Старонка 83
◀ / 1324 ▶
астрова-вы-ве; мн. ч., род.-оў, ж.—нетолстая ёлка с сучьями в 10-15 цм. длиной. Янк. I. Астрову зрабіў, старую пастухі спалілі. Янк. I. астроўкі-каў — астравіна. Ксл. У вастроўкі палажылі авес. Хадулава Куз. (Ксл.). астрагон-ону, предл.-оне, м.—уксус. Дсл. Купі бутэльку астрагону — дохтар казаў, каб я астрагонам галаву мачыла. Дсл. астракол-олу, предл.-оле, м. заостренные колья. Дсл. Астраколам сад загарадзіў. Дсл. 2. перен., род. п.-ола—дерзец большой руки. Дсл. Дзяцюк вялікі астракол. Дсл. астраколье-ля, предл.-лю, собир.—заостренные колья. Дсл. астракольлям сад загарадзіў. Дсл. астрамок-мка; мн. ч., дат.-мком, мн. ч., предл.-мкох, м.—узкий и высокий воз сена или что-л. подобное. Гсл. Уменьш. астрамочак-чка—базарный небольшой воз сена. Ксл. За гэты астрамочак толькі просе! Сянно (Ксл.). астравокі-кая-кае—остроглазый. Нсл. 370. Які ты астравокі, зараз і ўбачыў. Нсл. астравіна-ны-не, ж.—приспособление для сушки гороха, льна и т.п. Ксл. Парадзь, дзе імне дастаць сукаватую ялінку на астравіны. Вішкавічы Чаш. (Ксл.). Астравіна павалілася. Луб'ева Аз. (Ксл.). См. астроўкі. астравінка-нкі, 1. небольшой лужок среди леса, или заростающий мелколесьем болотины. НК.: Очерки, Но. 888. 2. небольшая кнея или рощица среди лесной "пожні". НК.: Очерки, Но. 888. астраўкі-коў-ком, мн. ч., предл.-кох —сооружение для сушки снопов, представляющее изгородь длиною в 2-3 сажня и более и состоящее или из суковатых жердей, подобных стожару (серединный в стогу шест), или же из столбов той же высоты с равномерными пробоинами, чрез которые проходят жерди, — что дает подобие широкой лестницы. НК.: Очерки, 287. астрыжонак-нка, м.—стержень, центр чего-л., напр. нарыва. Дсл. Верад блага выціснула; астрыжонак застаўся — ізноў стаўся верад. Дсл. астрыня-ні-ні, ж. 1. острота, жало. Нсл. 370. Знаць, трава астрыню мае, што да крыві парэзала палец. Нсл. 2. лезвие, Нсл. острое ребро на разных орудиях. Хапіўся за астрыню і палец парэзаў. Нсл. астыг-аць-ці,—см. под стыгці. астыглы-лая-лае—остывший. Нсл. 370. Астыглую кашу няма чаго масьліць. Нсл. Набіраў поўныя грудзі астыглага паветра. Гарун: Пан. Шаб. Каму шкада астыглага нічога. Кавыль: Думы, 39. асвоіць-ою-оіш-ое; повел.-ой-ойма, соверш. —приручить, прибрать к рукам. Гсл. Прич. асвоены—ручной, прирученный. Гсл. См. асвойчыць. асвойкацца-аюся-аешся, соверш.—освоиться, привыкнуть к незнакомой среде, обстановке и т.п. Як ён добра асвойкаецца, тады будзе падабаць. Войш. асвойчыць-чу-чыш-ча; повел.-ч-чма-чча, соверш.—приручить. Шсл. Асвойчыў сабаку, дык ён і ня кусаецца. асвойчыцца, -чуся-чышся—приручиться. Шсл. Чужы кот асвойчыўся ды жывець у нас. Ст. асва-вы; мн. ч. восвы-ваў-вам-вы, ж.—оса. Дсл.; Ар.; Ксл.; Гсл.; Пск. (Иеропольский). Асва кусіла. Дсл. Лезе, як асва—о неотвязчивом или задорном. Дсл. Ня лезь ты к яму асвой у вочы. Азярэцк Сян. (Ксл.). асудавішча-ча, ср.—осуждение, оговор. Дсл. Дарма ты байкаеш усё з гэтаю дзеўкаю: ад людзёў асудавішча будзе. Дсл. асуднік-іка, предл.-іку, зват.-іча, м.—любящий осуждать других. Дсл. А, ня люблю яго — ён такі асуднік. Дсл. асудны-ная-нае—склонный к осуждению других. Дсл. Ад асудных і прычынных, завісных, наглядных збаў, Божа! Замова, Дсл. асуднае вока—взор человека злоречивого, недоброжелательного. Дсл. асу-нуцца-вацца,—см. под суваць. асуроч-аны-ыць,—см. под сурочыць. асушак-шка, предл.-шку, м.—сухой кусок хлеба. Шсл. Каб хаця які асушак хлебба папасьці ды з вадою ізьесьці. Ст. ась, междомет.—отклик. Ксл. Гануля! — Ась! Высачаны (Ксл.). Уменьш. асечка—выражение отклика нежного на зов. Ср. аінька. Нсл. 8. аськепак-пка, предл.-пку, м. 1. осколок. Ксл. Аськепак сонца ў грудзёх нясу. Кавыль: Ч. лёд. Аськепак удырыў па назе. Пустынкі Сян. (Ксл.). См. аськялёпак. 2. обломок (разбитый ушат, бочка и т.п.) Барысаўшчына, Случчына (Юхн.). Аськепак-маладзік у неба ўзіраўся. Кавыль: Пад зорамі 21. Трэснула зямля, і на аськепкі паськяпалася над ёю выш. Салавей: Сіла 71. аськёпак-пка, м.—осколок, Сц.; Нсл. 368. осколок дерева, частью уже использованный на лучину, Гсл. осколок, получаемый при щепании. Ср. ськяпаць, ськёпка. Аськёпкам кінуў на яго. Нсл. См. аськепак. Уменьш. аськёпачак-чка—осколочек. Нсл. 368, І аськёпачка няма лучыны. Нсл. аськялёпак-пка, м., 1. осколок. Ксл. Дровы ня ўмее біць, а толькі аськялёпкі ськяпае. Сукрэмна Сян. (Ксл.). 2. остаток полена, израсходованного на лучину. Ксл. Падлажы пад дровы аськялёпак. Русінава Сян. (Ксл.). См. аськепак.
Нават дробная праўка будзе карыснай. Не стаўце знакі націску, каб словы лепш знаходзілася праз пошук.
83 👁
◀ / 1324 ▶