бать, урѣзывать. Уцинай кончики. Утни свой языкъ. Уцявъ много. 2) Выкинуть. Уцяць штуку.
УЦИНАЦЬЦА, сов. Уцяцьца, Утнуцьца, гл. возвр. Упираться, сопротивляться. Конь уцинаёцца, уцявся, утнувся, хоць рѣжъ его, ни зъ мѣста нейдзець. Утнувся на одномъ: «Не бравъ», да и только.
УЦИНОКЪ, -нка, умен. УЦИНОЧЕКЪ, -чка, с. м. Отрубокъ, отрубочекъ. Уцинокъ бервена. Уциночки побери въ печь.
УЦИНЪ, у, с. м. Урубка. Уцинъ бервена.
УЦИРАЦЬ, сов. Уцёрць, утру, гл. д. Утирать, вытирать. Уцирай, утри носикъ дзѣцёнку.
УЦИРАЦЬЦА, сов. Уцёрцьца, гл. возвр. 1) Утираться. Уцирайся, утрися сухимъ полоценцомъ. 2) Давать себя знать. Ну! уцираёцца мнѣ ёнъ; утруся й я ему коли нибудзь. Уцерьца кому перцомъ.
УЦИРИШЪ, а, с. м. Утиральникъ. Подай чистый пану уцеришъ.
УЦИСКАННЕ, я, с. ср. Сжиманіе въ объятіяхъ. Дужо великое уцисканне бываёць не правдзивое.
УЦИСКАЦЬ, сов. Уциснуць, гл. д. 1) Утискивать. Уцискаць, уциснуць возъ. 2) Сильно сжимать въ объятіяхъ. Уцискаёшъ мене, а зло мыслишъ. Уцисни мене, дзицятко мое.
УЦИСКАЦЬЦА, сов. Уциснуцьца, гл. возвр. 1) Утискиваться плотно. Мягкое сѣно хорошо уцискаёцца, уциснулось. 2) взаимн. Обниматься крѣпко. Уцискаюцца, уциснулись, якъ великіе пріятели, а грызуцца часомъ, якъ собаки.
УЦИСКИ, -ковъ, с. м. употр. во мн. Объятія, сжиманіе. Уциски твое не людзкіе.
УЦИСКЪ, у, с. м. Притѣсненіе. Великій уцискъ церпимъ отъ иконома.
УЦИСНУЦЬ, см. Уцискаць.
УЦИСНУЦЬЦА, см. Уцискацьца.
УЦОПКАЦЬЦА, гл. общ. сов. в. Бродя по болоту, замарать одежу въ грязи. По поясъ уцопкався ў болото.
УЦУДЗИЦЬЦА, гл. возвр. сов. в. 1) Упиться. Уцудзився якъ зюзь. 2) Обмочиться мочею. Хлопецъ уцудзився по вуши.
УЦУРБОНИЦЬЦА, гл. общ. сов. в. (звукоподр.). Тоже, что Уцудзицьца въ 2-мъ знач. Быкусъ такій кожную ночь уцурбоница.
УЦЫРКАЦЬ, см. Цыркаць.
УЦЫРКНУЦЬ, гл. д. сов. в. (звукоподр.). Влить немного. Уцыркни ему горѣлки.
УЦѢЛИЦЬ, см. Цѣляць.
УЦѢМИЦЬ, сов. гл. д. Цѣмиць. Замѣтить, смотря съ напряженіемъ вдаль. Уцѣмивъ што гето ены ѣдуць.
УЦЮКАЦЬЦА, гл. общ. сов. в. Упиться, нарѣзаться, часто хлебая хмѣльное. Сядзиць не дужъ, уцюкався, якъ гужъ.
УЦЮПАЦЬЦА, гл. общ. сов. в. Утомиться ходя, суетясь. Уцюпалась я за дзень, и ногъ не чую.
УЦЮХАЦЬЦА, гл. общ. сов. в. Утомиться, бѣжа мелкою рысью. Кони уцюхались, треба даць отдыхнуць.
УЦЯГАЦЬ, сов. Уцягнуць, гл. д. 1) Втаскивать. Уцягайце, уцягните въ хату битаго вепра. 2) въ знач. ср. Уходить, убѣгать. Наши уцягнули, пора и намъ уцягаць, куды вочи глядзяць.
УЦЯГНУЦЬ, см. Уцягаць.
