Старонка 166
◀ / 766 ▶
ЗАБАДЗЯЦЬЦА, сов. гл. общ. Бадзяцьца. 1) Загуляться. Забадзявся нейдзѣ нашъ хлопецъ. 2) Затеряться, завалиться. Гдзѣ-то забадзявся топоръ. ЗАБАЖАЛОСЯ, сов. безл. глагола Бажаецца. Захотѣлось очень. Забажалося хворому пива. Отъ смерци тобѣ забажалося того, чего не можно. ЗАБАЖАЦЬ, см. Бажаць. ЗАБАЗИКАЦЬЦА, гл. общ. сов. в. Заговориться. Я тутъ у васъ забазикався. ЗАБАЙДОСИЦЬ, шу, сов. гл. д. Байдосиць. Заколотить, убить. Забайдосиць вепра. ЗАБАЛОМУЧИВАЦЬ, сов. Забаломуциць, гл. д. 1) Кое какъ, очень мало приправлять чѣмъ кушанье. Потраву толькн забаломучиваешъ, забаломуцила, а ни якого смаку нема. 2) Затемнять, запутывать дѣло. Не забаломучивай того, што сказано. Колибъ ты не забаломуцивъ, усё бъ было хорошо. ЗАБАРМАШИСТЫЙ, прил. (отъ стар. Барма). Имѣющій густыя складки, фалдистый; перен. Пышный, богатый. Забармашистый армякъ. Забармашистая шапка. ЗАБАРСАНЫЙ, прич. стр. отъ гл. д. Забарсаць. Продѣтый сквозь верхнія дырочки лаптя. Оборами забарсаны лапци. ЗАБАРСАЦЬ, см. Забарсываць. ЗАБАРСНИ, пей, с. ж. употр. во множ. Верхнія дырочки въ лаптѣ, сквозь которыя продѣваютъ обору. Забарсни вузки, а обора товста. ЗАБАРСЫВАЦЬ, сов. Забарсаць, гл. д. Продѣвать обору, сквозь дырочки въ лаптѣ. Забарсываць, забарсаць лапци. ЗАБАЧИВАЦЬ, сов. Забачиць, гл. ср. Видѣть издали. Далеко ты забачиваешъ, забачивъ, хто ѣдзиць. Всколыхнице мене высоко, Кабъ я забачивъ далёко. Изъ свад. пѣсни. ЗАБАЧИВАЦЬЦА, сов. Забачицьца, гл. взаимн. Видѣться, имѣть свиданіе. Забачиваюцца часто межъ собою. Ци не забачишся ты зь имъ? ЗАБЕЗПЕЧАННЕ, я, с. ср. Увѣреніе въ безопасности. Даремное забезпечанне: ёнъ живъ не будзець. ЗАБЕЗПЕЧАЦЬ, сов. Забезпечиць, гл. д. Увѣрять въ безопасности, обезпечивать. Въ тымъ не забезпечай, чего самъ не знаешь. Забезпечивъ мене, да й совгавъ. ЗАБЕЗПЕЧЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Забезпечиць. Обезпеченный, увѣренный въ безопасности. Сказали, што тутъ хорошо ѣхаць; я забезпеченый и поѣхавъ, да й коня утопивъ. ЗАБИВАЛА, ы, с. м. Безпрестанно дерущійся. Не доведзи Богъ, якого мужика забивалу маець. ЗАБИВАННЕ, я, с. ср. Колоченіе, потасовка. Што дзень забиванне церплю. ЗАБИВАЦЬ, гл. д. Колотить, бить. Жонку што дзень забиваець. ЗАБИВАЦЬЦА, сов. Забицьца, гл. возвр. 1) Залѣзать куда. 2) Надрываться. Забиваюцца плачучи. 3) Не щадить здоровья, заботясь о чемъ. Досиць вамъ забивацьца надъ работою. 4) гл. взаимн. Драться сильно. Забиваюцца межъ собою пѣтухи. ЗАБИЖДАЦЬ, сов. Забидзиць, гл. д. Обижать. Не забиждай, не забидзь сироту. Забидзишъ и Богъ цебе забидзиць. ЗАБИЖЕНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Забидзиць. Обиженный. Не бойся, не будзешъ отъ мене забиженъ. ЗАБИРАЦЬЦА, сов. Завзяцьца, гл. возвр. букв. Брать на себя много. Гордиться. Дужо ты забираешся, завзявся. ЗАБИРКОВАЦЬ, кую, сов. гл. д. Бирковаць. Нарубить, замѣтить. Забиркую тобѣ гето на спинѣ твоей. ЗАБИТЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Забиць. 