ПАДЦЯЛЕЖЫЦЬ – завярнуць убок пярэднія колы ў воза так, каб ён перакуліўся: часам так выварочвалі сена, салому ці бульбу з фурманкі. У ПАД'ЯЛДЫКВАЦЬ – пакепліваць з каго-небудзь. – Годзе табе ўжо пад'ялдыкваць! ПАЗАВУГОЛЛЕМ – за вуглом, у цёмным месцы. – Так і цёгаецца з хлопцамі пазавуголлем, каб людзі не бачылі. ПАЗАЛКІ – вада пасля мыцця бялізны. У ПАЗЫРЫЦЬ – прагнаць каго-небудзь. ПАКАМІСЬ – пакуль што. ПАКЕПЛІВАЦЬ – жартаваць, насміхацца над кім-небудзь. ПАКІДЗІШЧА – што-небудзь ці хто-небудзь, пакінуты ўсімі. – Тое поле – пакідзішча, бо там нічога не расце. Ніхто на ёй так і не ажаніўся, на пакідзішчы гэтым. К ПАНЯЦЬ – паганяць (каня). У ПАПІХАЙЛА – безыніцыятыўны чалавек, якога трэба «папіхаць», каб ён узяўся за якую-небудзь справу. ПАПХНУЦЦА – нехаця пайсці. – Ну, я ўжо папхнуся на працу. ПАРАЗУМІЦЦА – параіцца. ПАРТАЧЫЦЬ, ПАРТОЛІЦЬ – нешта рабіць ды сапсаваць. ПАРЫНГЕЛЬ (г – выбуховае) – (лаянк. пра мужчыну; мабыць, ад польскага прозвішча). ПАСОЛЯ – фасоля. ПАТРАБЯЗ(С)КІ – маленькія кавалачкі, драбяза (у дачыненні да якой-небудзь рэчы). ПАТРАФІЦЬ – зрабіць як след, так, як трэба; зрабіць учынак, каб спадабаўся каму-небудзь. – Ой, вельмі цяжка ёй патрафіць, бо яна ж з мухамі. ПАЎПРЫЦА – (лаянк. пра жанчыну). ПАЎТАРА ЛЮДСКОГА – не па-людзку. ПАХАДЗЕНЬКІ – штовячэрнія ці начныя пагулянкі. – Ды што гэта ў цябе, старога, за пахадзенькі? ПАХАЎБЕЙ – (лаянк. пра мужчыну). ПАЦЕПАЦЬ(ЦА) – паціскаць плячыма.