Старонка 73
◀ / 766 ▶
ВО МГЛЕННЕ, и ВО МГНЕННЕ, нар. Въ мгновеніе, въ мигъ. Во мгленне, во мгненне его не стало. Во мгненне вока. ВОМИГА, и, с. ж. Пересолъ. Вомигою накормила. Вомиги возмешъ (знач. не возмешъ). Вомигою ты мнѣ сѣдзишъ въ горлѣ. ВОМИГОМЪ, въ зн. нар. Сильно, жестоко. Вомигомъ досадзивъ. Вомигомъ докоривъ ты мнѣ. ВОМИГЪ, у, с. м. Тоже, что Вомига. Вомигъ вомигомъ. Вомигу хващи. ВОМИТЪ, у, с. м. Рвота (отъ Лат. vomitus). Вомиту не можно уняць. ВОМОРОКЪ, а, с. м. Обморокъ. Воморокъ ведзець. Вомороком голову повело. ВОМПИЦЬ, плю, пишъ, гл. ср. Сомнѣваться, опасаться. Вомплю ѣхаць, кабъ не даромъ зъѣздзиць. Сличи Вонпіць. ВОМРАКЪ, у, с. м. Помраченіе, омраченіе. Вомракъ знаць напавъ на твою голову, што ты забывъ торбу съ хлѣбомъ. А! ёнъ безъ вомраку таковскій! ВОНКАХЪ, нар. Внѣ, на дворѣ. Вода вонкахъ. Не сваволь, вонкахъ будзешъ. Уступившись за татку, будуць биць, Уступлюся за милаго, вонкахъ быць. ВОНТПЕННЕ, я, с. ср. Сомнѣніе. Дзѣлай безъ вонтпення. Не мѣй ни якого вонтпення во мнѣ. ВОНТПИЦЬ, тплю, пишъ, сов. Звонтпицъ, гл. ср. 1) Сомнѣваться. Вонтплю, штобъ гета правда была. 2) въ знач. д. Торопить. Не вонтпи его, нехай сноквола збираецца. ВОНТПИЦЬЦА, сов. Звонтпицьца, гл. общ. 1) Пугаться, пятиться назадъ отъ испуга. Не бось! Чего ты вонтпишся, звонтпився? 2) сов. Повонтпицьца. Спѣшить, торопиться. Не вонтпись, поспѣешъ. Повонтпилась выйци за мужъ. ВОНТПЛИВОСЦЬ, и, с. ж. 1) Сомнѣніе. Пустая твоя вонтпливосць. 2) Пугливость. Заичча у цебе вонтпливосць. 3) Торопливость, неумѣстная поспѣшность. Черезъ вонтпливосць свою все дзѣло спорцивъ. ВОНТПЛИВЫЙ, прил. 1) Сомнѣвающійся, недовѣрчивый.Якій ты вонтпливый, никому не вѣришъ. 2) Сомнительный, опасный. Вонтпливый мостъ, вонтпливая дорога, вонтпливое дзѣло. 3) Пугливый, боязливый. Вонтпливый конь. 4) Торопливый, нетерпѣливый. Не будзь же ты такъ вонтпливъ, — поспѣешъ. ВОНТРОБА, ы, с. ж. Утроба, брюхо. Напихавъ свою вонтробу. ВОНТРОБИСТЫЙ, прил. Пузатый, толстобрюхій. Мущина вонтробистый. Вонтробистая кобыла. ВОНТРОБКИ, бокъ, с. ж. употр. во мн. Потроха, внутренности малаго животнаго. Рыбьи, поросячія вонтробки. ВОНТРОБЫ, ъ, с. ж. употр. во мн. Кишки. Уцекай, берномъ раздавюць и вонтробы выцекуць. ВОНЬ, вона, мѣст. Онъ (въ Гродненск. губ.). Вонъ самъ бачивъ. Вона сама знае. ВОНѢЦЬ, ню, гл. ср. Вонять. Идзи отсюль, вонишъ. ВООБОКЪ, нар. 1) Стороною. Вообокъ треба ѣхаць. 