КАРЫ прым. цёмна-карычневы. Мне наравяцца карыя вочы (Халочча, Чач.).
КАРЫ толькі мн. від саней. Прывёз адны кары дроў (Бабовічы, Гом.); Кары ўжо ўсе к зіме адрамантавалі (М. Аўцюкі, Калінк.); Еслі зімой, дык на карах лес вазілі, а летам — на роспусках (Хізы, Ветк.+Баравікі, Светл.; Глушкавічы, Маз.).
КАРЭЗА ж., заал. сойка. Карэза ў лесе жыве (Літвінавічы, Карм.).
КАРЭННЕ зборн. карэнні. Карэнне ў етой вішні так разраслося, што не можна жэлезняк ваткнуць (Забалацце, Раг.).
КАРЭННЕ тое, што караванне. Бывае, што цэлыя дні мы, працуючы ў лесе, аддавалі карэнню зваленых дрэў (Кароткавічы, Жлоб.).
КАРЭЎКА ж., бат. крываўнік. Хадзіў па лесе, нарваў карэўкі, чыстацелу (Аравічы, Хойн.).
КАСА ж., с./г. прылада (для касьбы). Як каса добрая, дак лёгка касіць (Стаўбун, Ветк.); Касу ў рукі і пайшла касіць (Літвінавічы, Чач.); Трэба даставаць касу, а то ўжэ касіць трэба (Калінін, Хойн.); Як пойдуць касцы махаць, толькі косы звіняць (Марозавічы, Б.-Каш.+Багданавічы, Карм.; Баравікі, Светл.; Дземяхі, Рэч.; Насовічы, Добр.; Пучын, Браг.).
КАСА ж. від жаночай прычоскі. Я зачэсвала на рад і заплятала касу (Забалацце, Раг.); У восем сталак запляцець адну касу, дак яна як пранік тады ляжыць, у каго косы харошыя (Баравікі, Светл.).
КАСА ж., геагр. водмель. Каса ў бераг урэзалася (Неглюбка, Ветк.). Параўн. касяк.
КАСА ж., анат. селязёнка. Баліць у мяне каса (Марозавічы, Б.-Каш.); З касы кабана чыняць каўбасы (Дроніца, Б.-Каш.); Касу хто і выкідае, а хто і варэ, тады начыняе каўбух (Марозавічы, Б.-Каш.+Кароткавічы, Жлоб.; Піркі, Браг.; Халочча, Чач.).
КАСА ж. касяк (рыбы). Рыба ідзець касой (Стаўбун, Ветк.). Параўн. касяк.
КАСА ж., бат. вусікі. Во каса якая бальшая ў гарбузах (Забалацце, Раг.); Косы распаўзліся па ўсейградзе (Стаўбун, Ветк.); Папускаў гуркоўнік косы, дык што толку, на іх адзін толькі пустацвет (Халочча, Чач.).
КАСАГОРАК м. узгорак. Зямля там усё касагоркамі (Быч, Карм.).
76 👁