца. Анюта, прышый ты гэтыя карункі да галькі, усё ш пякней будзіць. Канстанцінава Мядз
110 Ст. 162 — Дыялектны слоўнік Косаўшчыны (2011). А. Ф. Зайка
  • ко калі бывая чарвівы. Заполле Кос. ПАДУЗО'РШК м. Карункі, якія прышываюць да прасціны. Даўней да кожнае прас
111 Ст. 183 — Слоўнік гаворак цэнтральных раёнаў Беларусі (1990). Том 1. А-П. Е. С. Мяцельская
  • к рэлігійных калядных песень'. КАНУРКІ толькі мн. Карункі. Я зьвізала ўжо кануркі, забірай. Ратуцічы Барыс.
112 Ст. 388 — Дыялектны слоўнік Лоеўшчыны (1982). Т. С. Янкова
  • як мо мой чалавек. Ручаёўка. ФАРБСУТА ж. Вязаныя карункі. Трэба звезаць у ручнік фаробту. Бывалькі. ФІГУРЭ'
113 Ст. 371 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1982). Том 3. М-П. Ю. Ф. Мацкевіч
  • Гемзы Шальч. ПАЛЯДЗЕ'ЦЬ зак. Паглядзець. Палядзі карункіі Магуны Паст. Ідзі палядзі! Дзяніскавічы Ганц. Паля
114 Ст. 17 — Слоўнік гродзенскай вобласці (1983). Т. П. Сцяшковіч
  • 'икайа школа. Уша Кар. АБСЫЛАЦЬ незак. Пасылаць падарункі. Марыс'ина Вал'а апсылала ўс'у радн'у маладога шоўк
115 Ст. 244 — Жывое слова (1978). І. Я. Яшкін, Ю. Ф. Мацкевіч
  • калі начнет галгітаць. Лыскава Пруж. ГАЛЁНЫI мн. Карункі. Трэба наложыць споднщу з галёнамі. Велута Лун. ГА
116 Ст. 12 — Дыялектны слоўнік (2005). Н. І. Гілевіч
  • гнула злыдняў тых. Краснае. АНТАЛЯЖЫ толькі ў мн. Карункі. Вербная за нядзелю. У хаце к сьвяту прыбраць трэба
117 Ст. 543 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1984). Том 4. П-С. Ю. Ф. Мацкевіч
  • поднія. Солы Смарг. Споднія штаны. Пасека Ст.-Дар. Карункі прышывалі да спаднічкаў сподніх. Гемзы Шальч. Спонн
118 Ст. 139 — Палескі слоўнік: Лельчыцкі раён (2000). І. М. Кучук, А. К. Малюк
  • ікі свое роботы. Ліпляны. До ўціральніка прышывалі ґарункі. Падварак. Настольніца шэршы за ўціральніка. Тонеж.
119 Ст. 145 — Краёвы слоўнік Чэрвеншчыны (1929). М. В. Шатэрнік
  • -ж любяць есьці картоплю ў муньдзірах, В. Старика. Карункі, нак, мн,—кружева. Марыля добра ўмея рабіць карункі. В. Cima, Пух. р. (Пр. Карон к i / Карціць, дзс. бе
120 Ст. 330 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1980). Том 2. Д-Л. Ю. Ф. Мацкевіч
  • 6 6 к 2. Зупчыкі ў бёрдах. Індра Красл. ЗУБЭ' мн. Карункі. Зубэ шыдэлкам вязалі. Зубэ прышыла да спадніцы. Па
121 Ст. 32 — Тураўскі слоўнік (1982). Том 1. А-Г. І. Я. Яшкін, Г. А. Цыхун, А. А. Крывіцкі
  • пірагі. Кожны год бабка двойчы носіць да ўнукаў падарункі: на вялікдзень волочэбнэ (тканіны на сукенку, цукер
122 Ст. 209 — Слоўнік гаворак цэнтральных раёнаў Беларусі (1990). Том 1. А-П. Е. С. Мяцельская
  • а тэатральная'. КУРУЛОТ гл. калаўрот КУРУНКІ мн. Карункі. Бялізна ўся хорошая, с курункамі — богатая дзевачк
123 Ст. 144 — Народная лексіка (1970). П. У. Сцяцко
  • шня (яечня), смашны ( смачны). Антуляжы толькі мн. Карункі. Настольніцу з антуляжамі заслала на стол, як на съвято. Гр. Антуляжы — карункі', Маст., Ваўк., Слон. (П. С.); анталяжы — тс. Чэрв.