2) въ знач. предл. Тоже, что Вобокъ. Сядзиць, живецъ вообокъ попа. ВООДАЛЬ, нар. Вдали. Воодаль отъ насъ живець. Воодаль треба стаць. ВОПАДЗЬ, и, с. ж. Падёжъ скота. Вопадзь на коровъ. ВОПИЦЬ, плю, вопишъ, (Лит. wampiti и wempti), гл. ср. Вопіять, плакать, выть. Досиць тобѣ вопиць, не подыметъ. ВОПРОМЕЦЬ, нар. Опрометью. Вопромець побѣжавъ. ВО-ПЫНИ, межд. удив. Вотъ. Во-пыни, якое дзиво, лихо! Во-пыни расходзився. ВОРКОТНЯ, й, с. ж. Ропотъ, частые выговоры. Воркотня да не што дня. Посл. Я здзѣлавъ бы ето, да воркотни не хочу. ВОРКОТУННЯ, и, с. ж. Брюзгливая женщина, воркунья. Воркотуння наша заворчала. ВОРКОТУНЪ, а, с. м. Воркунъ. Старики всн воркотуны. ВОРКОТУХА, и, с. ж. Тоже, что Воркотуння. Уси старухи воркотухи. Посл. ВОРКОЦИКЪ, а, с. м. умен. слова Воркотунъ. Коцикъ воркоцикъ. ВОРЛИКИ, овъ, с. м. употр. во мн. цвѣты. Колокольчики. ВОРОБЧИКЪ, а, с. м. умен. слова Воробей. Воробышекъ. А воробчикъ, добрый хлопчикъ, муку обираець. Изъ пѣсни. ВОРОГЪ, а, с. м. Врагъ. Хочешъ пріяцеля поцеряць, а ворога нажиць, гроши позычь. Посл. ВОРОЖА, и, с. ж. Ворожба. Сторожа лучше ворожи. ВОРОЖБИТКА, и, с. ж. 1) Ворожея, колдунья. Ворожбитка угадаець, хто гроши укравъ. 2) Удачно угадывающая, смѣтливая женщина. Ты у насъ ворожбитка, всёгды угадаешъ што завтра будзець. ВОРОЖБИТЪ, а, с. м. 1) Колдунъ. Нечего ходзиць по ворожбитамъ, што Богъ дасць, то й будзець. 2) Смѣтливый человѣкъ. Нашъ ворожбитъ не угадавъ, што сядни будзець погода. ВОРОЖЁННЕ, я, с. ср. 1) Колдованіе, волшебство. Ниякое вороженне не поможець. Не боюся я твойго вороження. 2) Сомнѣніе, колебаніе. А ну! безъ жаднаго вороження поѣдземъ. ВОРОЖИЦЬ, жу, рожишъ, сов. Наворожиць, гл. ср. 1) Волшебствовать, нашептывать. Тогды бабка ворожиць стала, якъ хлѣба не стало. Посл. 2) Угадывать. На двое бабка ворожила. Посл. 3) Колебаться, сомнѣваться. Нечего ворожиць, коли подъ бокомъ лежиць. Посл. Хто ворожиць, своимъ наложиць. Посл. ВОРОКЪ, рка, с. м. 1) Мѣшокъ. Въ ворку нема ничого. Изъ ворка въ ворокъ пересыпаць. 2) Денежный мѣшокъ. Пустки въ ворку. ВОРОНЕЦЪ, нца, с. м. Вороная лошадь. Воронца купивъ. Дамъ тобѣ коника воронца, Верни мою сестрицу отъ вѣнца. Изъ свад. пѣсни. ВОРОННЁ, я, с. ср. собир. Стая вороновъ или воронъ. Налецѣло вороннё. Якъ вороннё глядзяць. ВОРОНЮСЕНЬКІЙ, прил. Чернёхонькій, говоря о лошади. Коникъ подъ имъ воронюсенькій. ВОРОПАЙ, я, с. м. Слѣпецъ. Эхъ ты воропай! Да пытався коровай у перепечи Да куды сцежка до клѣци, Ахъ ты коровáю-воропаю! Часто въ клѣци бываешъ, Сцежки, дорожки пытаешъ. Изъ свад. пѣсни. ВОРОТЪ, а, умен. Воротокъ, точекъ, с. м. Отверстіе мѣшка. Роточекъ якъ вороточекъ. Посл. ВОРОТЫ, овъ, с. ср. употр. во мн. 1) Ворота. Воротовъ не заперъ. Стоиць у воротахъ. 2) церк. Врата. Вороты царскія. ВОРОХАННЕ, я, с. ср. Движеніе, сопровождаемое шорохомъ. Вороханнемъ своимъ разбудзивъ мене. ВОРОХАЦЬ, однокр. Ворохнуць и -хнуць, гл. д. 1) Ворочать что либо съ шорохомъ. Ворохаць столъ. 2) гл. ср
Нават дробная праўка будзе карыснай. Не стаўце знакі націску, каб словы лепш знаходзілася праз пошук.
88 👁
◀ / 766 ▶