1) Убитый. Нашли на дорозѣ забитаго жида. Спиць, якъ забитая. 2) Убитый горемъ. Ходзиць, якъ забитый. Уданый, якъ забитый. 3) въ знач. прил. Сильный, необыкновенный. Забитый злодзѣй, пьяница. ЗАБИЦЬ, бью, сов. гл. д. Забиваць. Убить. Коли забьешь бобра, не будзець мѣць добра. Посл. Забиць зайца. ЗАБИЦЬЦА, см. Забивацьца. ЗАБИЦЦЁ, ця, с. ср. Убійство. Забиццё человѣка. ЗАБІЮЧІЙ и ЗАБІЮЩІЙ, прил. 1) Очень крѣпкій. Забіючая горѣлка. Забіющій медъ. 2) Отчаянный. Забіючій пьяница, злодзѣй. 3) Отличный. Забіющій масцеръ. Забіючая здзѣлошница. ЗАБІЯЦКІЙ, прил. 1) Забіячливый, буйный, отчаянный. Забіяцкій человѣкъ. 2) Отважный, готовый на все. Забіяцкій хлопецъ, хоць на медзвѣдзя готовъ. 3) Крѣпкій. Забіяцкій медъ. ЗАБЫЯЦЬ, яю, гл. д. Колотить, бить до полусмерти. Пьяный жонку и дзѣцей забіяець. ЗАБЛАДАННЕ, я, с. ср. Завладѣніе чѣмъ. Напрасное забладанне Богъ не благословиць. ЗАБЛАДАНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Забладаць. Завладѣнный. Забладаный маётокъ. ЗАБЛАДАЦЬ, сов. гл. ср. Бладаць. Овладѣть, завладѣть. Забладаць чужимъ добромъ. ЗАБЛИСЦѢЦЬ, сов. гл. ср. Блисцѣць. Заблестѣть, начать блистать. Зарянка заблисцѣла. ЗАБЛУДНЫЙ, прил. Заблудившійся, блудный. Заблудная корова, овца, гусыня. ЗАБЛУДЪ, а, с. общ. Заблудившая скотина, говорится и о человѣкѣ. Заблудъ нашъ пришовъ, пришла. ЗАБЛУЖШІЙ, прил. Преступный, заблужденный. Заблужшій человѣкъ. ЗАБЛУКАННЕ, я, с. ср. Заблужденіе, затемнѣніе разсудка. Заблуканне напало на меня. ЗАБЛУКАНЫЙ, прил. 1) Потерянный, разсѣянный. Хлопецъ заблуканый. 2) Заблудившій. Заблуканая скоцина. 3) Спутанный. Заблуканыя нитки. ЗАБЛУКАЦЬЦА, сов. гл. общ. Блукацьца. Зайти далеко, странствуя по свѣту. Заблукався на чужую сторону. ЗАБЛУКУНЯЦЬЦА, сов. гл. общ. Блукуняцьца. Заблудить. См. Блукуняцьца. ЗАБЛЮДАЦЬ, сов. Заблюсць, гл. д. Блюсти, соблюдать до извѣстнаго времени. Заблюдай, заблюдзи гето собѣ, а мнѣ не треба. До якой поры заблювъ яблоки. ЗАБЛЯКЛЫЙ, прил. Поблеклый, блѣдный. Забляклыя губы. Забляклый листокъ, цвѣтокъ. ЗАБЛЯКНУЦЬ, сов. гл. ср. Блякнуць. Пожелтѣть, поблекнуть. Заблякли щоки, лиця. ЗАБОВТАНЫЙ, прич. стр. отъ д. глагола Забовтаць. Подболтанный чуть-чуть мукою, или забѣленный молокомъ, говоря о кушаньѣ. Капуста не прибѣлена, а забовтана толькн. ЗАБОВТАЦЬ, сов. гл. д. Бовтаць. 1) Заколебать, раскачать. Забовтаць било въ звону. Забовтавъ крюкъ, штобъ кого нибудзь не ударивъ. 2) сов. отъ гл. д. Забавтываць, см. Забавтываць. ЗАБОВТАЦЬЦА, сов. гл. возвр. Бовтацьца и Забавтывацьца.
Нават дробная праўка будзе карыснай. Не стаўце знакі націску, каб словы лепш знаходзілася праз пошук.
78 👁
◀ / 766 ▶