124 Ст. 19 — Слоўнік рэгіянальнай лексікі Гродзеншчыны (1999). П. У. Сцяцко, М. А. Даніловіч
  • . Да картоплі брэчкі дам. Конна Зэльв. БРЭШКІ мн. Карункі. Такімі брэшкамі можно й каўнер у сукенцы апшыць. Л
125 Ст. 20 — Рубельскі лексіка-фразеалагічны слоўнік (2008). М. І. Пашкевіч
  • . ЗУБЫ, мн., перан. Звязаныя кручком зубападобныя карункі, якія выкарыстоўваюцца для аздобы посцілак, настоль
126 Ст. 426 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1980). Том 2. Д-Л. Ю. Ф. Мацкевіч
  • тошка 'тж\ КАРУ'НКІ, КАРУНКЕ', KAPO'HKI толькі мн. Карункі. Карункі бяз шуціка робім. Магуны Паст. Я i карункі візала, i панчохі. Гайна Лаг. Яна можыць карункі вырабляць. Keмялішкі Астр. Як маладая была, вязала карункі; мая пасцілка c карункамі. Саланое Віл. Карункі на прошвы самі вязалі. Стральцы Гродз. Просціна аблезла ўніс, карунке вісяць. Кдралі Шчуч. Карункі я сама рабіла. Солы Смарг. Каронкі прышыла да ручні
127 Ст. 94 — Скарбы народнай мовы. З лексічнай спадчыны насельнікаў Гродзенскага раёну (2014). Частка 2. А. П. Цыхун
  • ль, туды мы і насілі. Чэхаўшчына. Зубкі мн. Брыжы, карункі. Даўней да спадніцаў дзяўке зубкі прышывалі, каб пя
128 Ст. 530 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1986). Том 5. С-Я. Ю. Ф. Мацкевіч
  • К м ШЫДЭ'ЛКА, ШЫДЭ'ЛКО н. Шыдэлак. Шыдэлкам вязалі карункі. Рудня Астравітая Чэрв., Рыбчына Віл. Шыдэлкам навязала гарунак. Альхоўцы Лях. Прыгожыя карункі вязалі шыдэлкам. Падгаі Мін. Kyni мне шыдэлак, звяж
129 Ст. 182 — Народнае слова (1976). А. Я. Баханькоў
  • ам. Вазьмі паджогу i падпалі ў печы. іПАДЗОФНІК м. Карункі, якімі абшываецца ніжні край іпрасціны. К прасьцілк
130 Ст. 50 — Матэрыялы для дыялектнага слоўніка Гомельшчыны (1978). Частка 4
  • ч.). Параўн. паронка ў 1 знач., паронкі ў 2 знач., парункі, пасалёнка. ПАСТАЯ'УКА ж., тое, што пастаялка ў 1
131 Ст. 101 — Слоўнік рэгіянальнай лексікі Гродзеншчыны (1999). П. У. Сцяцко, М. А. Даніловіч
  • сьпячэш. Дабраволя Свісл. РО'СТАЎКІ мн, Устаўныя карункі ў навалачках. На падушках былі прыгожыя з ростаўкам
132 Ст. 155 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1986). Том 5. С-Я. Ю. Ф. Мацкевіч
  • МБУРАВА'ЦЬ незак. Вязаць кручком. Буду тымбураваць карункі. Ёдлавічы Брасл.; гл. т а н б у р к а. ТЫМБУ'РАК м
133 Ст. 270 — Мова Сенненшчыны: дыялектны слоўнік (2015). Том 1. Л. П. Кунцэвіч, В. М. Курцова
  • Яго жонку кантужьілі. Кішуроўшчына. КАНУРКА ж. 1. Карункі. А гэта прышывалася канурка. Самі візалі. Фасаўшчын
134 Ст. 63 — Скарбы народнай мовы. З лексічнай спадчыны насельнікаў Гродзенскага раёну (1993). Частка 1. А. П. Цыхун
  • мацнейшыя. Кунцаўшчына. Зубкі (зупкі) мн. Брыжы, карункі. Даўней да спадніцаў дзяўке зупкі прышывалі, кап пя
135 Ст. 29 — Палескі слоўнік: Лельчыцкі раён (2000). І. М. Кучук, А. К. Малюк
  • а горуны ўжэ цэлую кукулу. Астражанка. fopyrca мн. Карункі. Я сама плела fopymd. Тонеж. Да ўцірёльніка прышыва
136 Ст. 208 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • рыгожы прыбрана з мусліну, А спаднічка ў яе скрозь карункі, хвальбоны — Грубым золатам ткана па полі зялёным (
137 Ст. 523 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • уду ілгаць табе, князь.. Я надзену на сябе багатыя карункі і бранзалеты і буду выглядаць не горш за баярынь, я
