Старонка 91
◀ / 766 ▶
клепиць косу. 2) Выбить съ зазубринами. Клепивши, выклепивъ косу. ВЫКЛИНАННЕ, я, с. ср. Проклинаніе, чтеніе заклинательныхъ молитвъ. Выклинанне священникъ прочитавъ надъ заломомъ, надъ чарами. ВЫКЛИНАЦЬ, сов. Выклясць, ну, гл. д. Читать заклинательныя молитвы. Священникъ выклинавъ заломъ, выклявъ чары. ВЫКЛУПАНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола. Выклупаць. Выколупанный. Медъ выклупанъ изъ лазобки. ВЫКЛУПЫВАЦЬ, сов. Выклупаць, гл. д. Выколупывать. Выклупываць, выклупаць медъ изъ лазобки. ВЫКЛУПЫВАЦЬЦА, сов. Выклупацьца, гл. возвр. 1) Медленно выбираться изъ дома. Выклупывайся скорѣй; покуль ты выклупаешся, людзи поѣдуць безъ цебе. 2) Съ трудомъ вывертываться изъ стѣсненнаго положенія. Выклупывайся, якъ хочешъ, изъ нещасця. Ледви выклупався изъ бѣды. Выклупався изъ хворобы. ВЫКЛЮКАЦЬ и ВЫКЛЮКНУЦЬ, сов. глагола ср. Клюкаць, въ д. знач. Выпить, часто повторяя тостъ. Цѣлый штофъ выклюкали, выклюкнули горѣлки. ВЫКЛЯСЦЬ, см. Выклинаць. ВЫКЛЯТЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выклясць. Проклятый заклинательными молитвами. Заломъ выклятый. ВЫКОВЗЫВАЦЬЦА, сов. Выковзнуцьца, гл. общ. Выскальзывать. Липы сковзки, выковзываюцца зъ рукъ. Миптуза поймавъ, а ёнъ выковзнувся. ВЫКОЛОНТЫРИЦЬ, сов. гл. ср. Колонтырицъ, въ д. знач. Выманить, выпросить разными способами. Дотуль просивъ, покуль выколонтыривъ гроши. ВЫКОМСИЦЬ, сов. глагола д. Комсиць. 1) букв. Выпихнуть, выжать. Такъ циснучи, уси кишки выкомсишъ. 2) Выбить, выколотить. Выкомсивъ его, колька хоцѣвъ. ВЫКОНАНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выконаць. Исполненный. Присяга выконана. Духовница выконана. ВЫКОНАЦЬ, гл. д. сов. в. Выполнить. Выконаць присягу. ВЫКОРЕНЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выкорениць. Искорененный, съ корнемъ вырванный. Выкоренепая трава не отросцець. ВЫКОРЕНИВАЦЬ, сов. Выкорениць, гл. д. 1) Искоренять, вырывать съ корнемъ. Дурную траву выкорениваць, выкорениць треба. 2) Истреблять. Дурное треба выкорениваць. Кабъ его выкоренили отсюль! ВЫКОРЕНИВАЦЬЦА, сов. Выкорениცьца, гл. возвр. Искореняться, истребляться съ корнемъ. Пчолы выкорениваюцца. И корень его выкоронився зъ нашего села. ВЫКОРЕНЯЦЬ, гл. д. Тоже, что Выкорениваць, но съ дѣйствіемъ одновременнымъ. Выкореняць мышей, кротовъ. ВЫКОРЕНЯЦЬЦА, гл. возвр. Тоже, что Выкорениваццьа, но съ дѣйствіемъ одновременнымъ. Пчолы выкореняюцца. ВЫКОСОВАННЕ, я, с. ср. Вычеркиваніе, уничтоженіе косыми чертами. Выкосованне довгу. ВЫКОСОВАНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выкосоваць. Вычеркнутый изъ записи. Довгъ мой выкосованъ. ВЫКОСОВКА, и, с. ж. Вычеркиваніе изъ записи. Выкосовка податку. ВЫКОСОВЫВАЦЬ, сов. Выкосоваць, гл. д. Вычеркивать изъ долговой записи. Што отдано, то й выкосовываю, выкосовавъ я. ВЫКПИЦЬЦА, сов. глагола ср. Кпиць, въ возвратномъ значеніи. Отъ своихъ шутокъ остаться въ дуракахъ. Кпивъ з другихъ да и самъ выкпився. ВЫКРАДАЦЬ, сов. Выкрасць, ду, гл. д. Красть разновременно. Жонки у мужуковъ своихъ часто выкрадаюць грошики. По троху уси гроши нѣхто выкравъ. ВЫКРЕСИЦЬ, см. Выкрешиваць. ВЫКРЕСКА, и, с. ж. Вырубка огня изъ кремня. Выкреска твоя не скорая. ВЫКРЕСТЪ, а, с. м. и ВЫКРЕСТКА, и, с. ж. Окрещенный Еврей или Еврейка. За выкреста вышла за мужъ. Выкрестка въ монастырь пошла. ВЫКРЕСЦИЦЬ, см. Выкрещиваць. ВЫКРЕСЦИЦЬЦА, см. Выкрещивацьца. ВЫКРЕШЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выкресиць. Вырубленный, говорится объ огнѣ. Огонь досюль не выкрешенъ. ВЫКРЕШИВАЦЬ, сов. Выкресиць, шу, гл. д. Выкрешать. Выкрешивай огонь. Выкреси огня. ВЫКРЕШИВАЦЬЦА, гл. возвр. Выкрешаться. Огонь не скоро выкрешиваецца; губка сыра. ВЫКРЕЩЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выкресциць. Окрещенный. Жидъ выкрещеный. ВЫКРЕЩИВАЦЬ, сов. Выкресциць, гл. д. Окрещивать, приводить въ Христіанскую вѣру. Жидовъ выкрещиваюць, выкресцили. ВЫКРЕЩИВАЦЬЦА, сов. Выкресцицьца, гл. возвр. Принимать христіанскую вѣру. Старые жиды не дужо выкрещиваюцца. Молодый жидъ скорѣй выкресцицца. ВЫКРОЧИВАЦЬ, сов. Выкрочиць (отъ крокъ-шагъ), гл. д. букв. Выступать изъ предѣловъ приличія. Преступать. Противъ воли отца выкрочиваешъ, выкрочила ты. ВЫКРУНТЭСЫ, совъ, с. ж. употр. во множ. Хитрости, увороты. И выкрунтэсы твое тобѣ не помогли. Играець просто, а съ выкрунтэсами. ВЫКРУЦИЛО, циць, сов. глагола безл. Круциць. Невидимая сила унесла вихремъ. Кабъ цебе выкруцило отъ насъ. Не дождёмся, коли его выкруциць отъ насъ. ВЫКРУЧИВАЦЬ, сов. Выкруциць, чу, гл. д. 1) Вывертывать, выламывать. Своволючи выкруцивъ дзирку, собѣ руку. 2) Изворотами обманывать, утаивать. Жидъ не живъ, коли не выкручиваець чего у нашего брата, усёгды хоць копейку, а выкруциць. ВЫКРУЧИВАЦЬЦА, сов. Выкруцицьца, гл. возвр. 1) Вывертываться изворотами изъ чего. Выкручивайся, ни выкручивайся, не выкрушишся изъ нашихъ рукъ. 2) Уноситься какъ бы вихремъ. Нехай выкручиваецца отъ нашей головы. Уже выкруцився отъ насъ. ВЫКРЫШИВАЦЬЦА, сов. Выкрышицьца, гл. возвр. Выкрашиваться, отпадать частичками. Зубъ выкрышиваецца, выкрышився. ВЫКРЯТЫВАЦЬ, гл. д. Выгружать что либо тяжелое. Выкрятываць товаръ зъ амбару. ВЫКСПЭНСОВАНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Выкспэнсоваць. Израсходованный. Гроши не ўси выкспэнсованы. ВЫКСПЭНСОВЫВАЦЬ, сов. Выкспэнсоваць, (Лат. expensa), гл. д. Израсходывать, пускать въ расходъ. Не выкспэнсовывай усихъ грошей; выкспэнсуешъ, и на нужнѣйшее чого не будзець. ВЫКСПЭНСОВЫВАЦЬЦА, сов. Выкспэнсовацьца, гл. во
Нават дробная праўка будзе карыснай. Не стаўце знакі націску, каб словы лепш знаходзілася праз пошук.
73 👁
◀ / 766 ▶