Карат—Каркать КАРАТ м. усх. адзінка вагі для дарагіх камянёў, між 3 і 4 гранаў; карат. КАРАУЛ м. людзі пастаўленыя да пілнаваньня; будынак дзе памяшчаюцца пілнуючыя чаго людзі; варта, вартаўнік, вартаваць. КАРАЧИТЬ што, каго; адпіхаць, адсуваць назад; наўздзь пхацца; атступаць, не датрымліваць слова; паўзьці ракам, скукярэчыўшыся; вакрачыць, вакрачыцца, вокрач, вокраччу, вокрачма. Вокрачмя ўпхнуўся, ўпоўз у хату. Чаго-ж ты вакрачышся калі гэткі сьмелы. Вокрач дамоў прыпоўз, зн. ракам. КАРАЧУН м. міт. мужское уасобленьне сьмерці (жаноче — Марва), цар цемры і падысподнай; зімовы паварот сонца 12 сьнежня; мерат. КАРГА ж. варона. КАРДА ж. драцяная шчотка з збубьбямі праткнутымі скрозь скураную капку, да часаньня воўны, а такжа да надзіраньня кутра (ворсы) на сукне; грымпля, грэбліцы, гроблы. КАРЕ ср. франц. шыхт войска чатыракутнікам, абліччам на ўсе чатыры староны. КАРИКАТУРА м. фр. рысунак які па зьместу выражае насьмешку; карыкатура, карыкатурны, сьмешны; карыкатурнік, хто рысуе карыкатуры. КАРІАТИДА ж. грэцк. будаўніч. выабражэньне чалавека пастаўленае замест стаўба (калюмны); карьятыда. КАРІЙ масьць, чорны, кары. Кары конь, карыя вочы. КАРКАС м. франц. шкілет, кодаб чаго; драцяная форма дамскага капелюша; суклёт. Навесь якую дзярміну, ці лахмат на суклёт, вось табе і будзе патароча, пужаць верабьёў з канаплёў (Боркавічы). Каб добра трымаўся стог трэба сьпярша паставіць суклёт і намасьціць падвалу ды ўмацаваць стажар (шост). КАРКАТЬ, крычаць падобна вароне; каркаць,