138 Ст. 591 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • [ст.-бел. шлямь, шламь - футра; ням. Schlamm] мн. Карункі. У блакітнай спадніцы, падшытай белымі шлямамі - ка
139 Ст. 24 — Скарбы народнай мовы. З лексічнай спадчыны насельнікаў Гродзенскага раёну (1993). Частка 1. А. П. Цыхун
  • здаецца, ні ўмеяш - ні бяры. Лікоўда. 'Брэчкі мн. Карункі. Даўней дзяўчаты апшывалі брэчкамі рушніке, рукавэ
140 Ст. 24 — Прыказкі Лагойшчыны (1966). А. Варлыга
  • ку дасьць. Аб лісьлівым падлізьніку, сквапным на падарункі. 183. Ваўка баяцца, у лес ні хадзіць. Прыказваюць
141 Ст. 309 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1982). Том 3. М-П. Ю. Ф. Мацкевіч
  • ная зямля. Беразіно Докш. ПАДЗОФНІК м. 1. Шырокія карункі, якія прышываюць да прасдіны. Падзорнікі візала. Ло
142 Ст. 292 — Лексіка гаворак Беларускага Прыпяцкага Палесся (2008)
  • пакрышанай бульбы. ВАРОНКІ варонкі мн. 110, 113. варункі мн. 148, 154, 157, 160–162, 169, 185. 1. суп з бульбы 110, 113, 115, 148, 154, 157, 160—162. // Кідайем грыбы і салом зажарвайем варункі 161. 2. агульная назва супу 160. // Варункі із фасол'айу, із гарохам. Запрэгла салом варонок 16
143 Ст. 471 — Краёвы слоўнік усходняй Магілёўшчыны (1970). І. К. Бялькевіч
  • сл. ХВАРБОТЫ, -аў, мн. л. Вязаныя ручным спосабам карункі.Щ ты купляла хварботы, ці сыма рабіла? Залесавічы К
144 Ст. 212 — Тураўскі слоўнік (1982). Том 2. Д-К. І. Я. Яшкін, Г. А. Цыхун, А. А. Крывіцкі
  • ць. Ідве корова колюшча. Запясочча. КОЛЯ'ДКА ж. Падарункі калядоўнікам. Добры вечор, 'шчодры вечор, дайце кол
145 Ст. 8 — Тураўскі слоўнік (1982). Том 2. Д-К. І. Я. Яшкін, Г. А. Цыхун, А. А. Крывіцкі
  • уе карову. Запясочча. ДАРОВГЗНІНА ж. Дараванне, падарункі. Як на веселы, то даровізніна. Хотамель. ДАРЬГЦЬ н
146 Ст. 21 — Мова Сенненшчыны: дыялектны слоўнік (2015). Том 2. Л. П. Кунцэвіч, В. М. Курцова
  • ь падзоль. Жохава. ПАДЗОР м. Вышыванае палатно ці карункі, якія прышываліся да прасціны ці прымацоўваліся да
147 Ст. 383 — Падручны расійска-крыўскі (беларускі) слоўнік (1924). В. Ю. Ластоўскі
  • дадатковыя да пялюсткоў часткі кветкі, ў сярэдзіне карункі, якія аддзяляюць мядовую цеклаць; мадунцы. НЕКТО з
148 Ст. 193 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1986). Том 5. С-Я. Ю. Ф. Мацкевіч
  • кала i прала, а тады друга сястра ўзрасла — вязала карункі. Ракаўскія Швянч. Пака дзеці ўзраслі, так бедавалі.
149 Ст. 45 — Слоўнік гродзенскай вобласці (1983). Т. П. Сцяшковіч
  • а ў аф'ицэрках пашла гул'ан'. Бачаншы Вор. АФТ м. Карункі з гафту. Куп'ила дачце кашул'у з афтам. Ходараўцы Л
150 Ст. 115 — Слоўнік гродзенскай вобласці (1983). Т. П. Сцяшковіч
  • ты ставиш свайе г'иморы? Мір Кар. ГІНДАЛИЗІКІ мн. Карункі. Ашыла каўнер г'индал'азика-ми и хораша. Пазалушкі
151 Ст. 130 — Крылатыя афарызмы ў беларускай мове (2011)
  • ейны прычал Бойся данайцаў гл. Бойся данайцаў, што дарункі прыносяць Бойся данайцаў, што дарункі прыносяць або Бойся данайцаў , што дары свае дораць Бойся данайцаў, што дары свае дораць гл. Бойся данайцаў, што дарункі прыносяць Будзь гатовы(-оў)! гл. Будзь гатовы(-оў)!
