Старонка 140
◀ / 766 ▶
ДЗѢДКИНЪ, прил. Дѣдушкинъ. Дзѣдкина шапка, палка, торба. ДЗѢДНИНА, ы, с. м. Дѣдовщина. Гето моя дзѣднина. ДЗѢДОВАЦЬ, дую, гл. ср. 1) Бесѣдовать по стариковски. Собралися, да й дзѣдуюць. 2) Нищенствовать. Ци давно ты ставъ дзѣдоваць? ДЗѢДОВНИКЪ, а, с. м. (отъ дзида—колючка) раст. Carduus. Репейникъ. Дзѣдовнику оттопи отъ колики, дай выпи. Дзѣдовникомъ руку сколовъ. ДЗѢДОКЪ, дка, с. м. умен. слова Дзѣдъ. 1) Старичекъ. Ходзи сюды дзѣдокъ. Дзѣдка собѣ нанявъ. 2) Мужъ, говорится шуточно. Дзѣдка свойго ни за што не продамъ. ДЗѢДОЧИКЪ, чка, с. м. ласк. къ мужуне молодому. Будзь ласковъ дзѣдочикъ мой, купи мнѣ хустку. ДЗѢДУЛЬКА, и, с. м. Дѣдушка по родству. Дзѣдулька идзець. ДЗѢДУЛЬКИНЪ, прил. Дѣдушкинъ. Дзѣдулькина шубка, палка. ДЗѢДУЛЯ, и, с. м. ласкат. Дѣдушка. Дзѣдуля пришовъ, баранка давъ. ДЗѢДЪ, а, с. м. 1) Дѣдъ по родству. 2) Всякій старикъ. Кашляиць, якъ старый дзѣдъ. 3) Нищій. Подарице дзѣда. 4) вообще мужъ. Ни до мойго дзѣда. ДЗѢДЫ, довъ, с. м. употр. во множ. 1) Предки. Дзѣды наши такъ дзѣлали. Дзѣды не видали бѣды. Посл. 2) Родительская суббота. На дзѣды бывъ у насъ. Первые дзѣды. ДЗѢДЫ ВОДЗИЦЬ, гл. ср. Дремать. Досиць тобѣ дзѣды водзиць, лѣпи ляжъ спаць. ДЗѢЖА, ы, и ДЗѢЖКА, и, с. ж. Квашня. Мѣси дзѣжу. Дзѣжка подошла. ДЗѢЖЕЧКА, и, с. ж. умен. слова Дзѣжка. Кадочка. Дзѣжочка блинная. ДЗѢЙ, частица. Тоже, что Дзѣ. Моль. Я дзѣй не твоей натуры. ДЗѢЙКА, и, с. ж. 1) Молва. Дзѣйка идзець. Дзѣйки ходзюць. 2) Происшествіе. Ци чувъ ты, якая тамъ дзѣйка случилась. ДЗѢЙКАННЕ, я, с. ср. Слухи, людскія рѣчи. Боли дзѣйкання, чимъ правды. ДЗѢЙКАЦЬ, гл. ср. Разносить молву, поговаривать. Дзѣйкаюць людзи, што ёнъ чаровникъ. Дзѣйкали, што война будзець. ДЗѢИЦЬ, гл. ср. 1) Поговаривать. Мало што людзи дзѣюць и про мене и про цебе. Дзѣяли, што некрутовъ будуць браць. 2) Проказить. Лихо дзѣиць ёнъ. ДЗѢИЦЬЦА, сов. Здзѣицьца, гл. возвр. употр. только въ 3 лицѣ. Дѣлаться, происходить. Што тамъ дзѣицца, здзѣилось, нехай Богъ бороницъ. Якое лихо съ тобою дзѣицца, здзѣилось. ДЗѢЛЁНКА, и, с. ж. Часть, доля. Каждый зъ насъ взявъ свою дзѣлёнку. ДЗѢЛЪ, у, с. м. 1) Дѣлежъ, раздѣлъ. Дзѣлъ земли. 2) Часть, удѣлъ. Гето твой дзѣлъ. ДЗѢЛЬНИКЪ, а, с. м. Дѣлецъ, мастеръ. Дзѣльника дзѣло боицца. Посл. ДЗѢЛЬНИЦА, ы, с. ж. 1) Женщина, занимающаяся домашнимъ рукодѣліемъ, мастерица. Твоя жонка во всемъ дзѣльница. 