ЗАГУЛЬТАИЦЬЦА, гл. общ. сов. в. Предаться лѣности. Гетожъ вы загультаились сяпни.
ЗАГУСЦИЦЬ, сов. гл. д. Гусциць. Сдѣлать гуще надлежащаго. Хозяйка хлѣбъ загусцила.
ЗАГУСЦЬ, сов. глагола Гусць. Завыть, завопить. Загула, якъ вовкъ.
ЗАГУЩЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Загусциць. Сдѣланный густо. Хлѣбъ загущенъ въ замѣсѣ.
ЗАГУЩИВАЦЬ, гл. д. Дѣлать густѣе надлежащаго. Не загущивай пироговъ.
ЗАГЫРКАЦЬ, см. Гыркаць.
ЗАДАБАРИВАЦЬЦА, сов. Задабарицьца, гл. общ. Развлекаться разговорами. Не задабаривайся зъ ими. Я задабарився тутъ зъ вами.
ЗАДАБАРИЦЬ, гл. д. сов. в. Завлечь разговорами. Задабарили вы мене тутъ.
ЗАДАВАННЕ, я, с. ср. 1) Причиненіе. Задаванне серцу туги. 2) Назначеніе. Задаванне работы, працы.
ЗАДАВАЦЬ, ваю и задаю, сов. Задаць, гл. д. 1) Причинять, озадачивать чѣмъ. Печали задаваешъ, задавъ серцу. Задавай ему чащѣй хлосту. 2) Ходить въ карточной игрѣ. Не тую задаваешъ, задавъ карту.
ЗАДАВЛЕНИКЪ, а, с. м. Удавленникъ. Задавленика па ростанкахъ ховаюць.
ЗАДАВНЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Задавниць. Затянутый, существующій долгое время. Задавненый довгъ.
ЗАДАВНИВАЦЬ, сов. Задавниць, гл. д. Затягивать на долго. Любишь задавниваць довгъ.
ЗАДАВНИВАЦЬЦА, сов. Задавницьца, гл. возвр. Затягиваться на долгое время. Довги коли задавниваюцца, задавнюцца, то часто пропадаюць.
ЗАДАВНЕЦЬЦА, см. Давнѣцьца.
ЗАДАВНЯЦЬ, гл. д. Тоже, что Задавниваць. Нехай не задавняець работы.
ЗАДАВНЯЦЬЦА, гл. возвр. Тоже, что Задавнивацьца. Другимъ отдасъ довги, а мой задавняецца.
ЗАДАДЗЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Задаць. 1) Заданный. Зададзеныхъ псенсовъ не выучився. 2) Схоженный. Карга зададзена.
ЗАДАРЕМНО, пар. Напрасно. Задаремно биць не будуць. Задаремно заплацивъ.
ЗАДАРЁНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Задариць. Подкупленный. Задарёный суддзя.
ЗАДАРИЦЬ, см. Задаряць.
ЗАДАРМА, пар. Напрасно, безвинно. Задарма сварится, бьется.
ЗАДАРМО, пар. Безплатно, безъ прибыли. Задармо нихто не работаець. Задармо я трудзився.
ЗАДАРЯЦЬ, сов. Задариць, гл. д. Задаривать, подкуплять. Чему невыиграць задаряючи, задаривши суддзю.
ЗАДАЦЬ, сов. глагола д. Задаваць. 1) Озадачить непріятностью, задать. Задаць гасу. Задаць по морзамъ. Задавъ страху. 2) Ходить, въ карточной игрѣ. Задай ему тройку (т. е. три карты), нехай бьець.
ЗАДЗЁВБАНЫЙ, прич. стр. отъ д. гл. Задзёвбаць. Заклёванный. Задзёвбаный вороною писклёнокъ.
ЗАДЗЁВБАЦЬ и ЗАДЗЕВБАЦЬ, сов. гл. д. Дзевбаць. Заклевать до смерти. Пѣтухъ задзёвбавъ селезня.
ЗАДЗЕВБАЦЬЦА, сов. гл. взаимн. Дзевбацьца. Заклеваться. Пѣтухи задзевбались па смерць.
ЗАДЗЁРА, ы, с. общ. Задирщикъ, -щица. Ладный ёнъ задзёра, съ усякимъ задзираецца.
ЗАДЗЁРЦЬ, сов. глагола д. Задзираць. 1) Поднять къ верху ноги, задрать. Ноги задзёръ, т. е. упалъ. Носъ задзёръ. 2) Поднять край одежды. Задзеру рубацёнку, да й обчмару.
ЗАДЗЁРЦЬЦА, см. Задзирацьца.
ЗАДЗИВЕННЕ, я, с. ср. Удивленіе. Великое задзивенне, што ёнъ довгъ отдавъ.
ЗАДЗИВЁНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Задзивиць. 1) Приведенный въ удивленіе. Задзивёный гетымъ, ни слова не сказавъ. 2) прил. Удивительный. Задзивёный ты человѣкъ!
ЗАДЗИВИЦЬ, сов. глагола д. Дзивиць. Удивить. Задзививъ ты насъ, гето сказавши.
ЗАДЗИВИЦЬЦА, сов. гл. возвр. Дзивицьца. 1) Удивиться. Задзивились мы, якъ почули. 2) Посмотрѣть съ удивленіемъ. Задзивись, што ты надзѣлавъ.
ЗАДЗИВЛЯЦЬ, гл. д. Удивлять. Ты задзивляешъ мене твоими словами.
ЗАДЗИВЛЯЦЬЦА, гл. возвр. Удивляться. Задзивляюсь я твоей смѣлосци.
ЗАДЗИРАЦЬ, сов. Задраць, гл. д. 1) Рвать до смерти. Не видзиць, якъ коршунъ задзираець, задравъ курицу. 2) Приводить въ раздраженіе. Гетымъ словомъ по кожѣ мене задзираешъ, задравъ. 3) Поднимать вверхъ. Не гляжу я, што ты задзираешъ, задравъ носъ, т. е. гордишься, возгордился.
ЗАДЗИРАЦЬЦА, сов. Задерцьца и Задрацьца, -дзеруся, -дзерешся. 1) гл. взаимн. Дѣлать придирки кому. Што у цебе за охота съ усякимъ задзирацьца? Задзёрся съ старшимъ братомъ. Задрався съ сусѣдзями, и носа некуды поткнуць. 2) гл. возвр. Задираться, зацѣпляться до боли. Ногоць задзёрся, задрався. 3) Обнажаться, поднимая платье. Не задзирайся, стыдно! Задзёршись, задравшись бѣгаець.
ЗАДЗИРКА, и, с. ж. Задирка. Ты самъ всегда задзирки дзѣлаешъ другимъ, да й жалишся.
ЗАДЗИРЛИВО, пар. Задирчиво. Задзирливо говоришь.
ЗАДЗИРЛИВОСЦЬ, и, с. ж. Задирчивость. Кажное слово зъ задзирливосцю говоришь.
ЗАДЗИРЛИВЫЙ, прил. Задирчивый. Задзирливый ты хлопецъ, къ усякому привяжешся.
ЗАДЗИЧИЦЬЦА, гл. общ. сов. в. Заупрямиться. Што ты задзичився, коли тобѣ говорюць хорошо. Дзѣвка задзичилась, не хочець ици замужъ. См. Дзичицьца.
ЗАДЗОГАЦЬ, сов. глагола ср. Дзогаць. Застучать. Нѣхто задзогавъ въ вороты.
ЗАДЗЫЛИНКАЦЬ, см. Дзылинкаць.
ЗАДЗЫНКАЦЬ, см. Дзынкаць.
ЗАДЗѢВУЛИВАЦЬ, сов. Задзѣвулиць, гл. д. 1) Задѣвать за живое. Задзѣвуливаешъ, задзѣвуливъ ты его хорошо. 2) Брать много. На штожъ ты больши успхъ задзѣвуливаешъ собѣ каши. Задзѣвуливъ повную ложку меду.
ЗАДЗѢЙКАЦЬ, сов. гл. ср. Дзѣйкаць. Пустить молву. Людзи задзѣйкали про войну.
ЗАДЗЮБАЦЬ, сов. гл. д. Дзюбаць. 1) Заклевать. Вороны задзюбали писклёнка. 2) Начать долбить остреемъ. Ты еще задзюбавъ по столу?
ЗАДЗЮНДЗИЦЬЦА, гл. общ. сов. в. 1) Остаться долго безъ дѣла. Якъ пошовъ, дакъ и задзюндзився тамъ. 2) Загрязниться. По вуши задзюндзився, не поднимаючись.
ЗАДНИКИ, ковъ, с. м. употр. во множ. Зады у обуви. Задники въ ботахъ скрылися.
79 👁