152 Ст. 143 — Крылатыя афарызмы ў беларускай мове (2011)
  • imeo Danaos et dona ferentes - Бойся данайцаў, што дарункі прыносяць або Бойся данайцаў, што дары свае дораць
153 Ст. 148 — Крылатыя афарызмы ў беларускай мове (2011)
  • данайцев, дары приносящих... - Бойся данайцаў, што дарункі прыносяць або Бойся данайцаў, што дары свае дораць
154 Ст. 552 — Прыказкі і прымаўкі (1976). Кніга 1. М. Я. Грынблат
  • ецца. 2188, 2118. Базарынкі, базаркі — пакупкі, падарункі з базара. 2193. Фіць — хутка, умомант. 2202—2205.
155 Ст. 157 — Крылатыя афарызмы ў беларускай мове (2011)
  • ет) Вяргілій Марон, Публій – Бойся данайцаў , што дарункі прыносяць або Бойся данайцаў , што дары свае дораць Гаварухін С.С. – Месца сустрэчы змяніць (перамяніць) нельга Гамер – Бойся данайцаў , што дарункі прыносяць або Бойся данайцаў , што дары свае дораць
156 Ст. 43 — Дыялектны слоўнік Брэстчыны (1989). М. М. Аляхновіч
  • мо, солодкіх галёноў. Кабакі Бяроз. ГАЛЁНЫ мн. 1. Карункі. Трэба наложыць спонніцу з галёнамі. Велута Лун. 2.
157 Ст. 150 — Рэгіянальны слоўнік Віцебшчыны (2012). Частка 1
  • кашу ды ем. Празарокі Глыб. ГАФТ м., толькі адз. Карункі. У маёй матулькі ўсе плаццi былі з гафтам. Яна сама
158 Ст. 74 — Беларускае дыялектнае слова (1975). Л. Ф. Шаталава
  • жэтэ кантара. Дзмітравічы Кам. КАНУРКІ толькі мн. Карункі. Прышыла к простані кануркі. Ваўкавічы Тал. КАНЦЫ
159 Ст. 83 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1979). Том 1. А-Г. Ю. Ф. Мацкевіч
  • л. ВАНТРАБЯНКА АНТРОБЫ гл. ВАНТРОБЫ АНТЫЛЯЖЫ мн. Карункі, прошва. Антыляжы — гэта кружава і прошвы. Індра Кр
160 Ст. 148 — Жывое слова (1978). І. Я. Яшкін, Ю. Ф. Мацкевіч
  • а пападвокнічу, усё паглядалі на маладых, на йіх падарункі. ПАЎЗЬБІРВАЦЬ зак. Пасабіраць, пазбіраць, вырваць
161 Ст. 15 — Скарбы народнай мовы. З лексічнай спадчыны насельнікаў Гродзенскага раёну (2014). Частка 2. А. П. Цыхун
  • дзя, ні вытрываюць. Індура. Антыля'рыкі мн. Брыжы, карункі /на адзенні/. Маленькія брыжачкі такія тоненькія, н
162 Ст. 38 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • і інш.; карункі. І якіх убораў толькі На паненках ня было, Анталяжы
163 Ст. 32 — Краёвы слоўнік Чэрвеншчыны (1929). М. В. Шатэрнік
  • Анталяжы, аў, мн.—тоже, что карункі—кружева. Хрысьціна зрабіла скацярсьць з анталяжамі.
164 Ст. 28 — Шасцімоўны слоўнік прыказак, прымавак і крылатых слоў (1993). Н. А. Ганчарова
  • равы, заняткі ў школе, людзі рабілі адзін аднаму падарункі і весяліліся.
165 Ст. 416 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1979). Том 1. А-Г. Ю. Ф. Мацкевіч
  • . Гaлубы Мает. Гальку патспот надзявалі на кашулі, карункі ўшывалі зверху. Старыя Трокі Трак. Галька — кашуля, падніз надзявалі. Пацаўшчына Дзятл. Галька, як кашуля длінная. На валькі паркаль набіралі i карункі прышывалі. Быстрыца Астр. Галька була, бы сподныця,
166 Ст. 408 — Падручны расійска-крыўскі (беларускі) слоўнік (1924). В. Ю. Ластоўскі
  • ацягчаньне. ОБРЕМЕНИТЕЛЬНЫЙ, уцяжл/вы. Уцяжлівыя варункі. ОБРЕЧЬ каго, празнячыць, пасьвяц/ць, ахвяраваць.