2) Участокъ дороги, моста и прочаго, распредѣляемаго для починки на многихъ. Я свою дзѣльницу поправивъ. ДЗѢЛЬНОСЦЬ, и, с. ж. Способность сдѣлать что хозяйственное, умѣніе. У его дзѣльносць въ рукахъ. Не маючи дзѣльносци, нечего брацьца за дзѣло. ДЗѢНУЦЬЦА, нуся, сов. глагола Дзѣвацьца. Запропаститься. Куды дзѣнувся нашъ хлопецъ. ДЗѢТВА, ы, с. ж. собир. Собраніе, куча дѣтей. Дзѣтвою обсѣвся. Дзѣтва покою не даець. ДЗѢТКА, ДЗѢТОЧКА, и, с. общ. и ДЗѢТОЧКО, а, с. ср. ласкат. слово къ дитяти. Дзѣтка мой, моя плачець, ѣсьци хочець. Хто обижаець дзѣтко мое! ДЗѢТУ-ДЗѢТУ, межд. означ. Скликаніе свиней, особенно поросятъ. ДЗѢЦЁНОКЪ, нка, с. м. Ребенокъ. Ёнъ еще дзѣцёнокъ. Дзѣцёнкомъ своимъ клянецца. ДЗѢЦИНЕЦЪ, нца, с. м. Младенческая болѣзнь. Родимецъ. Дзѣцинецъ приключився малому. ДЗѢЦИНИНЪ, прил. прит. 1) Принадлежащій дѣтинѣ, парню. Дзѣцининъ узявъ поясъ. 2) Дѣтскій. Дзѣцининъ поясокъ. ДЗѢЦИНИЦЬ, ню, сов. Здзѣциниць, гл. д. Возрастнаго считать ребенкомъ. Выкуса гетаго ты дзѣцинишъ. Дужо ты здзѣцинила свою дочку. ДЗѢЦИНИЦЬЦА, сов. Здзѣциницьца, гл. возвр. 1) Почитать себя еще не возрастнымъ, малолѣтнымъ. Ты усе дзѣцинишся, а вжо пора зъ боронами ходзиць. Ты ужо не малъ, а толькимъ здзѣцинився. 2) Ребячиться, поступать противу разсудка. Дзѣциницца, самъ не знаець што дзѣлаець. 3) Отъ престарѣлости лишаться разсудка. Баба дзѣциницца, здзѣцинилась, въ ляльки играець. ДЗѢЦИННЫЙ, прил. Свойственный дитяти. Дзѣцинымъ голосомъ пѣець. ДЗѢЦИНСКІЙ, прил. Дѣтскій. Дзѣцинскій твой розумъ. ДЗѢЦИНСТВО, а, с. ср. 1) Ребячество. Дзѣцинство погоняешь. Дзѣцинство у цебе въ головѣ. 2) Малолѣтство. Еще то было въ дзѣцинствѣ моемъ. ДЗѢЦИНЫЙ, прил. 1) Принадлежащій дѣтямъ. Дзѣцинаго добра другому кому записаць не можно. 2) Дѣтскій. Дзѣциный поясокъ. 3) Свойственный ребенку. Дзѣциная гульня, сваволя. ДЗѢЦИНЫШЪ, а, с. м. Дѣтенышъ. Вовчиныхъ дзѣцинышовъ побрали. ДЗѢЦКІЙ, прил. Дѣтскій, свойственный дѣтямъ. Дзѣцкая забава. ДЗѢЦЮКЪ, а, с. м. 1) Молодой парень. Дзѣцюка пора жениць. 2) Работникъ. Пошли сюды якого здороваго дзѣцюка. Дзѣцюкъ дровъ насѣчець. ДЗЮБА, ы, с. ж. 1) Клювъ у большой птицы. Дзюба журавля. 2) Длинное гвоздеобразное остріе. Дзюбою верецена клюкнувъ. ДЗЮБАННЕ, я, с. ср. Накалываніе гвоздеобразнымъ остріемъ. Дзюбанне стола гвоздомъ, вереценомъ. ДЗЮБАСТЫЙ, прил. 1) Имѣющій большой клювъ. Дзюбастая птушка. 2) Длинный, на подобіе клюва. Дзюбастый носъ. ДЗЮБАЦЬ, однокр. Дзюбнуць, гл. ср. 1) Клевать. Куры дзюбаюць. 2) Долбить остроконечнымъ орудіемъ. Дзюбаць по столу. 3) Пить до дна. Здорово дзюбаець, дзюбнувъ. ДЗЮБАЦЬЦА, гл. общ. 1) Имѣть навыкъ бить клювомъ или остроконечнымъ орудіемъ. Птушка дзюбаецца. Не дзюбайся вереценомъ. 2) сов. Удзюбацьца. Напиваться до пьяна. Каженъ дзень дзюбаешся; пойдзешъ и удзюбаешся.
Нават дробная праўка будзе карыснай. Не стаўце знакі націску, каб словы лепш знаходзілася праз пошук.
86 👁
◀ / 766 ▶