ціла да вялікага посту.—2) сама постная пища. Ядуць яны круглы год с постам. В. Старына. Пострык, а, м.— гл. Падавальня. Кароткі пострык: ніяк ня падаць снопа. В. Крамяні, Пух. р. Посьніца, ы, ж.— постная пища. Цэлая лецячка посьніца, і скварачкі німа сала. В. Старына. Потарч, потырч, прс.— вниз головой, стремглав. Паляцеў потарч, чуць галавы ня скруціў. В. Старына. Потырч так і паляцеў. В. Матарова, Сьміл. р. (Пр. Тарчма). Поўдзень, паўдня, м.— 1) полдень (время). С паўдня дождж пашоў. У самы поўдзянь зрабілі пярадышку.—2) юг. Будзя цёпла: вецяр завярнуўся с паўдня. В. Старына.. Поўна, прс.—полно, много. На што-ж етак поўна наброў, што ня падняць? В. Старына. Поўнач, ы, ж.— 1) полночь. Аж да поўначы мужчыны таўкліся ў хаця.—2) север. Вецяр завярнуўся с поўначы. В. Старына. Поўнік, а, м., поўня, і, ж. (польск. pełnia)— вторая четверть луны. Ці ня ведаяш ты, калі будзя наставаць поўнік? В. Скрыль, Пух р. Ужо падбіраяцца пад поўню. В. Старына. Поўпрыца, ы, ж.— попурышка. Удаласі яна маленькая, як поўпрыца. В. Крамяні, Пух. р. Поўсьць, і, ж. (польск. pilść).— вылазящая шерсть из кожи животного. С каня набралася чоршта поўсьці. В. Старына. Поўха, і, ж.— удар кулаком по уху. Доў яму дзьве поўхі. Доў яму поўхі на закуску. В. Старына. Поўшыць, дзс.— наносить удары кулаком по уху. Згроб яго загрудкі ды давай поўшыць. В. Старына. Почапка, і, ж.— веревочка для подвешивания чего. Дай мне ету почапку павесіць клубок. В. Старына. Почут, у, м.— слух о ком. Тых людзей тут і почуту німа. В. Старына. Пошасьць, і, ж.—повальная болезнь. Ходзіць па людзях нейкая пошасьць: усе хварэюць на галовы да на жыватэ. В. Старына. Прабарабаніць, дзс.—провесть время за пустыми разговорами. Ета ня жарты: цэлы дзень прабарабаніў на вуліцы, а к рабоця й ня прыкрануўся! В. Старына. Прабасьці,-ціся, дзс.— бодать, проколоть,-ться. Ня ступай сюды на на сучча: нагу можна прабасьці. Ня лез цяраз плот: ашчэ на цьвіх тут прабадзесься! В. Старына. Прабаўляцца, дзс.— кое-как проживать. Ат, памаленьку так і прабаўляямся! В. Старына. Прабачаць, дзс. (зак. прабачыць)— извинять. Прабачайця, госьцікі, на боляй: ік кажуць — чым хата багата!.. За ета дзядзька, німа чаго сварыцца, трэба каб прабачылі! В. Старына. Прабачэньне, я, н.— извинение, прощение. Папрашу прабачэньня, мо' даруюць: я нарочна ня хацеў шкоды рабіць. В. Старына. Прабіраць, дзс. (зак. прабраць)— пробирать, давать нагоняй. Ік прабярэ раз, другі, дык і пярастаня етак рабіць. Праброў я Пятрыка, ік таго цюцьку!—2) пронизывать тело холодом. У хаця холадна — так і прабірая. Ведама ў вадной жакетачца: холад праброў, дык і захварэў. В. Старына. Праборка, і, ж.— проборка, нагоняй. Доў таму гіцлю добраі праборкі! В. Старына. Прававацца, дзс.— оправдываться. Ашчэ ён хоча прававацца! Ашчэ ён тут правуяцца! В. Старына. Праваленны, прм.— в смысле жадный, окаянный. Яму ўсё мала: вядома праваленны! В. Лядцо, Пух. р. Праведкі, дак, мн.— навещение родильницы. Пайду к куме ў праведкі. Баба пашла ў праведкі (знач., да парадзіхі). В. Старына. Праведна, прс.—по совести. Я пра-