167 Ст. 332 — Народныя скарбы. Дыялекталагічны зборнік (2008). Л. П. Кунцэвіч
  • кі з лазы: плесці... 15. Рабіць панчохі, рукавіцы, карункі спіцай ці на прутках: вязаць, плесці... 16. Рабіць
168 Ст. 149 — Крылатыя афарызмы ў беларускай мове (2011)
  • анайцев, дары приносящих...) - Бойся данайцаў, што дарункі прыносяць або Бойся данайцаў, што дары свае дораць
169 Ст. 312 — Лексіка гаворак Беларускага Прыпяцкага Палесся (2008)
  • ПАРТЫЧКА партычка ж. 80, вялікі кавалак хлеба 80. ПАРУНКІ паронкі мн. 136. парункі мн. 151, 152, 159-161, 166, 176, 177, 179, 182, 186, 187, 190, 191, 199. паронкі мн. 154, 169, 170, 172, 173, 178, 181, 185. пар'онкі мн. 158. 1. параная з салам, мясам бульба 136, 151. // Налупац', поперарэзвайуц' і парац' 151. 2. чышчаная, вараная з соллю бульба 152, 159, 173, 177-179, 181, 182, 187, 190, 191. // Картошку лупац' нажом, намуйуц', вадойу налуц', посолац' і становац' парыц'. Спарым парунок на снеданне 187. Кулагу с парункамі йелі 187. 3. вараная ў лупінах бульба 154, 158, 160, 161, 166, 169, 170, 172, 185, 199. // Ходзем паронок налупемо 169. 3 лупшайкамі картошкі нарэжуц', пасолац', это называлі порункі 199. ◊ парункі з лушпайкамі 173, 177. бульба, вараная ў лупінах.
170 Ст. 92 — Віцебскі краёвы слоўнік (1927). М. І. Касьпяровіч
  • уз. р.). ВЯЗАЦЬ, дзс—вязать. Яна ўжо ладна вязець карункі (Зямковічы, Сен. р.). ВЯЗЁНКА, ж. — вязаный платок
171 Ст. 61 — Скарбы народнай мовы. З лексічнай спадчыны насельнікаў Гродзенскага раёну (2014). Частка 2. А. П. Цыхун
  • патступіцца. Пракопавічы. Дары'ць незак. Даваць падарункі, абдорваць. У нас маладая дарыць усіх братоў, сёстр
172 Ст. 32 — Матэрыялы для дыялектнага слоўніка Гомельшчыны (1978). Частка 4
  • е ўзяў (Восаў, Светл.). Параўн. паронка ў 1 знач., парункі, пасалёнка, пастаяннікі; 2. тое, што павінкі ў 2 зн
173 Ст. 55 — Матэрыялы для дыялектнага слоўніка Брэстчыны (1975). П. І. Сігеда
  • адыходзяць па аднаму і кладуць перад імі на стол падарункі, г. зн. пырыпива -ють. Мулудәйі сілә за стил, і ніх
174 Ст. 93 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • віслачы (Л. Дайнека. Меч князя Вячкі – МКВ, 110). Варункі [ст.-бел. варунокъ – умова; польск. warunek ням. Wahrung] мн., адрадз. Абставіны, умовы. У такіх варунках трамвай мала прынясе нам выгоды ці карысці (Ф. Багушэвіч – Тв., 145). «Салавей», як цяпер усе называлі Сымона, знаходзіўся пры мякчэйшых варунках (З. Бядуля. Салавей – Выбр. тв., 47). Рассеяўшы людзей па абшырнай кулі земскай, жыццё гэтым самым паставіла іх у адменныя варункі бытавання (Я. Купала. Ці маем мы права выракацца роднай мовы – Зб. тв., VII, 181). Восенню могуць быць іншыя варункі – Міндоўг пойдзе ў паход, на стол сядзе Войшалк (В. Іпатава. Залатая жрыца Ашвінаў – АД, 289). ..абставы і варункі жыцьця сучаснаго замінаюць (М. Гарэцкі. У чым яго крыўда? – Р, 125). Варункі новаго жыцця, грамадзянская воля і роуныя правы усі
175 Ст. 122 — Тлумачальны слоўнік адметнай лексікі ў творах Якуба Коласа (2003). Г. У. Арашонкава, Н. А. Чабатар
