Старонка 277
◀ / 386 ▶
– Маю-ні маю ... Ну, як забралі, так і забралі. Трэбуло ў ЭнКаБэ [НКВД] ісці, што брат забраны. Ну й пашла. Начальнік сядзіць за сталом, а мяне во так проці сябе пасадзіў. Ляворвэль падняў. – Ну што, Карвэцкі Юльян Антонавіч – ваш брат? Я кажу: – Брат. – А гдзе он был, он жэ ш бандзіта. З бандзітамі хадзіў. У бандзітах быў. Кажу: – Не знаю, як ён ў бандзітах быў. Пашоў з дому – не быў бандзітам, а цяпер у вас ужо ў бандзітах. – Ну, гаварі: пададзены былі, што бандыты ёсць у Баярох, этыя во Субялі. Кажу: – Ні знаю я нічога. Я ў Баярох мала надта была. – А дзе ты была? – У нас бальшая сямя. Я служу па памешчыках. Я далёка была, аж за Маладэчынам. Нідаўна да хаты прыехала, я нічога ні знаю. Мама сказала: – Ні прызнавайся. Ні кажы нічога. Ну а што гаварыць!? А каб я сказала б, удавала б, што былі, прышлі – так адразу б прышлі і нас усіх [забілі]. А каб сказаўшы праўду, ні было б такіх бандытаў, гэтых пабралі бы і усё. І нашы, можа, быў бы жыўшы. Алі ж як гэта людзей удаваць будзіш?! Ну, тады што. Тады пісаў-пісаў. Пытаецца па-руску: – А сколькі абразаванія імеіш? Я маўчу. – Чыво маўчыш? Кажу: – Што вы гаворыця? Я ні знаю, што вы гаворыця. – У школу ці хадзіла? Альфабэт ці знаіш? Чаму та я ні знаю, каб ты так ні вісеў. Я знала тады па-руску, научыўшыся была. Мама мяне выпісала на курсы. Кажу: – Ні знаю. Крыжычкі пастаўлю. – Ні нада крэсцікаў. Так атказываіся ад паказаньня? А брата ні жалка? – Ні жалка. Зрабіў – пусць сідзіць. Што я буду гаварыць!? Буду удаваць Юзюка, Вінцулю буду ўдаваць, Амброжу буду ўдаваць?!
Нават дробная праўка будзе карыснай. Не стаўце знакі націску, каб словы лепш знаходзілася праз пошук.
77 👁
◀ / 386 ▶