2. быть в тяглость. Нсл. 293. Хіба я табе муляю. Нсл. 3. мешать. Нсл. 293. Табе муляе капейка ў кішані, трэба яе прапіць. Нсл. Табе муляе, што я тут. Нсл. Соверш. абмуляць, перех. —насаднить кожу. Ар.; Шсл. Абмуляў плячукі вяроўкаю. Ст. Прич. абмуляны —насадненный, натертый. Ар.; Шсл. У каня абмуляна сьпіна кульбачкамі. Ст. Соверш. амуляць, перех.—стереть до ссадины. Нсл. 363. Амуляць каня, бок каню. Нсл. Прич. амуляны—стертый до ссадины. Нсл. 363. Шыя ў каня амуленая разбалелася. Нсл. Соверш. змуляць, перех.—стереть кожу(нагнетом, Нсл.). Шсл.; Нсл. 212. Гэтым хамутом змуліш каню шыю. Нсл. Ботам змуліў сабе ўсю пяту. Ст. Прич. змуляны —стертый до ссадины нагнетом. Нсл. 212. Конь змуляны. Нсл. Шыя змуляная ў каня. Нсл. У каня змуляна сьпіна кульбачкамі. Ст. Соверш. намуляць, перех.—насаднить. Шсл.; Ар. Намуляў нагу, аж нельга хадзіць. Ст. Хамут намуліў шыю каню. Нсл. 312. (Вол) намуляў карк. Гарун(ст. "Жыцьцё"). Прич. намуляны—стертый до ссадины. Нсл. 312. Шыя намуляная ў каня баліць. Нсл. Соверш. памуляць, перех.—натереть несколько ссадин. Нсл. 466. Памуляў бакі каню. Нсл. Цеснымі ботамі памуляеш сабе ногі. Нсл. Соверш. вымуляць, перех. —сделать ссадину на коже, натереть кожу до ссадины или раны. Нсл. Хамут каню вымуляў шыю. Нсл. Прич. вымуляны —стертый до крови. Нсл. Вымуляны ў каня бок. Нсл. прамулеваць-люю-люеш-люе, несоверш., перех.—стирать кожу до крови. Нсл. 526. Падсядзёлак прамулюе сьпіну каню. Нсл. Соверш. прамуляць—стереть кожу до крови. Нсл. 526. Бот прамуляў нагу. Нсл. Прич. прамуляны—стертый до ссадины. Нсл. 526. У каня хамутом прамуляна шыя. Нсл. прымулеваць-люю-люеш-люе, несоверш., перех.—несколько натирать. Гэтым падсядзёлкам прымулюеш, прымуляў сьпіну каню. Нсл. 505. Соверш. прымуляць. Нсл. 505—несколько натереть. Прич. прымуляны—несколько насаднёный. Бок прымуляны каню. Нсл. 505. муляе, соверш. замуляла, безлич. 1. надавливает, трет, жмет. Нсл. 293. Табе муляець сядзець. Нсл. 2. очень хочется, Нсл. 293. хочется, не терпится. Табе муляець, замуляла ехаць супроці ночы. Нсл. Табе муляець, замуляла ў роце сказаць. Тм. Ср. карцець. - муляецца, соверш., мулялася, безлич. —очень хочется чего-л., Шсл. хочется, не терпится. Вось яму ўсё муляецца: хочацца гэта ўзяць. Ст. Ах, як табе муляецца, каб уцячы з хаты! Ст. См. муляе, безлич. Ср. карціць, безлич. муляцца-яюся-яешся, 1. натирать. Нсл. 293. Хамут муляецца каню. Нсл. Штось муляецца ў боце, у лапці, к сарочцы. Нсл. Нешта муляецца пад бокам. Гсл. См. муляць I. 2. в см. страд.—быть надавливаему, натираему, Нсл. 293. быть осязаему, чувствуему, как некое постороннее тело. Гсл. Шыя ў каня муляецца. Нсл. Соверш. змуляцца—подвергнуться ссадиной от нагнета. Нсл. 212. Шыя ў каня змулялася ад хамута. Нсл. Соверш. намуляцца—натереться до ссадины. Нсл. 312. Шыя намулялася ў каня. Нсл. 3. перен.—быть в нерешимости, затрудняться, не решиться, не хотеть(мяться, С.). Гсл. Муляўся, муляўся, адлі грошы заплаціў. Гсл. Няма чаго муляцца: табе дасталося, дык і бяры. Ст. Соверш. памуляцца—помяться, переступиться в нерешимости, смущении. Дырэктар паклікаў сакратарку, а Раман Корзюк, быццам яшчэ ня ўсё сказаўшы, памуляўся колькі сэкундаў і выйшаў толькі тады, як стала сакратарка. Корзюк (Конадні, У, УІ, 31). прамулевацца-люецца, несоверш.—натираться до крови. Нсл. 526. Ад гэтага хамута шыя прамуляецца, прамулялася ў каня. Нсл. Соверш. прамуляцца—натереьбся до крови. Нсл. 526. - муліца, (Кар. Т.Ц.), дат., предл.-цы, ж. на рукоятке косы. Ар. См. муліц. - муліц-ца, предл.-цу; мн. ч. муліцы-цаў, м.—ручка на рукоятке косы. Ксл. У касы зламіўся муліц. Сураж. (Ксл.). - мулка, нареч.—жестоко. ПНЗ.; Гсл.; Нсл. 293; Ксл.; Растсл.—твердо, жестоко. Шсл. (Пашыюць) няхораша й мулка. Дзьве Душы, 151. На перадзе сядзець мулка. Пабядзіншчына Куз. (Ксл.). Мулка спаць на гэтым ложку. Ст. Мулка паслана. Нсл. Каровам мулка ляжаць у хлеве, трэба паслаць. Тм. Мякка сьцелеш, але мулка спаць. Послов. Нсл. 2. досадно, незносно, трудно, Нсл. 293. тяжело, трудно. Шсл. Пасьцель мая ценка, бела, чаму на табе мулка брацца за работу. Ст. Але як табе мулка ўставаць! Ст. Мулка даводзіцца нашаму брату. Нсл. 3. безлич.—беспокоит, не сидится. Нсл. 293. Табе мулка, каб не сказаць. Нсл. Мулка пасядзець у дварэ. Тм. - мулкасьць-ці, ж.—жесткость, Нсл. 294. свойство по знач. прилаг. "мулкі". Мулкасьць пасьцілі. Мулкасьць характару. Хваравітая прыемнасьць ад мулкасьці на нядрогкіх калёсах, што зьявілася няўпрыцям намест падсьцеланага сена. Дзьве Душы, 58. - мулката-ты, ж. — мулкасьць. Нсл. 294. - мулкі-кая-кае, НК.: Очерки, 187—жесткий (твердый, плотный на ощупь, С.). Нсл. 293; Ксл.; МГсл. Мулкія рубцы (у хусьцю). НК.: Очерки, 187. На мулкім высьпішся, калі спаць хочацца. Баркова Куз. (Ксл.). Мулкая падушка. Нсл. Мулкая пасьцеля. Тм.