  • крочкі, чуць суне ногі. Пракурор. КРУЖАВА н., зб. Карункі; сурвэткі з карунак. Па кутках залы стаялі круглыя столікі пад белым кружавам: на століках ляжалі альбомы для фатаграфій. На ростанях. Крўжава мн. ‘карункі’ (Дзятл. Сцяшковіч, 1972); крўжава, крўжавя н. ‘карункі’ (Лоеў. Янкова). Параўн. руск. кружево ‘карункі’. КРУМКНУЦЬ зак. Абазвацца гукамі, падобнымі на «к
176 Ст. 640 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • kolaus [ад Святога Мікалая, які прыносіць дзецям падарункі] м. Традыцыйны калядны падарунак: пернік. Былі тут
177 Ст. 32 — Палескі слоўнік: Лельчыцкі раён (2000). І. М. Кучук, А. К. Малюк
  • дорогу водою размуло. Маркоўскае. ДАРОВАНИЕ н. Падарункі. Ей одного дарования хопіць на цэлы год. Падварак
178 Ст. 168 — Жывое наша слова (2001). І. Я. Яшкін, Л. П. Кунцэвіч
  • я M. Танка ў 1992 годзе. АНТАЛЯ'ЖЫ, АНТЫЛЯ'ЖЫ мн. Карункі. Усё сама рдбіла: ткала, вышывала i антыляжы на руш
179 Ст. 45 — Скарбы народнай мовы. З лексічнай спадчыны насельнікаў Гродзенскага раёну (1993). Частка 1. А. П. Цыхун
  • ў браць на гэршкі, як малы быў. Рагачы. Гэстка ж. Карункі. Даўней шляхцянкі шылі сукенкі з гэсткамі, ціпер га
180 Ст. 268 — Рэгіянальны слоўнік Віцебшчыны (2012). Частка 1
  • зя было адкрыцъ. Гарадзец Шарк. КУБАСЫ толькі ми. Карункі. На ручніках у бабулі маёй кубасы былі. Друцк Тал.
181 Ст. 26 — Крылатыя афарызмы ў беларускай мове (2011)
  • АЙЦАЎ , ШТО ДАРУНК1 ПРЫНОСЯЦЬ. БОЙСЯ ДАНАЙЦАЎ, ШТО ДАРУНКІ ПРЫНОСЯЦЬ = гр. Форои todi; Aavaovq каі 5bpa tpepov
182 Ст. 127 — Краёвы слоўнік усходняй Магілёўшчыны (1970). І. К. Бялькевіч
  • а Раснян. ВЯЗАЦЬ, дзеясл. Вязаць. Дзяўчаты вязалі карункі, а хлопцы ў карты гулялі. Юшкавічы Раснян. Карункі вяжуць з куплёных нітык. Карма-Пайкі Крыч. Дзелыйця
183 Ст. 95 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1979). Том 1. А-Г. Ю. Ф. Мацкевіч
  • ягады апсысая. Вецярэвічы Пух. АПТ м. Гафтаваныя карункі. Апт шырокі купіла да гацей. Старыя Трокі Трак.; па
184 Ст. 71 — Матэрыялы для слоўніка мінска-маладзечанскіх гаворак (1970). Сшытак 1. М. А. Жыдовіч
  • кура'чынаю. Цял. КУРУ'НКІ (куру'нкі) толькі ў мн. Карункі. С-пат пасьці'лкі само'й про'стыні не віда'ць, зьві
185 Ст. 423 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1980). Том 2. Д-Л. Ю. Ф. Мацкевіч
  • бе каромісло з зоркаў. Каўняны Гродз. КАРОНКІ гл. КАРУНКІ КАРОПАВА ЖАБА ж. заал. Рапуха. Калясное Міхал. КА
186 Ст. 14 — Слоўнік народнай мовы Зэльвеншчыны (2005). П. У. Сцяцко
  • паеду, хай хоць азалоціць міне. Ал. АНТУЛЯЖЫ, мн. Карункі. Настольніцу з антуляжамі на сьвято засьцялі — хара
187 Ст. 151 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1984). Том 4. П-С. Ю. Ф. Мацкевіч
  • шосім ставы i навівалі. Кухты Віл. ПРЫНО'СЫ мн. Падарункі. Усе прыносы клалі ў каробачку, што насілі на вясел
188 Ст. 17 — Дыялектны слоўнік. З гаворак Зэльвеншчыны (1970). П. У. Сцяцко
  • хоць азалоціць міне. Ал. АНТУЛЯЖЫ, -аў толькі мн. Карункі. Настольніцу з антуляжамі на сьвято засьцялі — хара
189 Ст. 537 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1980). Том 2. Д-Л. Ю. Ф. Мацкевіч
  • бу лавіць. Саланое Віл. 6. Шыдэлак. Кручком вяжуць карункі. Старыя Смільгіні Воран. Кручком рукавіцы можна вяз
190 Ст. 104 — Скарбы народнай мовы. З лексічнай спадчыны насельнікаў Гродзенскага раёну (2014). Частка 2. А. П. Цыхун