УЦЯГНУЦЬЦА, гл. общ. сов. в. Привыкнуть порядочно тянуть хмѣльное. Дзядзька нашъ уцягнувся, пьець много, да ни съ одного вока не познаёшь, што ёнъ пьянъ.
УЦЯТЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Уцяць. Усѣченный. Кошка съ уцятымъ хвостомъ.
УЦЯЦЬ, 1) См. Уцинаць. 2) въ знач. ср. Убѣжать. Хлопецъ уцявъ отъ розокъ.
УЦЯЦЬЦА, 1) См. Уцинацьца. 2) Заупрямиться, зартачиться. Уцявся, а ни слова не кажець. 3) Приняться что дѣлать противъ воли другихъ. Хто уцявся красць, не мусиць покинуць. Уцявся ходзиць туды.
УЧАДЗИЦЬ, гл. ср. сов. в. Угорѣть отъ чада. Учадзивъ дужо, ажъ голову на розно ломиць.
УЧАДЗИЦЬЦА, гл. общ. сов. в. Тоже, что Учадзиць.
УЧАСЦИЦЬ, см. Учащиваць.
УЧАСЦИЦЬ, см. Часциць.
УЧАЦЬ, см. Учинаць.
УЧАЩИВАЦЬ, сов. Учасциць, гл. ср. Учащать, ходить куда часто. Не учасцивъ я къ вамъ. Нѣшто ты учасцивъ ходзиць туды. Гдзѣ любюць, не учащивай, а гдзѣ не любюць, и ногою не накладай. Посл.
УЧЕМЕРИЦЬЦА, гл. общ. сов. в. Вкорениться, говорится о какомъ либо злѣ. Хвороба учемерилась. Паляндра нѣйкая учемерилась тутъ.
УЧЕНЬ, -чня, с. м. Тоже, что Вучень, но болѣе Обучающійся какому либо ремеслу. Учнёвъ тримаёць. У его ўсё учни шиюць.
УЧЕПИЦЬЦА, см. Чепацьца.
УЧЕПЛИВАЦЬ, сов. Учепиць, гл. д. Зацѣплять. Учепливаць, учепиць завушнички.
УЧЕСТОВАНЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Учестоваць. Угощенный. Учестованый госць.
УЧЕСТОВАЦЬ, -тую, сов. глагола д. Честоваць. Угостить. Учестоваць кого до пьяна.
УЧЕСЦИЦЬ, см. Чесциць.
УЧИНАЦЬ, сов. Учаць, гл. д. Начинать что либо. Знову учинаёшъ, учавъ драку?
УЧИНЕННЕ, я, с. ср. Сдѣланіе, учиненіе. За учиненне драки треба даць въ хвостъ.
УЧИНЕННЕ-ДОСИЦЬ, въ знач. с. ср. Удовлетвореніе. Учиненныя-досиць за обиду не здзѣлавъ мнѣ.
УЧИНИЦЬ, см. Учиняць и Чиниць.
УЧИННОСЦЬ, и, с. ж. Обязанность. Твоя учинносць тобѣ кажёць гето здзѣлаць.
УЧИНОКЪ, -нку, с. м. Поступокъ. Добрый, дурный, хрисцянскій учинокъ.
УЧИНЪ, -ну, с. м. Растворъ муки на хлѣбъ. Муки только на учинъ ёсць, а на замѣсъ не будзёць.
УЧИНЯЦЬ, сов. Учиниць, гл. д. 1) Причинять, учинять. Учиняць, учиниць обиду. 2) Растворять. Учиняць, учиниць хлѣбъ, пироги, коровай.
УЧКУРИЦЬ, гл. д. Бить гашникомъ или тому подобнымъ. Ты больно учкуришъ хлопца.
УЧКУРНИКЪ, а, с. м. слово ругат. Простой мужичина. Хамуту, учкурнику николи не спущу.
УЧКУРНЯ, й, с. ж. Выпуклый рубчикъ у портковъ, вмѣсто пояса, сдѣланный такъ, чтобы можно было продѣвать сквозь него гашникъ. Учкурня повна вошей.
УЧКУРЪ, а, с. м. Гашникъ, веревочный снурокъ, продѣваемый сквозь рубчикъ у портковъ. Удзѣнь учкуръ.
УЧОРА, нар. Вчера. Учора зъ вечора перепёлки злецѣли. Изъ свад. пѣсни.
ЎЧТА, ы, с. ж. 1) Угощеніе. Давъ учту! ни попиць, ни по
75 👁