Старонка 1066
 ◀  / 1324  ▶ 
3. таскать, Нсл. 588. дергать за волосы. Гсл. Скубай, скубані яго за валасы. Нсл. Скубае ззаду за валасы. Ст. Соверш. заскубаць-аю-аеш-ае—загнать частою таскою за волосы. Нсл. 185. Заскубалі беднага хлапца. Нсл. 4. брать взятки, выжимать доход с кого-л. Нсл. 588. Усі скубаюць нашага брата. Нсл. скубаны, 1. прич. к скубаць 1., щипанный (о траве), 2. прич. к скубаць 2,—дранный. Нсл. 588. Скубанае пер'е рассыпаў. Нсл. 3. прич. к скубаць 3,—дерганный. Нсл. 588. Галава твая яшчэ ня была скубаная, дык паскубуць. Нсл. скубаньне-ня, предл.-ню, отгл. имя сущ. к скубаць 1, 2, 3, 4. Скубаньне пер'я. Нсл. 588. Скубаньне за валасы. Тм. скубануць-ну-нёш-нёць-нём-ніцё, однкр. к скубаць 3, Нсл. 588. щипнуть кого-л. за волосы, бороду, уши и нос. НК: Очерки, Но. 305. Скубані яго за валасы. Нсл. скубянуць, 1. однр. к скубаць 1. Во тут хай конь скубянець. Ст. 2. однкр. к скубаць 3,—дернуть. Скубянуў, дык i вырваў пук валасоў. Ст. Однкр. к скубаць 4. скубнуць-ну-нёш-нёць—дернуть(за волосы, бороду). НК: Очерки, 305. абскубаць, несоверш., перех. 1. оправлять воз или стог сена, соломы(одергивая его по сторонам, С.) Шсл.; Ар. Абскубаць воза ня трэба: сена ня будзе цярушыцца. Ст. 2. обрывать, выдёргивать. Шсл.; Ар. Абскубаць курыцу, абскубці, (Шсл.), аскубсьці, (Ар.)-бу-бёш-бёць-бём-біцё, 1. соверш. к абскубаць 1. Шсл.; Ар. Абскубі воз, бо ў пуню ня ўлезе. Ст. 2. соверш. к абскубаць во 2 зн.—оборвать, выдергать. Ар.; Шсл. Не магла яна чысьцей аскубці курыцы. Ст. Добра абскубі хіб у парсюка. Ст. наскубаць, 1. соверш. к скубаць 2. Нсл. 588. Наскубаць лубку пер'я. Нсл. 2. соверш. к скубаць 3. Наскубай яму хахол. Нсл. 588. Прич. наскубаны—надранный. Нсл. 318. Твой чуб не наскубаны, дык я наскубаю. выскубаць-аю-аеш-ае, несоверш., перех. 1. выгрызать траву. Шсл. Конь хай тут выскубае. Ст. 2. несоверш. к выскубці 2,—выдирать. Нсл. 95. Соверш. выскубсьці, (Ар.), выскубці, (Шсл.) 1. выгрызть траву. Ар.; Шсл. 2. выдрать. Нсл. 95. Выскубі сена троху. Нсл. Я табе валасы выскубу. Тм. 3. выщипать. Шсл. Курыцы нехта выскуб хвост. Ст. Прич. выскубены—вырванный. Нсл. 95. Выскубенае з пехцера сена адняў. Нсл. Выскубеныя паказаў валасы. Нсл. скубацца-аюся-аешся, несоверш. 1. иметь навык драть, таскать других. Нсл. 588. За што ты скубаешся? Я самога скубану. Нсл. 2. страд. к скубаць 2—дергаться. Нсл. Мокрае пер'е ня добра скубаецца. Нсл. скуб-ануць-януць, — см. под скубаць. скубёль!, отгл. частица, зн.—быстрое, моментальное дергание. Гсл. скубка-кі, общ.— мальчик или девочка, имеющие привычку драть других за волоса. Нсл. Уймі гэтага скубку, каб ён ня скубаўся. Нсл. скубнуць,—см. под скубаць. скубсьці, Ар. скубці, Шсл.-бу-бёш-бёць-бём-біцё, прош. вр. скуб, скубла, несоверш., перех.— грызть траву. Шсл. Трава маленькая — няма чаго й скубці. скуёўдзіць-джу-дзіш-дзе—смять, скамкать. Растсл. скула-лы-ле, ж. 1. чирей, Нсл.;Шсл. нарыв. Гсл.; Ар.; Ксл.; Бранскі п.(Будде: Т.)—драть (перья и пуха у птиц) НК: Очерки, Но. 305,—рвать шерсть. Гсл. 2. дергать за волосы. Гсл. абскубці, (Шсл.), аскубсьці, (Ар.), соверш. к скубсьці 1, 3. скуёўдзіць-джу-дзіш-дзе—смять, скамкать. Растсл. скула-лы-ле, ж. 1. чирей, Нсл.; Шсл. нарыв. Гсл.; Ар.; Ксл.; Бранскі п.(Будде: Т.-Орл. слов.); Раст.: Смоленск 50. Скула ўхапілася на назе. Ст. Скулу раздражніў. Нсл. Скула табе ў нос, у горла! Нсл. Скула загнілася. Пятніцкая Беш. (Ксл.). Гадзі яму, як ліхой скуле. Послов. Нсл. ніцая скула—нарыв без верхушки. Нсл. Единств. ч. скуліна-ны. Ксл. Села вялікая скуліна на руццэ. Клюі Куз. (Ксл.). 2. перен.—шиш, говорится в роде отказа, Нсл.; Віцебш. ничего. Скулу зьясі, а не пірага. Нсл. Ачхнуўся Малах, аж скула ў галавах. Послов. Нсл. Іван хадзіў па балоту, скулъле рабіў не работу. Запрудзьдзе Сян. (Ксл.). Заплаці мне за гэта грошы! Скулъле табе! Сураж. (Ксл.). 3. перен.—скверный, капризный человек. Шсл. Чорт гэтай скуле ўгодзе! Ст. Собир. скульле-ля, 1. вереда, нарывы, Ксл. чирья, Гсл.; Растсл. множество чирьев. Нсл. Скулъллям вушы залажыла табе, што ты ня чуеш. Поговор. Нсл. На яго насела скулъле. Беліца Сян. (Ксл.). Каб яму толькі скулъле, колькі ён добра перацягаў. Макаёнак: Каб людзі ня журыліся. скулка-лкі-лцы, ж. 1. уменьш. к скула 1. Растсл.; Ар. Як села на баку скулка, дык аж ня можно павярнуцца. Ганкавічы Беш. (Ксл.). Скулка табе ў вуха. Поговор. Нсл. 2. уменьш. к скула 2. Скулку возьмеш ад яго. Нсл. скулачка-чкі, уменьш. к скулка,—прыщ, небольшой нарыв. Нсл. Скулачка села. Нсл. Целца маладзіцца, скулачка садзіцца. Послов. Нсл. скулішча-ча, собир., ср.—множество чирьев. Нсл. Скулішча апанавала хлапца. Нсл.
Нават дробная праўка будзе карыснай. Не стаўце знакі націску, каб словы лепш знаходзілася праз пошук.
112 👁
 ◀  / 1324  ▶