  • леп, будзя i сабе i свіням. Сапоцкін. Кару'нкі мн. Карункі. Карункі нашывалі на сарочках, на ніжніх спадніцах, такія пе
191 Ст. 87 — Слова да слова - будзе мова. Дыялектны слоўнік вёскі Фядоры (2010). С. С. Клундук
  • удь рубля взяты, на віз одразу положы. РУЖКИ, мн. Карункі. Баба кручком вывязала на платте ружки. РЫХТЫК, пр
192 Ст. 229 — Слоўнік гаворак цэнтральных раёнаў Беларусі (1990). Том 1. А-П. Е. С. Мяцельская
  • отнай руды. Сама пашые спадніцу, пакраce плётачкі [карункі] у мачанічніку i прышыя. На мачанічнік рудую воду з
193 Ст. 197 — Вопыт літаратурна-дыялектнага слоўніка беларускай мовы (1999). У. В. Анічэнка
  • КАРТУЗ казьірка. КАРТЫ /ігральныя/ кабёлы, сцГркі. КАРУНКІ брёчкі, брёшкі, анталібкы, кануркі, кружавы, прошв
194 Ст. 356 — Краёвы слоўнік усходняй Магілёўшчыны (1970). І. К. Бялькевіч
  • рочкі. Юркавічы Клім. Дзяўчына прышыла к пярэдніку карункі. Усполле Раснян. Маці прышыла к хвартуку матуз. Ган
195 Ст. 17 — Слоўнік рэгіянальнай лексікі Гродзеншчыны (1999). П. У. Сцяцко, М. А. Даніловіч
  • . Тут вышыта бегунком. Курчаўцы Бераст. БЖЭЖЫ мн. Карункі. Ціпер бжэжы ў магазіні ест, а раней трэба было сам
196 Ст. 536 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • , у якім размяшчалася такая ўстанова. А Участкі-пастарункі. Па вёсках спешна будаваліся паліцэйскія ўчасткі-пастарункі, па гарадах і мястэчках — гарнізонныя казармы (М. П
197 Ст. 7 — Слоўнік калюгавай мовы (1992)
  • дак — няспелы апалы плод (яблык, груша) анталяжы — карункі апамагчыся — разжыцца апароць — знайсці, адшукаць а
198 Ст. 108 — Этымалагічны слоўнік фразеалагізмаў (2004). І. Я. Лепешаў
  • а і сустрэча з чалавекам, у якога «паганае вока». Дарункі данайцаў. Агульны для ўсходнесл. м. (руск. дары данайцев, укр. дари данайців). Каварная паслуга з мэтай прычыніць зло. Пасажыры б'юць трывогу: іх збуцвелы каўчэг хіліцца і яшчэ, чаго добрага, перакуліцца ад перагрузкі. Не таварамі для народа, не багаццямі для працоўных. Дарункамі данайцаў — зброяй! (С. Паўлаў. Воўк ля парога). Сфарміраваўся на аснове легенды з грэчаскай міфалогіі аб узяцці Троі і траянскім кані. Данайцы (грэкі) пасля дзесяцігадовай асады рашылі хітрасцю авалодаць горадам Троя. Яны сказалі, што пакідаюць горад, падарылі траянцам вялізнага драўлянага каня і адплылі на суседні востраў. Жрэц Лаакоан не паверыў грэкам і папярэдзіў сваіх суайчыннікаў: «Бойцеся данайцаў, што прыносяць дарункі!». Але траянцы не звярнулі ніякай увагі на гэту пер
199 Ст. 393 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • будаваліся паліцэйскія ўчасткі – пастарункі, па гарадах і мястэчках – гарнізонныя казармы (М. Паслядовіч – ТСБМ, IV, 88). Дэфензівы і нагайкі, Як было і ў Мікалайкі: Цар – настаўнік ваш, панове! Пастарункі ды касцёлы, І ніводненькае школы Беларусам у іх мове! (Я. Колас. Панам – Зб. тв. у 12 т., II, 20). Ваяводствы, староствы, павятовыя «камісаржы», войты, пастарункі – ужо адны гэтыя голыя формулы змушалі падазрона на
200 Ст. 329 — Лексіка гаворак Беларускага Прыпяцкага Палесся (2008)
  • яп, накладзіч, раскладзіна. АЗАДНІК гл. заднік. АКАРУНКІ гл. карункі. АКОЛЕСЦІК околес'цік м. 139. несуконная спадніца.
201 Ст. 276 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • заняты сарацынамі Святы горад, абяцаючы багатыя падарункі і здабычу (В. Іпатава. Залатая жрыца Ашвінаў — АД,
202 Ст. 264 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • просіць прабачэння, — са скрухай паўтарыў ён. - Падарункі княжычу едуць (У. Караткевіч. Каласы пад сярпом тва
203 Ст. 3 — Слоўнік Эпімаха-Шыпілы (1969). Б. І. Эпімах-Шыпіла
  • юш—кохлік. Дзіцё чуць жывое ад кохліку. Кружева—1. Карункі. 2. Брыжы. 3. Каронкі (Бабруйшчына). 4. Анталяжы. 5
204 Ст. 225 — Слоўнік архаізмаў і гістарызмаў (2007). С. М. Струкава
  • дствы, староствы, павятовыя «камісаржы», войты, пастарункі — ужо адны гэтыя голыя формулы змушалі падазрона на
205 Ст. 44 — Матэрыялы для дыялектнага слоўніка Гомельшчыны (1978). Частка 4
  • ронку (Хвойнае, Хойн.). Параўн. паронкі ў 2 знач., парункі, пасалёнка, пастаяннікі; 2. тое, што паранка ў 2 знач. Дзеўкі, я прыгатавала паронку, а вы свінне выліцце (Дарашэвічы, Петр.). ПАРО'НКІ толькі мн. 1. тое, што паранка ў 1 знач. Паронкі ў печы пагараць, a яна ўсё стаідь, не нагаворыцца (Аляксандраўка, Калінк.). Параўн. паронікі; 2. тое, што палавінкі ў 1 знач. Паронкі зварыліся, i я сцерла катай i затаўкла салам (Новая Дуброва, Акц.). Параўн. паронка ў 1 знач., парункі, пасалёнка, пастаяннікі; 3. буракі (распараныя з цы
206 Ст. 117 — Жывое народнае слова (1992). І. Я. Яшкін, П. А. Міхайлаў
  • узы naдагараюць, так ты закрый юшку. FAPO'HKI мн. Карункі. Раней гаронкі к рушнікам прышывалі. ПБЕУІЬНІЦА пр
207 Ст. 184 — Дыялектны слоўнік Брэстчыны (1989). М. М. Аляхновіч
  • ы забыв швораба. Літоўск Драг. ПРОШВА ж. Вышыўка, карункі. Вуна зробыла на подушцы прошвы. Макраны Малар.
208 Ст. 63 — Матэрыялы для слоўніка мінска-маладзечанскіх гаворак (1977). Сшытак 3. М. А. Жыдовіч
  • стак запахала? Бяс. KAPO'HKI (каронкі) толькі мн. Карункі. Апшыла я сабё кохту каронкамі. Кук. KAPTA'K (карт
209 Ст. 585 — Слоўнік беларускіх гаворак паўночна-заходняй Беларусі і яе пагранічча (1980). Том 2. Д-Л. Ю. Ф. Мацкевіч
  • одз. Наша карова курта. Гемзы Шальч. КУРУ'НКІ мн. Карункі. Курункі прышывалі да кашуляў, да станічкаў i да сп
210 Ст. 128 — Матэрыялы для слоўніка народна-дыялектнай мовы (1960). Ф. М. Янкоўскі
  • РСУШВА наз., ж., p. -ы. Карункі, якія ўшываюцца ў навалочкі ці настольнікі. Ганя до
211 Ст. 169 — Тураўскі слоўнік (1982). Том 2. Д-К. І. Я. Яшкін, Г. А. Цыхун, А. А. Крывіцкі
  • ўзор. Рушнікі ў зубкі ткалі. Запясочча. ЗУ'БУ мн. Карункі, розная аздоба на адзенне ці
212 Ст. 166 — Рэгіянальны слоўнік Віцебшчыны (2012). Частка 1
  • зі танцаваць у іх. Загор'е Глыб. ГУНКІ толькі мн. Карункі. Упрыгожвалі гункамі шарфы, платкі. Анэліна Тал. Па